3533 resultaten.
Sprookjesbossen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
605 Laat luchten wolken zijn
in stille bossen zonder spitsroeden,
tussen dunne bomen
op paden zonder angstige hoede.
Laat lichten dwalen
over arme heidevelden,
in schaduw van jeneverbes
zonder dronkaards en helden.
Op eigen erven
van verpande levens in verhulling,
op vreemde bodem
van dromen zonder vervulling.…
Een briljante setting
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
541 ooit heb jij jezelf bekeken
uit niets is gebleken
dat jij bijzonder bent
gewikt en gewogen
alle maten van boven
beneden oké
ik zag je op het pad
wist meteen hoe jij was
want je straalde
kaatste licht
in warme kleuren
als een edelsteen
gevat in een
briljante setting van
joviale jeugd en overmoed
jij bent mijn diamant
eindelijk…
Michelle Martin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Dan denk je dat je alles hebt gehad…
Komt ook nog zo ’n rioolrat op je pad……
Geduld, geduld......
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
629 Eens zullen bloemen bloeien
en bomen in blad weer staan
jonge dieren in ’t veld stoeien
wij samen de paden op gaan.
Dan zal ook de zon weer stralen
met golven warmte en licht
dan zal ik niet talmen of dralen
te schrijven een kleurrijk gedicht.…
Regen
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.174 Tuin en schutting allebei,
heesters, perken en jasmijnen
opgetild in een verdwijnen
en het uitgerafeld pad
heeft ook zijn stil verlies gehad.
Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Kyrie eleison ( Voor J. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Wanneer paniek en onrust
op mijn pad kwamen,
als verdriet en pijn
telkens weer aantraden;
altijd was jij er dan
helemaal voor mij.…
Onaffe structuren
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
466 jij toont veelkleurigheid
ik het onderscheid
maar de vorm waarin
geeft altijd strijd
jij weet de wereld gemaakt
in geruststellende beelden
waarbij plaats en formaat
balans in realiteit delen
ik zie onaffe structuren
wachtend op inhoud
emoties en groei om
ooit te komen tot bloei
wij lopen geen pad
het mijne is niet af
wel is er het…
Voortschrijdend inzicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
572 om een of andere reden die zo
op het oog nogal onbenullig lijkt
tel ik de tegels van de stoep voordat
de grond onder mijn voeten bezwijkt
ik wijk van diepgezonken wegen
mijd ingesleten, rechte paden
stap door het oog van de naald
wuif takken weg, blijf doorwaden
met spinrag in het bezwete gelaat
met licht tussen gebladerte als respijt…
Jij reikt naar mij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
524 Jij en ik, zij aan zij
Ik reik naar jou
Jij reikt naar mij
Elkaar zoeken op de tast
Welk pad we ook kiezen
Elkaars handen vast
Voel je je klein
Trek je aan mij op
Ik sta naast je, ik zal er zijn
Niet alleen hoeven staan
Jij vangt me op
Ik laat me gaan
Soms allebei gebukt
Dan weer stromen
Van liefde, zo verrukt
Samen, dat zijn…
Hoe ver wil ik gaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Hoe ver wil ik gaan
Tot waar kan ik nog op beide benen staan
Zal ik blijven gaan langs deze weg
Hoeveel dingen staan mijn lach nog in de weg
Wil ik zijn waar ik hoop te komen
Is het misschien toch beter in mijn dromen
Is er aan het eind meer lach dan verdriet
In de toekomst kijken kan ik niet
Ik durf dit pad zonder twijfel aan
Maar wil…
Kleine man
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
889 Een kleine man
Met grote dromen
Zijn blonde lokken
Waaien vrolijk in de zon
Dapper stappen zijn voeten
Door plassen en modder
Heldhaftig doorsta
Jij stormen en de wind
Met vriendjes op pad
Kleine knuistjes
Pakken ongeduldig
Blaadjes, stenen en takjes
Jij kleine man
Met je grote dromen
Verstop ze in je rugzak
en neem ze mee op jouw…
Regen
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.904 Tuin en schutting allebei,
heesters, perken en jasmijnen
opgetild in een verdwijnen
en het uitgerafeld pad
heeft ook zijn stil verlies gehad.
Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Een wegwuivende lach
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
515 weer lopen vingers
over levenslijnen
zoekend naar begin en einde
ogen vragen om
bevestiging met een diepe zucht
wel heen maar nog niet terug
het pad van rozen
was voor jou nooit weggelegd
jij hebt er mij niets van gezegd
dan viel er stilte
overgaand naar orde van de dag
ontwijking door een wegwuivende lach
lijnen breken waar zij…
Tastende handen..
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
608 Tastende handen
om me heen
grijpt naar de randen
van hetgeen
Van het wat
waarom en dan
te lopen pad
een levensplan
Waarom ik ben
en mijn bestaan
het weten ken
en waar vandaan
Bespeelde gedachten
met de ratio
die me brachten
als een adagio
Begin en eind
grijp ik vast
en zo omlijnt
het denken past
In blindheid
ontstaat de…
In lange haren zonneschijn
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
474 herfst licht op
in spikkelglanzen
mist danst langs
akkoorden van de
eerste stralen zon
verstild kijken
koeien in de verte
vol verbazing rond
hun romp verdwenen
in een witte deken
nog is je lach
wat onbestemd
in flarden nacht
maar ogen spiegelen
al wat je verwacht
als wij het pad afgaan
en nevels vocht zich
aan ons hechten
glanzen…
Onwetend lief
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
507 er is weer een
herder neergestreken
die eigen wijsheid
verbetert in taal en teken
zing zijn lied
draag de leiband
like zijn kudde
jij nu nog onwetend lief
hij is de ster
hoedt met halfgoden
en zijn virtuele leiderschap
de volgzamen op zijn pad
doodt initiatief
miskent het eigene
prijst de hype want
die maakt iedereen gelijk…
Geluidloos licht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
483 ontmoet hem vaak
maar weet niet of ik
hem met mijn emoties raak
hij wandelt graag
net als ik geniet hij van
een schitterend vergezicht
in zacht geluidloos licht
ook van het bos
waar donkere vennetjes
rimpelloos zuchten
onder klarende luchten
natuurlijk praat ik
schatert mijn lach
om mezelf te voelen in
het niet alleen zijn op pad…
Vluchteling zonder gezicht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
472 ik wist de weg
naar het land maar een
vale zon scheen pal tegen
wind waaide
vol in ons gezicht
de verte bracht regen
met jou aan de hand
als gidste je mij
stapten we urenlang door
over een pad dat zich na
iedere bocht rechtte
en geen eind leek te krijgen
we rustten in het
avondlijke zuchten van wind
onder koud sterrenlicht…
afwijkend gedrag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
562 wederopstanding waar tijd
zich verontrust in een zorgzame houding,
dient het leven zich als ingeschaald
vermogen bij mij aan
ik weiger deze conceptuele benadering
die mijn hersenen vergroten op een banale
wijze, ofschoon een late lobotomie slechts
een eeuwenoud litteken als een stigma achterlaat
ga ik mijn weg als tollenaar die langs het pad…
De schaamte voorbij
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
487 ja ik ben los
maar niet geslagen
heb met regen en wind
de straten geschrobd
geen alledaags karwei
maar later met de
zon erbij veranderde
het aanzien van de stad
ben op pad gegaan
mensen keken me aan
of ze vuur zagen branden
had mijn naturel aangedaan
de schaamte voorbij
in mijn geboortevel
weg met kleingeestigheid
en preuts bekrompen…
Voor al
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
588 Zonder pen
of papier
zal ik blijven
schrijven
woordeloos verloren
herboren
woorden
in gebaren te geven
gebleven
leven
geeft mij
nieuwe woorden
nog dagen niet voorbij
de bladeren
van mijn herfsttooi pracht
bij vlagen op de grond
rondgestrooid
weer al een seizoen voltooid
om paden te verzachten
in duistere nachten…
Het familiehuis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
563 er is een
stukje horizon
langzaam verdwenen
dat deel uitmaakte
van mijn jeugd en leven
nog zijn er
muren dak en schuren
buren waren al gegaan
welig onkruid bleef
hoog op de paden staan
het familiehuis van
meerdere generaties
bewoond met werk en deugd
het spelen van de kinderen
in een toch zorgeloze jeugd
die horizon van vele…
Afzien in de Afrikaanse hitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
836 haar lange slanke lijf
zonnestralen dringen door tot op haar huid
blote voeten laten sporen na op het hete zand
een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan
haar linkerhand
op haar hoofd balanceert een waterkruik
ze valt me op door haar fraaie ranke figuur
donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan
dan loopt ze voort, vervolgt haar pad…
verdwaalde mensen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
620 verdwaalde mensen in de stad
werpen hun schaduwen op straat
geketend aan een doelloos pad
bewegend in dezelfde maat
diep bedolven onder vele smarten
hebben zij zich in een waan gehuld
die de leegte in hun dorre harten
slechts met vluchtige verlangens vult
ik lees de wanhoop in hun holle ogen
en voel de pijn van hun verloren strijd
terwijl…
fluïdum
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 de zwart-witte
pentekening spat
krassen en lijnen van
bloed en bloedbanden
die verloren zijn gegaan
hoe ver loopt
het poreuze ik op
een nevelig pad om
ooit samen te vallen
met wortel en tak
hoeveel stenen moeten
het diepe water raken om
aan de overkant het
spiegelbeeld te vinden waarin
je iemand anders ziet
ze zegt:
het geheugen…
Verzilverend blinkt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
526 echte schoonheid niet
pakt snel de blik
maar stilt in saaiheid
bij nader zicht
het zijn details
kleine oneffenheden
die de natuur per
ongeluk vergeten is
om netjes af te kleden
zij naderen het
volmaakte laten
in kwetsbaar zijn
de nog ontbrekende
schakels duidelijk zien
het intrigeert omdat
de hemel wenkt
het af te leggen pad…
Het diffuse licht
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
515 waar mijn pad
altijd begaanbaar was
scherpen nu keien
de rest is spiegelglad
sporen van
mijn lange leven
zijn verdwenen
angst bepaalt de stap
dikke mist omringt
mij met stilte
het diffuse licht maakt
iedere richting ongewis
ik mis je hand
de compromissen die
wij altijd sloten als
we weer waren gestrand
zonder schaduw
zal…
Weg naar morgen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 mispels,
keek omlaag, telde de distels
in een droom zonder ontwaken
doch wat moe in hart en geest
Het leven was een feest
omdat jij dat wilde
Jouw stem verstilde
in de spiegel, je zag slechts
de strakke blik die je niet kende
hunkerend naar de zonnewende
twijfel je niet langer, geeft je over
zonder zorgen
stap voor stap
aan het pad…
Kwamen overeen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
550 ik zag
jouw schaduw
mij kleden
joyeus
in kleuren
van het verleden
toch ben ik
opgestaan heb
eigentijds aangedaan
wij kwamen
overeen zonder woorden
zoals het eigenlijk hoorde
geen geluid
brak het pad dat stilte
voor ons in petto had
zo ben ik
langzaam in jouw
licht gegleden
waar wij vroeger
elkaar meden lost
nu donker…
Van vreemde origine
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
461 ik zag haar lopen
in de cape met bont
van vreemde origine
mijn verlangens
plaveiden het pad
dat zij nog had te gaan
plotseling stopte ze
draaide zich om
zonder gezicht
slechts de voering
verwaaide lichtjes
in excuserend gebaar
toch kende ik haar
had de voetstap gemeten
maar het gezicht vergeten
ze liep door
naar de gekozen…