Alle inzendingen over actualiteit

er is binnen en buiten door anderen uit te sluiten zacht en nauwelijks zichtbaar schuiven panelen over hun nano onderlaag en sluiten de buitenwereld af het is geen graf waar de extravagantie van een volledig be-equipt buiten dat soms nodig is om de binnenwereld in isolatie af te dichten waar het eigen existeert met stoffelijk bestaan…

bij het opstaan verlies ik telkens meer een beetje zin, de dag ondergaan en om je heen kijkend door de borstelige wenkbrauwen van dit bestaan niemand is echter dan de persoon die wankelt alvoor hij zijn evenwicht laat omkopen door een smeuïge samenleving die deugdelijk zijn verward met oprechtheid en gedeelde smart er bij willen horen…

Aan de handige OV-tip van Wim Overweg (zie zijn snelsonnet van vandaag) zou ik nog het volgende willen toevoegen... De Kamer spreekt straks over 't boerenheem Is het een op papier bedacht probleem? Een zaak die stinkt maar niet gauw overwaait De boer die ploegt, de landbouwlobby zaait Geen zaad maar twijfels aan het stikstof meten…

op de verste horizon bubbelde loeiend heet licht van het zwart dat transparant blauw tot kern had het regende zonder zich tot bui te transformeren druppelde slierten rook uit kleine afvalproducten op de grond die als sterretjes nog even flikkerden voordat zij sissend doofden in na gloeiend rood in dit contrastenspel…

Wat er al wel niet meurt daar bij de boer, Och, kon men ons daar ook maar van verschonen. Je zult maar naast die koeienboeren wonen, Die mest, en dan dat ingekuilde voer. Pakt men de stikstofuitstoot stevig aan Dan is het met die stinkstof ook gedaan.…

jouw wit was streepvrij de intense onschuld verblindend nauwelijks raakbaar door contrastuele weerspannigheden zacht ebde gesluierde schoonheid weg een spoortje hemel achterlatend in de neerslag van tijdloos goddelijk genieten…

Het leven is duur en wordt duurder De appel  dus zuur en straks  zuurder Onze inkomens zouden hier aan moeten worden aangepast Zodat onze koopkracht niet wordt aangetast…

vonkend slijpt leven weerbarstige randen bij een regen vuur vertelt van uur tot uur de opgeslagen emoties uit een twistpartij die vrij blijft van fysieke confrontatie het is geen spel spelen heeft al lang zijn charme verloren aan het langste eind waar geven en nemen vaak te goeder trouw de smaakmakers zijn om misverstand en ruzie…

WAT is dit voor koningvader hij die zijn oudste dochter stimuleert de jagerstik over te nemen wat wreed de moedige dierenpartij weglachend zij die zich verweren tegen dierenleed ben opgegroeid met respect voor het koningshuis nu 2022 is het voor mij daar niet meer pluis…

Des anderendaags ging het Ros Beiaard los En liep de Ommegang in Dendermonde Met op zijn rug vier zonen van Aymon Wiens naam bij ons verbasterd werd tot 'Heem', Heer van Dordogne, ooit genaamd Dordoen Een graaf van Karel, maar geen Elegast Met Charlemagnes zus was híj getrouwd Zij schonk haar echtgenoot Aymon vier zonen Ritsaert Adelaert…

natuurlijk voedt jouw plezier mij met jouw buitengewone gaven schenk jij mij introverte beelden uit het diepst van je hart waarvan de nageboorte nog ondeugend achter kleine handjes lacht samen kunnen wij tegen de ruige vertes schurken waar wind de overmacht heeft wij in de luwte god aanbidden in het delen met ontzag van…

ik zag je ogen naar mirakels kijken en er zonder enige vrees in blijven handen bezwerend scherend langs extreme winden glijdend in gesprekken met elkaar nog was er nauwelijks iets bovennatuurlijk aan omdat alleen de standaard was gedraaid waar vroeger veelvoud en middelpunt regeerden is tegenwoordig persoonlijke insteek…

ik heb de jaren voorbij zien gaan in jouw smeltkroes van edele metalen en nog glinstert filigraan haar bijna eeuwige jeugd om te ontsnappen aan de vrijwel alles overheersende zwaartekrachtboog schitterend hebben de diverse smeltpunten de puurheid laten zien op het toppunt van hun verschijnen in eigen kleurlijnen daar waar…

Mijn ramen en mijn deuren ga ik sluiten, Dat apenpokkenvirus moet ik niet. Je schrikt je rot als je die bulten ziet, Die apenpokken houd ik liever buiten. Wel had ik twintig jaar -met veel gedruis- Twee echte apenkoppen in mijn huis.…

wij rolden als goud over de bloemen van het franse land zij hebben van die harten waar je altijd innig en liefdevol van houdt als zon geopteerd meedraaiend met hoe licht en wind als hendel lavendel aan eenieder met warmte en liefde fêteert jij had speciaal voor la france dat joyeuze nam snel het spel van va et vient…

ik zag ze hopen in een wereld vol beloven ogen helder in beginnend leven handen klaar voor geven en nemen gespierde schouders nog onbevangen gerecht omdat de wereld er nog geen gewichten op had gelegd blikken open frank en vrij hoe spelen zij het spel van kat en muis in een maatschappij zonder eigen huis in de stilte…

er waren jaren die zo van mij zijn afgegleden met niets om te bewaren of het moet het jaartal zijn een aantal was al sleets geworden door een spectaculair gebeuren dat tot in den treure al was uitgemolken door ieder wat in de wereld plaats vond raakte familie en bekenden in overleg en om raad om dan simpel de orde van de dag te…

we reden gleden gladjes over de weg aangetrokken door het stuwmeer van verwachting op dezelfde tunes en vibes van twee jaar geleden geladen tot ver over de top we waren familie in flow elkaar raken was al een pittige blow in thuiskomen bij je zelf na nooit meer te zijn weggeweest in het gestolen universum naar een godvergeten…

Na Pinksteren alsnog aan mij verschenen Vermomd als duif op een rood pannendak Verlaat en zonder zijn verzoeningstak Zo zwaar als lood, er was een kind verdwenen Het werd na dagen levenloos gevonden Nabij een huis geblakerd na een brand Een engel nam het zag ik bij de hand Wees het op bloemen en vertrokken monden Wees het op 't lijfje…

Zal het helpen die stille tocht vanavond doet ie er toe straatrouw, stilte, bloemen, brandende kaarsen Ja, het zal er toe doen anders doen ze, we het niet in een geseculariseerde maatschappelijke samenleving past ter compensatie zo'n rauwe rouw-straat-processie In gedachten loop ik mee!!…

ik heb mij er altijd over verbaasd dat als wij samen lagen in vredig huidcontact wij er altijd later plekjes zagen alsof er iemand zich daar had gebrand bij toeval kwamen wij daarover te praat lieten elkaar zien hoe dat soms gaat waar huid altijd in balans is met externe variabelen blijken neuro elektrische contacten een patroon…

in laagjes lucht verpak jij emoties die ieder in een eigen kleur uitkristalliseren jij bent geen toverbal maar kent wel de magie van onderscheid en harmonie in het ton sûr ton van menselijke degelijkheid het fluïdum geeft zachtheid in een huidreactie die lijkt op lenteraken met zon en regen om voorjaar meer vruchtbaarheid…

Hallo, jij lenig behendig tuimelend zwaluwtje met dat deftig witzwart pitteleertje aan. Je tekent zwerkhoog met je gevorkt staartje een fraaie schets in de blauwe hemelbaan. Je vliegt, duikt en buitelt rondom rond. Lekker rollebollen? Of dans je rock ’n roll? Je scheert over het beekje en keert zo snel met zinderende vleugels, trillend om je…

Op een mooie pinksterdag… Terwijl ik dit geluidloos typ want gsmtoetsen praten niet zingt buiten een vogel zijn ziel uit zijn lijf Hartstochtelijk gekwetter beantwoord in andere klanken Vogels praten met elkaar terwijl de wind door de bomen ruist en op de achtergrond donder aanrolt Metafoor voor ons mensenleven Altijd dreigt ergens onweer…

wij voelden liefde in de zachte voorwaartse vleug van de menigte handen gingen hoger armen bewogen synchroon met het gaan van de stoet wij ademden gelijkheid in kleur en exposure gingen tot verre generaties terug om eenheid te brengen in de exegese van toen tot heden er bleken geen spijtoptanten wel leuke nieuwe ideeën over…

we zagen de lucht uitwolken als was het sneeuw kleine glinsters spatten het licht ver van ons heen zacht dekten vaag natte plekken jouw voetstappen voor ons die wij vol verbazing en met een glimlach volgden op de achtergrond het orgelboek transitie waarin zware tonen rijken en bestuurders kloonden tot de bv nederland voor meer geld…

wij gaan geen herinneringen begraven die nog nauwelijks werkelijkheid hebben gedragen ja warmte en liefde in het leven van nu zonder te beseffen dat je ook drijfnat wordt van regen zonder plu vitaal in het dansend nemen van kleine drempels die hun stempels niet onopgemerkt op ons achterlaten maar die in spanning en vernieuwing…

“Als haan zit ik hier niet voor mijn plezier. Beneden zie ik sensuele kippen, En eenzaam in een mand valt niks te wippen, En waaien doet het als de moord op Schier. Dit rest mij na een dag of drie onthouden: Een volle zak en ook nog strontverkouden.”…

Er is een grens waar mijn gedachten de realiteit overschrijden De drempel van mijn bewustzijn die ik moeilijk kan vermijden Nu in de kern van mijn incarnatie creëer ik mijn paden Alles heeft een reden ook al blijf ik steeds malen Denken,analyseren,ontkennen en proberen Mezelf te innoveren en verheffen naar hogere sferen Maar nooit staand boven…

bijna onmerkbaar schaduwden stukjes kou jouw altijd schijnende warmte jij bronde zon lichtte op waar energie structureel iets tekort kwam om aan het dagelijks leven juist die kleur en intentie van volmaakt te geven sprankelend glansde jij een paar karaat in gouden geluk waar jij ook ging niemand raakte verblind maar wij voelden…