Alle inzendingen over den bosch

3397 resultaten.

Sorteren op:

een jaar later

netgedicht
4.0 met 25 stemmen aantal keer bekeken 3.200
een jaar later maakten we vliegers we hadden geen zin krabbelden wat op papier, achter onze oren we discussieerden, drukten onze snorren begonnen eraan, aarzelend zoekend maakten een constructie meten is weten stelden bij mopperden, kleurden dachten dat het ding nooit de lucht in zweetten de laatste twintig, vijftien, tien…

het is begonnen

netgedicht
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 777
het regent verboden woorden blaren zweven bomen vellen bloemen zinnen doen toch wat zij willen…

ploert

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 797
je schijnt zwak en staat laag toch zend je golfdeeltjes uit om op te slaan in de vlechtplek en de lange winter mee te doorstaan…

woorddiarree

netgedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 982
nee laat maar even niet van je horen je walmt naar zeer en ik hoef niet meer ik zie een dwang om je gezicht aan te raken elke seconde een tik tegen je sik om het kwartier schiet mijn vinger door het papier toetsen vliegen van het bord was je kleren, je lijf met zeep en neem meteen je mond mee je walmt naar zeer ik hoef…

Oktobergoud

hartenkreet
3.5 met 16 stemmen aantal keer bekeken 2.018
De warmte van de zon nog voelbaar noten, bessen, nieuwe appeloogst peertjes in kaneel en wijn zoete geuren van vochtig hout oogstrelende kleuren... oktobergoud…

De nacht-trein

poëzie
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 4.784
De trein rolt op de zwarte bol der aarde o, angst-versnelling van mijn hartstocht in de afgrond naar God. De gloeiende veeg van mijn vinger, fosforisch op de blauwe glaswand van een nacht; het grauw geraas van een levenslot aan de duistere bocht van een dennenbos waar God mij wacht. O, gij daverend hart der machien, en uw God-verloren vlucht…

Breng Me Weg

netgedicht
4.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.319
jij hebt me achter de rug stevig zit ik op het zadel uit het zwart komen olievlekken op ons af olievlekken met ogen we rijden langs Andijk, Opperdoes aardappelplaatsen langzaam vat de kou me bij de benen…

Een met de steen

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.141
hakken wil ik tikken vorm laten groeien door weg te nemen als Michelangelo eruit halen wat er in zit laten vallen wegspringen wat overbodig is…

een grijze hand

netgedicht
4.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.362
plots groeit er een draad uit een irritante staart die steeds in de weg zit de muis van mijn hand wordt een balletje en schuift over tafel het klikt en dubbel klikt maar het peutert zo lastig in mijn neus…

in bed

netgedicht
4.9 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.879
met buikpijn, schuldgevoel en andere gebreken sla de grote roze Tellegen er maar eens op na en lees over de eekhoorn die ook al last heeft van gedachten van een boomtak springt zonder het te willen geen verschil weet tussen vroeger later nu of nooit het helpt wel een beetje…

ongezonde belangstelling

netgedicht
4.2 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.116
er zit een man in de tram een spoor van beschaving loopt over zijn gezicht welk zeer vraag ik mij af deed hem de moed in de schoenen drinken…

nooit helemaal weg

netgedicht
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 797
ze ligt in een bron van licht en trekt haartjes uit haar liezen in de zon verzachten scherpe stalen rafels tot vormloze klompjes wat schaafde en wrong loopt door de afvoer naar de regenpijp ze trekt nog een haartje en vindt godzijdank haar woorden terug…

verzoeknummer

netgedicht
3.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 975
mijn tante zit in de trein te borduren onder haar kruissteken liggen gedachten aan betere tijden een geliefde die haar nam met zijden glans gekleurde patronen ontstaan onder haar handen ze hecht af en breekt de draad met haar tanden…

wereldwonder

netgedicht
3.9 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.258
de bewijzen stapelen zich op: in Gizeh een extra piramide kleurige kartonnen blokken pakketten van de wereldwinkel vrijdag voor kerst bij de haltes en in de Amsterdamse tram dergelijke dozen onder armen en op schoot, niet openen voor je thuis bent! herinnering aan koektrommels en kaarsen maar nu houd ik angstvallig mijn vinger aan de…

overstappen

netgedicht
3.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.525
geen trein op het spoor wachten geblazen - ijsberen op een gepekeld perron aan de horizon die zachte oranje baan waarvoor twijgen zwarte franje vormen de morgenster staat erboven wachten loont vanmorgen de zon komt op, de metro aan…

KOPSPELDEN

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.129
Bij de halte van lijn 10 zag ik haar staan ze had prachtige ogen Egyptisch opgemaakt aan haar hoofddoek een dunne zwarte sluier vastgespeld daaronder zat een pleister haar neus in verband verder een lange broek laarzen met hoge hakken van top tot teen blijf ik nieuwsgierig wie haar neus verbouwde en waarom zij die sluier droeg…

Amsterdam verlaten

netgedicht
4.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 3.383
ik ga maar weer eens naar de Europoort tenslotte ben ik er geboren op zo'n korte dag mengt blauw zich met vuile strepen paarse proppen proberen nog wat te rekken iemand waarschuwt voor zakpeuteraars tegenover mij een man met brede neus hij houdt twee ballen in een hand en laat zijn vingers kraken een muziekje bereikt mijn oor…

Op Amstelredam

poëzie
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 5.908
Het IJ en d'Amstel voeren de hoofdstad van Europe, Gekroond tot Keizerin, des nabuurs steun en hope, Amstelredam, die 't hoofd verheft aan 's hemels as, En schiet, op Pluto's borst, haar wortels door 't moeras. Wat waatren worden niet beschaduwd van haar zeilen? Op welke markten gaat zij niet haar waren weilen? Wat volken ziet ze niet beschijnen…

Trouw als een hond was alles bij het oude gebleven

netgedicht
3.4 met 30 stemmen aantal keer bekeken 3.290
Laat me! Zoals ik ben. Ik ga je niet aan stukken scheuren, maar laat me zoals ik ben, niet geheel van deze wereld. Slechts een paar tanden zouden je een boosheid laten zien. Maar ik, oud en tandeloos geworden, ben slechts meer en meer van je gaan houden.…

Horror en de schoonheid

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 760
De dode boom werpt zijn vruchten af en hij lokt kleine meisjes om hun darmen te spoelen in zijn ongenadige bijzijn, opdat zijn wortels zouden struiken in weeë grond. Ze kokhalzen de ondode afscheidingen naar de wereld van zaadjes en nieuwe kiemen. Het meisje was allang afgestorven, maar ze baarde een vers nageboorte. En hij; het levende…

Voorwerpen die mij het meest nabij zijn

gedicht
3.9 met 15 stemmen aantal keer bekeken 10.970
vaker kan mijn fiets mijn handen aan het stuur niet missen dan dat ik met jou hand in hand loop tijdens schemeringen en we beiden verbonden zijn door de kortste ketting hoe vaak zou mijn wijsvinger op een lichtknop hebben gedrukt? dagelijks worden talrijke handelingen verricht door het mechaniek der ledematen terwijl onze gedachten elders…

Waar bleef de zwaan?

poëzie
3.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 7.529
Zou het al zinken en vergaan, Waar bleef de zwaan? Waar bleef de zwaan, De zwaan, dat vrolijke waterdier, Nooit zat van kussen? Geen waatren blussen Haar minnevier. ’t Lust haar te nestlen op de vloed, Zij kweekt de gloed, Zij kweekt de gloed Met hare vrolijke wederga, En kipt hare eiers, en acht geen schreiers, Noch vreest geen scha…

Het traagste zien der dingen

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 632
Aarde van nevelend blauw; hemelsoog van troebele verzuchting... Houdt mij de bril van blindheid voor en breek het hardste licht tot wit in zwarte kleuren of laat het zoete zingen klinken in de zoutste herinneringen. Trek je ooglid dicht met een zweem van bezwering, tot de tranennevel; wit en grijs soms crèmezwart zich vergist en het donkerste…

versteend in de pop

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 702
tijd vertraagt mijn groene vingers de houten pop een bomenelf knoestig gezicht knokige vuistjes zijn bruin olieachtige huid ademt transpireert stil en beweegt van binnen naar buiten in dikke zwellende druppels tijd vertraagt ik heb hem geen wil meegegeven maar zijn glinsterende oogjes verraden mij het is niet hij het is…

Mijn dodenherdenking

hartenkreet
2.1 met 54 stemmen aantal keer bekeken 8.250
Dood Verjaardag Stilte En leven door elkaar Voor mij een jaar ouder Plezier en gelach Voor een ander verdriet En een sombere dag Mijn verjaardag Doden worden herdacht De bedroefde mensen die ik zie Hebben mijn verjaardag verkracht…

OP HET UITMALEN VAN ’T HAARLEMMER MEER

poëzie
3.4 met 12 stemmen aantal keer bekeken 4.979
Aan de Leeuw van Holland. Aº. 1642 Uitheemse vijanden te zitten in de veren, Te slingeren de staart groothartig over zee, Is ijdel, als uw long, geslagen aan het teren, Inwendig vast vergaat en gij met hartewee Zo deerlijk zucht en kucht en loost bij hele brokken Het rottend ingewand te keel uit, in de golf. Wat baat het met uw klauw heel…

Waakvlam

gedicht
2.4 met 16 stemmen aantal keer bekeken 9.065
Eén grote waakvlam is de dag. Een baai van goud en diepblauw is de hemel. Jij zit in de tuin en kijkt op als een kraai hikt van de hitte en krast, of op een lei- en dak gegriffeld wordt. Je zit te schrij- ven in het eerste leerjaar. Hou je taai, 't is hanepoot en baksteen. Ben je blij- ven zitten? En nog vind je niet de draai? Alleen waar vuur…

De laatste Trein

netgedicht
4.1 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.097
Gevangen, wachtend op de laatste trein. Strijd om leven of dood, wachtend op de laatste trein. Angst voor de toekomst, wachtend op de laatste trein. Hoop op bevrijding, wachtend op de laatste trein. Opeengepropt in een kleine barak, wachtend op de laatste trein. Wachtend om uitgekozen te worden voor Auschwitch met de laatste trein.…

Stabat Mater

poëzie
3.8 met 14 stemmen aantal keer bekeken 5.696
Jezus’ nat bekreten moeder Stond bij 't kruis, waar ons Behoeder, Haar beminde zoon, aan hing; En haar docht, terwijl ze steende, Hem betreurde en drukkig weende, Dat een zwaard door 't harte ging. Och! hoe drukkig, hoe vol rouwe Was die zegenrijkste vrouwe, Moeder van Gods enig kind? Die, met een weemoedig harte, Levend aanzag…

Tafelen

gedicht
3.5 met 12 stemmen aantal keer bekeken 7.624
Stil boven haar bord prakt ze zijn woorden, schraapt zinnen bij elkaar die ongezouten uithalen, en weer, weer nergens voor deugen, tot een klonterige pap. Boven op een smakeloze brij schept hij een jus van vette gebaren, opstaan, armenzwaaien, vuisten, bestek rechtop in de knuist. Zij hoofd een hogedrukpan. Bellen hete adem borrelen dicht…