4410 resultaten.
Terug naar de basis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
483 Waar de nacht
Haar zwarte teugels
Langzaam vieren laat,
De dag in neev'len
Gehuld het levenslicht
Aanschouwt, zweven
Ontlijfde paarden alleen op
Hoofd en benen
Boven de nevel van
De dag, waar een
Rookpluim van elk vuur
Ontdaan over het water strijkt
En boten in de slingerbocht
Van het kanaal de dag
Beginnen met
Een…
Sterven of leven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 Van het sterven
kijk
daar is er licht
van het leven
kijk
daar is de duisternis…
koud versterven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 nu de herfst zijn intrek neemt
in huid, mijn haar en langgerekte adem…
*
op het laatste moment kwam er nog
de glans van ganzentrek
hoog en ver
gevleugeld onder licht
verschafte het een vergezicht dat
water overwon
de zon vertelde van haar kracht
reeds tanend, tussen winterkou
ze kleurde roder op een boom en blad
haar avondbad…
Groeipijnen..
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
432 De stilte druppelt op de vloer
en trekt de ruimte leeg.
In het vacuĂĽm van verloren zijn
wandelt het weten rond.
Elke kier of spleet wordt in een ademzucht bezocht
en ontpelt de pijn en het leed
aan een anders lot verknocht.
Och zwaarte van ver-ge-leden tijd,
pak maar je biezen
want het kind staat op
om wervelend te dansen in haar…
Gespiegeld ?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
488 Mijn dagelijks sterven
herkent zich in de strijd
met de kleine dood van
afscheid na een moment
van minnepozen, richtpunt
op een schaduwblos in
spiegelschrift van de tijd.
Gedoopt in trots en twijfel
maakt het subjectief om het
pad alleen te gaan over
de naakte pagina’s van
een laatste hoofdstuk en
dunt mijn taal langzaam uit…
Als alles stroomt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
435 Waar modder wordt
Uiteen geslagen
Blokkades opgeheven
Adem die stokte
Weer wordt vrijgegeven
Stolsels verpulverd
Als waren zij er
Nooit geweest
Alles stroomt in mij
In handen van Hem
Die in mij alles
Goed maakt en geneest…
Nachtgezicht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
601 Zou je mij willen beloven
dat de duisternacht verdraagzaam blijkt
voor alle mensen die lijden
in ontheemde landen in den verre
je doet geen oog meer dicht
als het duister volstaat in haar falen
iedereen in de steek gelaten
met meer wanhoop dan jou lief is
er is geen weg terug
heimwee dient slechts illusie
we weten allemaal beter
tijd…
Klamme deken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 Met nostalgische blik
Terugkijken op wat ooit
Het naberschap heette -
Buren die
Elkaar niet links
Lieten liggen
En verantwoordelijkheid
Namen voor elkaar
Uit naam van saamhorigheid
Zo was het immers, in
De jaren vijftig, toen
Geluk nog heel gewoon was
In regio's waar het
Naberschap leek te zijn
Uitgevonden - nu er
Meer…
wachttijd
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
415 nu ik me verberg in rode wijn
helpt het niet, verdooft ook niet
maar mijn denken keert zich tegen kou
een “hou van jou” is niet genoeg vandaag
en ik wil meer in vingers over huid
elk geschreeuw is mijn geluid
en elke zucht verwoordt mijn hart
in duizend
snelle slagen
angst bekruipt de zwarte kragen
waar een witte woede brandt
mijn…
Stiller in de dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Een mens van weinig
Woorden was je -
Stil vergeleken
Bij anderen die
Zo luid te horen waren -
Maar toch zo aanwezig door
Je oogopslag, je onfeilbare
Lichaamstaal die altijd
De waarheid sprak en
Waarmee niet te spotten
Viel, uiting van vrede
Gevonden in je eigen ziel,
Nu zij er niet meer
Zijn is het einde daar
Van zoveel…
Niet zwart wit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
551 Wit staarde voor zich uit
of was het toch zwart
hoe kleurrijk bleek het palet
daadwerkelijk toen zij
haar vriendelijke oogleden
verder opensperde dan tussen
haar wimpers door te gluren
wat haar inmiddels gewoon was
zweeg stilte langzaam aan haar voorbij
had zij dan niet genoeg wonderen gebaard
toch bleef leegte steken
het waarom immer…
Zondagmiddag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
512 Loom septemberlicht,
Warm voor de tijd
Van het jaar -
Op de grens
Van het najaar
Dat te wachten
Staat nu de zomer
Haar tenten
Hier bij ons
Aan het opbreken is,
Beneden op het
Terras met uitzicht
Op de eeuwenoude
Toren waarin de
Eeuwen voorgoed hun
Intrek hebben genomen,
Sta jij frites
Te bakken in je
Eigen tent…
Lot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
510 ze kerft namen in haar ziel
die niets is wat 't lijkt
ergens sijpelt bloed uit 'n hart
dat onomkeerbaar schijnt
de stenen weg omhoog ligt er
verlaten bij evenals zij
wiens lot bezegeld lijkt
ontrafelt ze raadselen uit de hemel
onontgonnen gedachten
spreken zeker tot de verbeelding
die 'n sinister spoor achterlaat
gelijk de kruistochten…
Reis door de pijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
457 Als het leven
Dat je leidt
Enkel nog uit
Pijn bestaat
Als elke millimeter
Die je aflegt
De pijn in lichaam
En hoofd vermeerdert
Als alleen pillen
Je nog kunnen
Beschermen tegen
Het ondraaglijke
Dan is daar
Goddank in de
Verte een streepje
Licht dat mijn
Lijden stukje
Bij beetje
Wegneemt…
Horizon
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
540 Je bent er al
achter schaduw van verleden
verander je van aandacht
op plaatsen van bestemming
er staan geen hekken
wegversperringen of deuren
niets markeert de grens naar het niets
maar je geeft niets om de leegte
dit is ons liefdeshuis om in te leven
als omhulsel gebouwd voor ons bestaan
dit is onze danszaal onder een heldere hemel…
Onmacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 De schaamteloosheid van de onmacht,
verminkte tijd verruil ik met een open plek
verbannen naar deze rustplaats, waar
een zonnestraal zich verveelt in mij
herinneringen van geruis uit het heelal
vervalt in de moedwil van gedachteloosheid.
Tot de vuurtoren met inscripties weer verrijst
malende wegwijzer naar de draaikolk van fortuin
naar…
Stuitend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
432 wenende vrouwen met hoofddoek
spreken over 'n leven dat veel te vroeg
bekocht moest worden met de dood
allen in zwart gehuld
weten zich niet onderdrukt maar toch
zijn zij 't die zonen op de wereld zetten
wie het geloof misbruiken
om zich de macht toe te eigenen
alvorens toe te slaan…
Als het eb geworden is in mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 Lichaam dat
Met gesloten
Ogen tot
Rust komt,
Spieren en
Vezels waar
Alle spanning
Uit verdwenen
Is
Alleen de adem
Nog die merkbaar
Aanwezig is, die
In en uit gaat
Met het aanrollen
Van de branding
Die ik in
Het onderbewuste
Hoor -
Na de ruisende
Vloed is het
Totale rust
Die overblijft
Als het in mij…
In de naam van ..
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
527 verstrikt in 'n regime vol geheimen
waarin zij langzaam aan
haarzelf verloor
volgde zij haar hart
en koos voor hem
ondanks afkeuring van
nimmer zou zij liefde ervaren
maar voor altijd gevangen blijven
tot de haat uiteindelijk overwon…
Druiven aan de horizon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
484 Ik kan nog steeds niet zwemmen,
eb en vloed vloeien mij te vluchtig,
ik vermijd te staren naar de navel
van de onvoltooide tijden, waaruit
mensen hun kansen breiden uit het
avondlicht, verlichte schaduwen getooid met
penselen, vragen geschetst in aquarellen
op het canvas van een rode horizon.
Waarin werd mijn dolende wijsheid
werd…
Zoals je gekomen bent
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 Ogen die niets
Meer zeggen
Gummi-achtig gezicht
Gekomen met de tijd -
Groeven van
Pijn en verdriet
Die zo lang je
Aangezicht tekenden
Hebben je verlaten
Je naakte zelf
Dat zich heeft
Opgerold het enige
Dat overblijft,
Vijfentachtig jarige
Foetus die ernaar
Verlangt te mogen
Gaan zoals je
Gekomen bent…
Omdat het niet in je zit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
526 Waar de schepping
De gave van het
Woord gegeven
Heeft aan hem
Die mens genoemd
Wordt, die met
De gekozen woorden
Evenveel de waarheid
Spreekt als de leugen
Snelheid verschaft,
Is jou die keuze
Niet gegeven -
Je bent die je
Bent, ogen die
Alleen de waarheid
Kunnen spreken
Omdat liegen je
Niet gegeven is,
Omdat het…
Dat het anders is
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
596 Honderd keer per dag
Vertel ik mezelf
Dat wat er achter
Me ligt toch zo
Langzamerhand wel
Een keer verwerkt
Moet zijn - tijd
Die alle wonden heelt
Zegt mijn verstand
Tegen de mens die
In mijn lichaam
Woont - zo praat
Mijn verstand tegen
Me aan - maar 's nachts
Als de slaap mij in
Haar greep houdt
Schreeuwt heel mijn…
Tussen metersdikke muren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
458 Zware metersdikke
Muren van deze
Franse abdij
Waarvan ik de
Sleutel heb meegekregen
In ruil voor mijn
Horloge - ijzig
Donkere gribus
Die uit het
Diepste donker
Lijkt opgebouwd,
Verraadt op maar
Een enkel plekje
De aanwezigheid van
Het licht - aan de
Binnenkant van wat
De buitenmuur lijkt te zijn
Valt een centimeterslange…
zondagstranen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
519 in het wenen van september…
een zachte rustdag mag er zijn;
de klokken van de kerk gebeierd rond
het veld
ik had het haar toch hopelijk verteld
dacht ik
hopelijk mijn blinde oog gesloten voor
vandaag… ik had zo graag
zou zo graag
maar nu verlies ik me in klein
gevouwen bloemen
en ze noemen me jouw naam
zoeter, mooier… dichterbij…
Het niet zijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 Als je weet
Dat dat bloemetje
Naast de voordeur
Geweldig mooi is
Qua vorm, qua kleur
En qua structuur,
En het je nu
Niets meer zegt,
Dan zit je in
Je donkerste uur
Waarin het niet zijn
Lonkt, en het zijn
Heeft afgedaan…
Zonder controle
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
484 Net toen alles onder controle leek
sloeg het noodlot weer toe
altijd dichterbij dan verder weg
onvoorspelbaar als een voorspelling
onbeheersbaar als een natuurramp
Meegaan in de vloedstroom
van onrust en negativiteit
is primair de reactie
evenals vechten tegen het lot
dat altijd een sterkere vijand is
Ben je een controlfreak
in het diepst…
Die in het begin oneindig lijkt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
407 Wanneer het denken
Donkere wegen voortduwt
Die zijn geasfalteerd
Met verdriet en pijn,
In volstrekte eenzaamheid
Het stukje korstmos bewegingloos
Liggen blijft, de weg naar
Het licht die in het
Begin oneindig lijkt
En alleen lijkt
Op te houden als ik
Deze aarde verlaten heb,
Is daar ginder in
De verste verte
Nog net voor…
Stuurloos
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
482 als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht middels schaduw
naar nacht aan
elkander rijgen
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
zwalkend door
de ijle lucht
zoekt het kwetsbare,
nakend gekleed,
al roepend
naar de verloren vrucht…
Fenix
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
502 Die uit grauwe
As herrijst
Met strakke kop
En fonkelende blik,
Samenraapsel van
Verkoolde resten
Van dit menselijk bestaan
- Het dodelijke lijf ingekapseld
Door de blauwe kantlijn
Van hoop - omgeven door
Een oceaan van zacht
Oranje die mij het
Ademen mogelijk maakt…