Netgedichten over haiku

herken ik jouw stem in die ijzige stilte onderhuids protest…

zie je, ik hou van je ik leg een vers neer van Gorter en wens luidop het minnekozen * 'n golfje op mijn wang waai me zonder schroom naar de ruimte van de zee opdat ik kan zien * aan de rand in een vuistvol licht richt een vlinder zijn vleugels net boven de dood * vaas voor het vensterglas gevoelt een roos de lente en…

Twee dagen lente daarna is het weer winter: mensen krijgen griep!…

eindelijk weer eens het gekraak van scheermesjes onder de voeten…

lente kom ik verlang naar je als de zomer…

op een gegeven moment ga je gewoon dood al is het lente…

huiselijk geluk met jou in onze strandtent overal musjes…

geen vogel gehoord in al die zon weten ze dat de lente wacht…

ik aanschouw de zee met fijngeknepen ogen in het felle licht…

Schering in overmaat, we kunnen niet ontkomen, deel van een klucht. Van hun loof ontdaan, stammen die er niet meer staan, ben ik de tel kwijt. Wij komen van ver, om weinig te begrijpen, we blijven op zicht. Op alle kleuren bloed, ligt de zon uit te rijpen, om je te verbijten. Geloof in zomers, elders valt weer de winter in…

puppy aan het strand vrolijk op jacht naar zijn bal mooi, zo'n zeehondje…

zuur en guur en toch nesteldrang en nesteldroom van boom tot boom…

Ja ik blijf erbij wat een pracht van een appel en zoals gezegd…

zoals een vogel onderkent beginnend licht en zingen gaat zo op het eerste teken hoop ik licht te spreken…

die spreeuwen maken zich ongrijpbaar maken massa macht…

ik denk aan jouw tijd mijn gebroken hart opent herinneringen (voor Thea)…

stoomfluiten klinken daarbinnen herinnering er geurt nostalgie meegenomen door vroeger komt hij pas later terug…

Een dirigent met het figuur van een bisschop hobo een lady…

met natte ogen verwonderd tussen beuken ze staan er voor mij…

vandaag doe ik niets vredig en zwijgzaam kijk ik zwaardlelies open…

de man bekijkt sip zijn omgeploegde tuintje de mol ziet het niet…

de escortlady ontvangt haar gast met open armen en benen…

er was ooit een stad zij stierf in het verlangen vereeuwigd te zijn…

Zonen vertrekken. Moeders slaan hun ogen toe. Keren zij ooit weer?…

het is de winter die me raakt, een koude speer die ik liefst wegwerp…

verlustiging blijkt uit hun vereeuwigde pracht zijn wij nu voyeurs?…

een bloot gegeven: in het donker durf ik echt wel mezelf te zijn…

Gisteren zong hij zijn lied verstomde vandaag nu uitgezongen…

tussen wit en zwart buigt in krampachtig gevecht de laatste strohalm…

De hemel kleurt groen hun gekwetter vult de lucht halsbandparkieten!…