Hartenkreten over emoties

Gebroken en gesloopt door die ene zin. Het einde van een mooi begin. Alles kapot, waar je ooit op had gehoopt.…

Ik omarm mijn fouten ze geven me de juiste richting... - Het zijn niet echt fouten - Het zijn LEER-MOMENTEN en daar ben ik blij om want wie wil er nu even dom weggaan als hij gekomen is ?...…

ik was jou al lang vergeten nooit zal je weten hoe ik me heb gevoeld toen zal ik dat over doen? of blijft het bij dit een gevoel dat in mij zit kan nog even niet voelen wat dit is kan het nog even niet zien wil misschien gewoon mijn leven leven zonder die pijn ook als dat betekent zonder samen zijn………….…

Woorden hebben menig hart gebroken, woorden slaan wonden, woorden doen pijn, kunnen als vlijmscherpe messen zijn, woorden geschreven, woorden gesproken. Woorden geopperd zonder enige spijt, verwijtende woorden, ze kerven de ziel waardoor liefde vaak in haat verviel, woorden van gramschap, woorden van nijd. Hoe deugddoend, hoe warm zijn zalvende…

Ontzeg me niet mijn dromen ze zijn zo eerlijk en oprecht vergeef me mijn fantasiën maar ze lijken zo vreselijk echt Zeg dat ik van je mag houden zoals ik altijd heb gedaan onthoud me geen liefde of fantasie maar laat mij m'n gang maar gaan Sla maar even je arm om me heen gewoon op je eigen manier mijn hart heeft nog steeds dat kamertje…

Je voelt ze Krioelend, brandend, drukkend. Je ziet ze Achter je, voor je, links of toch rechts. Je hoort ze. Ritselen, fluisteren, ademen en hijgen. Ze zitten achter je aan Lopend, rennend, fietsend of met het openbaar vervoer. De angst vliegt je naar de keel Terwijl je je verstopt, machteloos toekijkt. Met je ogen dicht adem je in…

En de dood Aarzelt niet te halen Jong en oud Groot en klein Waarom kan ik Daar niet aan wennen En waarom... Het verdriet En het gemis Geeft altijd Zo'n vreselijke pijn...…

De winter steelt schaduwen waar geluk slaapt en de kou niet meer is dan een droom die niet beginnen wil en liever gedachten bevriest. Of de dwalende angst verzamelt in de twijfelende sneeuw en grijze weemoed van het zwijgen en verliezen van elke gedachte waarmee niemand ontwaken wil.…

Soms voel ik mij als verwaaid blad Door wind en regen vertrapt doornat Koud kleurloos broos en zo zwak Nerven gescheurd los van mijn tak Liggend op aarde nevelig vol vocht Nergens beschutting tegen kou en tocht Dan is het wachten tot ik zal vergaan Verzwolgen verteerd niet meer zal bestaan…

mijn ziel beschermt me, verwarmt me als het koud is als ik het even niet meer weet en alles om me heen vergeet redt me, koestert me als ik struikel als ik val in een diep donker dal mijn lieve ziel troost me als ik pijn heb kust weg mijn verdriet zonder mijn ziel red ik het niet…

Schipbreukelingen, gevoelens net op tijd uit het water gevist, nipt gered van verdrinkingsdood, toen de boot der dingen onfraai schipbreuk leed, op de drukke vloedgolf van de eenzame scheepvaartroute. Voor een groot gedeelte gevoelsdood, ijskoud in de trotse stormende golven gesprongen. Kunstig onder het woelige water verdwenen, toen het…

Er is al zoveel gebeurd in jouw leven. Er is veel gegeven maar ook veel weggenomen. Je hart is meerdere keren verscheurd en vertrapt. Je bent bang dat het nooit meer zal helen. Als je lacht, huil je stiekem nog van binnen. Je hebt geen idee hoe je aan die nieuwe start moet beginnen. Ik zal je proberen te helpen. Laat eerst die verloren…

Van een bloem een rozentuin van een zonnestraal een mooie nazomerdag van geld een fortuin van liefde een leven met een lach van een kind een gelukkig mens van een gedachte een vervulde wens een kunst iets wat mooi was lelijk maken ook een kunst...…

Hoewel het alweer een aantal jaren geleden is sta ik er élk jaar bij stil, want het is en blijft een gemis. Mijn Vader met zijn altijd gulle lach werd begraven op vijf december. Ja, juist op die dag. Mijn Vader, zoals een Vader hoorde te zijn. Hij hield zo van dit soort familie feesten. Iedereen bij elkaar. En wij kwamen terug naar huis, elk…

Laat de nacht de nacht zijn Laat de dag de dag zijn Laat mij verlichten uw pijn O laten wij lachen zou dat niet ontzettend fijn zijn…

Je bent een droom van lang geleden. Die ik stuurde over de bergen. En blies over de oevers van de rivier. Hoe kan men mij ooit begrijpen ? Mensen, ze hebben mij nooit uitgelegd waarom ik zag wat ik heb gezien. Dáár, achter de bergen daar weet ik de warmte En ver weg , nog voorbij de horizon Daar ligt de vrijheid die ik zó liefhad. Mijn…

Intens gelukkig samen zo doet het vermoeden althans. Maar met haar vrolijke voorkomen ontspringt zij slechts de dans. Voor even.. Want een oplossing is het natuurlijk niet Haar lachende gezicht verbloemt enkel haar verdriet. Ergens is het ook wel triest, dat meisje daar, zo bang voor haar geluk. Want alles wat goed gaat, kan ook zo gemakkelijk…

Ontdaan dwaal ik van het kluitje naar het riet. Plotsklaps eenzaam in een moeras van verdriet. Donkergrijze wolken regenen helemaal over mij uit. Een leven zonder jou krijg ik nauwelijks onder mijn huid. Bladerloze bomen vertakken treurig in de lucht. Gisteren praalden daar fris groen vol met vrucht. Vandaag overstromen de tranen in mijn hart…

De dag begint net als altijd, soms met huiver, vaak met haast en terugdenkend Je kunt het niet meer overdoen De dag verloopt al dan niet synchroon, soms gladjes soms gewoon, en overwegend: Je kunt het niet meer overdoen. De avond valt in, het eten is achter de rug, de koffie pruttelt, je kunt niet meer terug En evenmin kun je het overdoen…

Ik zie in mijn gezicht het jouwe Ik loop op de benen die jij me gaf Ik voel elke steen, elke scherf met mijn voeten En elk litteken blijft gegrift in mijn hart Ik zie jouw gezicht soms in de spiegel Je kijkt me dan indringend aan En ik stel jou de vraag soms Wat heb ik ooit fout gedaan ? Ik hoor jouw stem in de mijne Zeg woorden die jij…

Ik schud m’n hoofd. Meer niet. Maar ook niet minder. Kon ik het maar..…

soms is het net alsof jij me een spiegel voorzet en me degene laat zien die ik niet ken die ik niet ben ach lief, we doen elkaar pijn boos en verdwaasd wanneer lachten we laatst? tot aan de sterren en de regenboog niemand weet hoe lang kindje, wat is er dan? waarvoor ben je bang?…

Een hongerend kind kan me ontroeren, en ook een springend veulen. Het getroffen zijn, al is de aard tweeërlei, is wat me verstilt.…

alleen heel stil en alleen verbonden maar een onuitgesproken woord en weer heel alleen zoveel er om heen maar uiteindelijk leef je je leven alleen geef je jezelf weg vergeet je jezelf weer herken je jezelf niet heel stil en alleen…

Aan alles komt een einde. Aan de mooiste bloem. Aan het gelukkigste stel. Aan de rijkdom en roem. Aan het verhaal dat ik vertel. Aan alles komt een einde. Aan de slapeloze nacht. Aan het de film die je verveelt. Aan de pijn die je verwacht. Aan de tijd die je verspilt. Aan alles komt een einde. Doordat alles steeds verdwijnt. Geweldig…

toen jij was overleden zei ze dat al was je jong 'het een bedoeling heeft' nu ben je langer dood dan je hebt geleefd en nog begrijp ik niet waar zij het over had…

Een roodborstje landde op de hoek van een haag een bolletje rood maar niet van de kou een vluggertje zo te zien en zo groen was mijn haag…

Verlaten kleuren verliezen hun pracht. Afstanden zijn leegtes die weinig verschillen of echo's weer hun hoop teruggeven. Geluk is een koud woord geworden dat ik verstoppen wil. Want mijn schaduw blijft rusteloos en dwaalt mijn dromen voorbij wanneer ik mijn herinneringen steeds verlies en de tijd en de wind alles bespelen en verdelen over…

De dood arriveerde veel te vroeg in jouw leven. Waarom? Waarom jij? Waarom nu? Waarom zo jong? Waarom? WAAROM GODVERDOMME? Waarom?…

Ik heb je ogen nog niet gezien wel je woorden gelezen ken je nummer en hoef je niet te bellen want er is niets te vertellen. Alles dat je weten moet is al lang bij je bekend want elke ziel heeft een tweede op deze kloof alleen moet je die wel weten te vinden en jij hebt haar gevonden. De maan geeft rust vannacht en sterren stralen…