Alle inzendingen over literatuur

1861 resultaten.

Sorteren op:

al vroeg tot oud bestemde

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.202
ik zag je lopen met een stok die voor jou de weg verkende herkende je eerst niet het grijze haar dat je al vroeg tot oud bestemde paste de puzzel in elkaar je houding is nog trots als je vertelt hoe de oude rots in al zijn voegen kraakte langzaam onder water raakte hij is niet meer de branding heeft hem overleefd, jij bent beland…
wil melker24 februari 2005Lees meer >

ik wil haar stilte zien

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 847
ik lees de wind die stormt in de regen die vlaagt met hagel als ondeugend kind ik wil stilte zien in dwarrelende sneeuw zachte vlokken die mij rust geven misschien ik ben haar moe in eeuwigdurend langs gaan wil weer vertrouwde lucht de veranderingen langzaam laat me mezelf nu zijn bedaar, ga liggen en rust uit je wispelturigheid…
wil melker22 februari 2005Lees meer >

de herinnering geraapt

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.230
ik heb een steen gevonden, wrijf zacht het stof van alledag er langzaamaan vanaf ontmoet in kleur seizoenen en zie het groen in vele tinten bloemen de oogst voelt warm in de hand door zon gerijpt, een vrucht waarin het leven overblijft ik heb de tijd geschraapt van al je vreemde vormen de herinnering geraapt uit overleefde stormen…
wil melker17 februari 2005Lees meer >

Jan Eijkelboomsteegje

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 575
Hoera de Dordtse magistraat Heeft het besloten Jan Eijk krijgt zijn straat Nou straat, een steegje waar Je nog niet dood gevonden worden wilt Aan hem voor wie geen weg, allee of laan Geen avenue, geen plein, plantsoen, poort, dijk Baan, bolwerk, dreef, haven, kade, gracht te groot zou zijn Wordt minder dan een voetnoot toebedeeld Maar aangezien…
ton delemarre2 september 2019Lees meer >

ik ben niet echt van steen

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 832
ik zie leven in de bomen hoor het fluisteren in de mist in de sneeuw dansen mijn dromen ik zwaai naar vorst in een winters vergezicht wat heb ik toch met stenen die ik warm in mijn hand geraapt zijn ze verdwenen van waar ze zijn beland ben ik uit rots gehouwen leef ik in dat verband mag men op mij bouwen of heb ik dat in eigen hand…
wil melker8 februari 2005Lees meer >

om leven meer gewicht te geven

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 729
ik heb ze weer als rots gezien de stukken steen die in mijn handen wegen ze delen plaats en tijd met mij geraapt om leven meer gewicht te geven ik ben slechts passant hun voorland is het zand de ongeziene korrels vol herinnering want eeuwigheid breekt rotsen tot woestijnen ik raakte ze, zij wisten mijn emoties te verkleinen…
wil melker7 februari 2005Lees meer >

de deur zal blijven kieren

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 716
ze zijn te zwaar de stenen die ik dragen moet ik gooi ze bij de andere troep die ik verzameld heb een leven lang een aantal splijt weerbarstig laten ze hun inhoud zien doven in de koude wereld van voorheen ik zwaai, ze gaan en niemand weet waarheen de anderen sjouw ik verder mee de dagen door langs vele jaren soms zijn we…
wil melker6 februari 2005Lees meer >

Klaproos

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 966
Dood, rood violet in gebed. Tranen veraarden, verdwijnen langs stenen, stromend verdriet. Water, glijdend als zilver, bedding verschonend, spattend, de regenboog klonend, in nevels van kleur. Vallend, dood drijvend in zilver, traag landend, mijn klaproos, jouw hart, verloren aan zwart.…
wil melker5 februari 2005Lees meer >

vertelt in steen verhalen

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 859
ik heb je steen gekloofd zag hoe de aderen liepen eonen voelde ik in levens die gedaan hun haard verlieten ze gaven me de tijd te kijken langs miljoenen jaren hoe aarde ooit ontstond de schepping dichterbij te halen maar niet alleen het licht vertelt in steen verhalen het zijn emoties die je voelt in het fluisteren van toendertijdse…
wil melker4 februari 2005Lees meer >

langs wulpse heuvels

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 3.714
het is feest de schikgodinnen dansen op de zinnen van de arme dichterman die diep van binnen weet dat hij de poëzie aan kan maar zij onthaarden en gaven zich op slinkse wijze bloot ontaardden in een hels kritieken geven, sloegen alle zinnen in hem dood ze schaterden hun lachjes klaterden in de ruimte die hij koos ze vlogen zonder…
wil melker3 februari 2005Lees meer >

Zoet bloed

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 448
Echtpaar Wij. zijn op vakantie geweest en opgeladen met veel energie; tot alle dag Hij door dominantie op het werk en zij bedeesd geen energie gehaald uit de aantrekking; de vlag aan de stok hangt slap en drijfnat uit het raam Zij zeurt; en hij snurkt; maar vrijdag is het weer Een toffe dag met een lang weekend en zo meer Voor mij de gelegenheid…

De landingsbaan gemist

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 476
In de mist heeft hij het paspoort van een ander weggegrist en toen de landingsbaan gemist…

De kopie van de doodsrivier

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 412
nu ruisen de bomen in de lucht van koeienstront en apen in zacht gedempte stralen als je aan mij denkt herinner mij mijn woorden in de schittering van het zwaard dat de draak vermorzelde de zwarte kopie aan de andere kant van de doodsrivier als je aan mij denkt herinner mij mijn woorden voor nu en later…

Gestolen schat

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 477
De god van luxe macht en weelde ver van het Heilig Woord de afgod die de mensheid eigenmachtig beelden die met de behoeftige niet deelden De god van luxe macht en weelde waaraan de dag van misdaad ontsteeg het verdorven vlees dat de Waarheid haat o, onnatuurlijke lust dat de kinderen schaadt Met Waarheid verhullende vrome handen en gestolen…

Vreugde honing zuigen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 455
ze hebben de kroon van haar hoofd gehaald de schitterende stenen dof geschuurd een zwarte roofvogel is naar beneden gedaald het huis met rood wit dak dat ze heeft gehuurd het onheil van pijnen dat haar doormidden scheurt, de helse gloed doet buigen en bidden zie daar de witte zon de waterbron het rein fontein van bloed wonderlijk zoet…

Bloeiende boom

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 483
tot hier en niet verder zei de pijnboom tegen het spook zeer dorstig onder de stekende zon en er kwam een dunne regen met een sterke wind en schudde de spookgewaden af daar waait ze nu in de vroege ochtend een vluchtend beddenlaken dat om de schoorsteen blijft hangen geen winterweb bedekt de droom van een…

je woont in mijn lach

netgedicht
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.015
ik heb gewikt jij jezelf gewogen er is nooit gelogen we hebben de wereld geschikt naar ons hand het is paradijs in een hemels vertoeven als verlangen in woord en in tedere daad de realilteit zal overtroeven jij woont in mijn lach ik in je dromen en ooit zal ons paddestoelhuis uit het bos tot ons komen dan zijn we eindelijk thuis…
wil melker13 januari 2005Lees meer >

Bléren en kraken

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 504
Bléren is het huilen van schapen Nootjes kraken dat doen apen…

mag ik de bloem zijn

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.060
ik was een plant jij bracht me tot bloei jouw koestering en warmte gaven groei een nieuwe kans de aarde was volmaakt met norm en waarden toegedekt het water sijpelde maar heeft de echte wortel nooit gestrekt we kenden zon zagen de vruchten van ons leven een vroege herfst begon omdat het stukje lente ging ontbreken ik bloei in jouw…
wil melker2 januari 2005Lees meer >

Slapen wil ik.

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 429
Woorden zwerven door de nacht. Verschijnen en verdwijnen weer. Soms in dromen die me wekken. Soms in slapeloos gepieker. Ze zoeken naar verbinding, maar vinden zinloos rijm. Moe van zoeken gaan ze spelen, zoals kinderen spelen gaan, wanneer ze zich vervelen. Gewoon. Spontaan. Ik ben een woordeloze dichter, die ervaart, ziet en laat gebeuren…

witrijpend aan de takken

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 834
ik ben weer in jouw bos daar waar onze lente welig tierde herinner me het jonge groen de laatste stukjes wintermos die in donkertint hun overwinning vierden weet van een zomer die vol warmte bloeide een herfst die door zijn oogst in kleur en vrucht ons boeide nu waait een schrale wind en fluistert vorst witrijpend aan de takken…
wil melker24 december 2004Lees meer >

Valse Triste

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 517
de pen het kleinood wiegt weemoedig in broze schrijvershanden in het witte dichtershuis vindt dun gezaaide taal haar plek daar weerkaatsen poëten al het licht op de drempel van de dood…
J.Bakx15 december 2019Lees meer >

bloos me dan tot koningin

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.092
een staf de gouden pij en rozen in mijn haar in wijds gebaar schik ik de wereld bloos me dan tot koningin ontbied de roze wolken dwing rivieren oeverloos en speel met zwart dolken geen land heb ik maar dromen geluk klapt handen op elkaar gejuich in schijn van goud zal komen de staf is weer een horizon voorbij het bloemenkleed…
wil melker13 december 2004Lees meer >

alleen lyriek maakt je vrij

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 633
nu de toekomst verdwijnt in de kennis van morgen beleven wij pijn om wat zo zal zijn. nu het verleden begint in een jaar zonder zorgen dat nooit heeft bestaan weten wij stellig (helaas) hoe het zal gaan. de taal heeft geen woorden voor wat er gebeurt ravage en moorden en niets gaat voorbij. verletter het zuchten boekstaaf de luchten…
Dirk Vekemans29 november 2020Lees meer >

opende heel schuchter

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 742
kom bij me zitten zei je onverwacht je blik was open en je ogen zacht verliefd sloeg ik een arm om je heen en kuste je je lippen namen mij apart en gaven zo de smaak van liefde terug je lichaam raakte mij verwachtingsvol jouw handen woelden door mijn haar sprak lieve woordjes bij je oor als een…
wil melker11 december 2004Lees meer >

waarin verliezen huist

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 807
waai mijn blosjes weg bevries de glimlach breek mijn lippen is er meer ijzig is je adem je kille stem verschraalt mijn lijf waarin verliezen huist muren zonder kamers handen afgekapt ogen die verbouwden alles wat ik was je ruimte stond me aan ze liet me gaan ik droom niet meer om koud te wonen…
wil melker9 december 2004Lees meer >

was jij het toeval

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.058
was jij het toeval dat zo lonkte me wenkte met een lach ik wilde je ontmoeten je was zo zeldzaam zeker op het moment dat ik je zag je hoorde daar waar ik je had gepland, als alles goed ging zou ik je nooit hebben gekend je had een handvol wensen die ik in je ogen las, er was geen keuze, dat beseften we pas achteraf want alles…
wil melker7 december 2004Lees meer >

jouw lippen baden mijn gebed

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 861
het leek geen beest een hapering in mijn gedachte ik lachte om de onbenulligheid maar steeds was ik het draadje kwijt, ik kon niet goed meer formuleren halverwege bleef ik steken door mijn twijfel moest ik het steeds weer opnieuw proberen ik was bezig zonder eten uitvinden hoe de dingen zijn niets kwam uit mijn handen…
wil melker2 december 2004Lees meer >

Oude Boeken Verheffen

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 522
Waardering voor oude boeken, brengen weinig mensen op. Een oude Boekerij in Baarn, is opgehouden te bestaan. Gewichtheffers doen te sportief. Antiquaren heffen oude boeken. Boeken zijn te zwaar voor velen. Velen geven moedig op. Jammer, helaas en toch, heeft oude boeken lezen, nog lang niet afgedaan. Gewichtheffen is me veel te zwaar…

rijpend in je warme schoot

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 766
ik zag je gaan je plooide heuvels rond je heupen, het korengeel was rijpend in je warme schoot de oogst was voor mij eeuwigblijvend we lentten samen naar een zomer vol met kleur roken de wilde bloemengeur en groeiden met elkaar tot in het diepe blauw waar bomen reikten we hadden niets om op te lijken het was ontdekken en herkennen…
wil melker25 november 2004Lees meer >