'ge steden blaken:
'wijl uwe lippen de ijdelheid der wanen smaken,
voelt ge in uw hart de wrok om eigen waan vermeerd;
zo gij, de schaamte van uw spijt op gloe'nde kaken,
zelf uit uw hart de wentelende hopen weert;
zo gij - o vrouw, wier vragen van geen ijver beven,
en die geen grootre vreugd dan onbewustheid vraagt, -
in u 't geheim…
jongens, mannen, die kerels zo aantrekkelijk en aaibaar
ik werd 'meester-masturbator', 3 times a day
in de morgen vroeg, een tukkie in de middag
en een rukkie voor het slapen gaan,'s avonds laat
dodelijk vermoeid na een maand weer op Nederlandse bodem
waar huwelijksvrouwen werden nagestuurd naar Rotterdam
maar intussen had ik dus in 't geheim…
bedoeling uitgekomen,
zo onweersprekelijk het hare,
dat het haar even nauw bestond
als wat ze als laatste in zich vond,
het enige onbetwijfelbare,
het voelen van het eigen ik,
het innige, dit ogenblik
zich zelve overdenkend, zich
beziend: de heen en wedergang
van de gedachten, elk verloren
in zich, en hun bijeenbehoren
in een geheime…
En al hun zoete geheimen,
Al de smart, die hun boezem omsloot,
Al hun feilen, hun deugden, hun beden,
Die legden ze elkander dan bloot.
Eén fluisterde dan zo teeder
Van een schoon blauwoogig kind,
Dat hij eens op een zomerconcert zag
En sedert had bemind.…
Gij spraakt heel stil en veel en gaaft m'een schat
Geheimen dien ik bergde bij me in stad.
Gij laagt op mijne armen, mooi warm wicht,
In 't blonde haar 't rood welriekend gezicht.
Gij maakte uw lippen als een kersje rond,
Ik at zoovele kussen van uw mond.…