21146 resultaten.
ZO VORST, ZO VOLK
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.294 Dan het is ook wel gezien
Heden en in oude tiên,
Dat een enig hoofd geveld
't Ganse land in ruste stelt.…
Vroeger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 , die heerlijke rust…
Mijn trouwe smartphone
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
833 Steeds geef ik, hem of haar,
rust die zij of hij verdient.
Hoor, een merel zingt!…
het berusten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
546 er stroomde veel water
heel veel water
dat de scherpe randjes
behoorlijk heeft afgevlakt
te lange winters
temperde het felle vuur
in mijn bloed
berusting zette zich
vast in mijn aderen
de krachtige hopen van weleer
waarmee ik dikwijls
de zorgen als rotte vruchten
van mij afwierp
zijn geworden tot keiharde
keutels die mij soms…
Dagelijks
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
605 Wereld vol geluid
gun u zelf rust en stilte
klank die bij u past.…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Vrucht van leven
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
945 Jij doet iets met mij,
Je geeft me rust.
Een heerlijk gevoel van zalig in m'n kern zijn.
De pit van een avocado,
die symboliseert m'n wezen..
De boterzachte romigheid er rond mijn vrouwelijkheid.
Voor jou om te ontdekken, te savoureren.
Knijp in m'n vel, voel of ik receptief ben, lepel al mijn heerlijkheid eruit.…
Stil werd onze zomertuin
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Wat rusteloze mensen elders zoeken,
is in alle rust thuis gebleven.
Stil werd onze zomertuin.
Vredig ons bestaan.
.…
Zacht strelende avond-arm
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
455 De warmte van de late avondzon
nog lang niet achter de horizon
voedt mijn rust, voedt mijn zijn
voedt het besef hier wil ik zijn
zittend aan een heerlijke kust
die me aantrekt, liefhebt en kust
alles voelt zo teder, mooi en warm
als een zacht strelende avond-arm!…
Afscheid?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
617 De dood geeft eindeloze rust,
Alsof de slaap je eeuwig kust
Om je van elk leed te genezen.
Maar ach, het klaterende licht,
De kleur en geur van de seringen,
En hoor eens hoe de merels zingen,
Maar bovenal, dierbaar gezicht
Van hen die in dit lange leven
Mij zoveel liefde wilden geven.
Dus weet je wat, ik blijf nog even.…
Ver
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
528 Ver van lawaai en herrie,
drammers en gedruk,
van te weinig met teveel
op een te klein stuk.
Streel ik verre zichten
waar het weids de zon verwaait,
en haar waterlanden
nog weten van geluk.…
Lekker niet
gedicht
4.3 met 3 stemmen
7.563 Ach hoe verdacht lekker
languit in bed en
dat ik die wekker
niet hoef te zetten
vannacht
morgen niet met die pijpen va de
onder- en bovenbroek hoef te worstelen,
geen mensenvlees en tanden
meer hoef te borstelen,
geen griezelige roem en
geen angstig nieuw boek!
S.v.p. geen bezoek
en geen bloemen
----------------------
uit: 'Daar…
geen haast
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
525 jouw positieve stralingen
bereiken gezwind
mijn verlangend hart
wees gerust, liefste
geen haast komt hier
aan te pas
ik geniet nu volop
van bloemachtige sferen
met hun rustgevende kracht
mijn dromen tolereren
ik denk aan jou vannacht
zo vredig,zo zalig
slaap zacht…!…
Langzaam vloeibaar
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
511 tijd wordt
langzaam vloeibaar
zonder bezigheid
minuten rekken
uren kleven bij
gebrek aan onderscheid
het staccato van
de afspraak timing
in ontmoeten is voorbij
rust verteert het
dagelijks gebeuren
zonder zichtbare activiteit
eindelijk het koninkrijk
stil oplossend in een
naderende eeuwigheid…
het verlangen naar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 lange straten spreken telkens in de
taal der trottoirs tegen het beeld dat
ik volg, terzijde van de lantaarns die mij
de schaduw geven van mijn vlucht
ik hunker naar stille tijden waar het
bewegen gewaarborgd ijlt in de koorts
die mijn lichaam warmt, het sterven slaakt
een kreet van herkenning
de gang van het alledaags verlangen
ontdoet…
Ochtendstond geeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 De klamme kille lucht
mantelde zich als een tweede huid
rond haar gelaat,
terwijl de zachte regen
voorzichtig in een streling
de sporen van de nacht weg haalt.
Het is vroege ochtend
de dag staat op het punt te ontwaken
in een trage slow motion beweging,
net als haar denken
dat nog binnensmonds gaapt.…
Stille stilte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
600 Soms loopt stilte
zichzelf
in doodse stilte
voorbij…
Pleidooi voor het nietsdoen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
663 Als ik toch eens vaker los kon laten
en mijn blik kon richten op de
hiaten van het leven die soms zo zinloos lijken
Juist in die lege momenten die mijn
leven nog maar zo zelden kent en
die ik ook te vaak ontwijk,
Het is die zoete leegte die me
uiteindelijk beweegt in richtingen
die ik nog niet ken
En die me zien laat dat, met soms
even…
Niet Zijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
550 Soms
wil ik er even
niet Zijn
Soms
wil ik rust
mijn hoofd leeg laten
niet praten
enkel zweven
in het niéts
Zijn…
Werk maken van de dood.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
656 Mijn afgeleefde lijf gaat rusten,
en kan tot ontbinding overgaan.
Toen ik gisteren nog jong was,
was ik als de dood voor de dood.
Vandaag besef ik...Ik lééf!
Een wonder is het dat we bestáán!
Levend zit ik dit gedicht te schrijven.
Het is al bijna middag!
Het is hoog tijd geworden,
om weer aan het werk te gaan.…
Retraite
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
495 De trein vreet elke ochtend vele ikken
En niemand die hun nare dromen duidt
De klok zit hen voortdurend op de huid
Hij blijft hardnekkig en standvastig tikken
Zij trachten tevergeefs zich op te krikken
Terwijl de informatie hen omsluit
De trein vreet elke ochtend vele ikken
Zij vinden niet de tijd zich te verkwikken
Hij spuugt ze door de spuigaten…
De tijd van ons gevoel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
507 Vandaag ga ik mijn tijd vertragen.
Chronos laat ik chronologisch blijven.
Wat ik doe wordt gewoon op tijd gedaan.
Vandaag ga ik onze tijd vertragen.
Vandaag stap ik in de tijd van Kairos.
In de tijdloze tijd van ons gevoel.…
kust
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
574 het geluid van de zee
ademt kalmte en rust
en ik ga daarin mee
waar het water het land kust…
Slaap mensen slaap
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
621 Alles wat wij dagelijks meemaken,
laat sporen achter in ons brein,
als stukjes die blijven zwerven.
Stukjes die rusteloos blijven zoeken,
totdat ze eindelijk worden ingepast.
Dat gebeurt terwijl wij rustig slapen.
Dat gebeurde terwijl ik sliep vannacht.
De slaap maakt stukken passend,
terwijl we wakend brokken maken.…
Anecdote
poëzie
3.8 met 4 stemmen
904 Gezocht en eindelijk verkregen rust
Aan ’t rustend voorwerp gul te doen genieten;
Haar te beveilgen, en met eigen schaê
Haar te verlengen; ô dit is een offer,
Waarvoor de hoogste deugd slechts vatbaar is!…
De stilte, ergens
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
512 Stil, er ruist een zachte wind door de kruinen
Stil, een roep van ver laat zich horen
Stil, hoor je de zee bruisen achter de duinen
Stil, luister naar dat carillon in een toren
Ergens zingt een vogel in de bomen
Ergens klinkt een vrolijke kinderlach
Ergens zit een paartje op een bank te dromen
Ergens, zomaar op een mooie pinksterdag.…
Bevrijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
692 Ze voelt zich in haar notendop
Een koningin in een heelal
Ze is bevrijd van gif en gal
Niet langer meer een schouwspelpop
En ze geniet vrijwel non-stop
Ze houdt haar eigen boekenbal
Ze vóelt zich in haar notendop
Haar oude ik ging op de schop
Verliet voorgoed zijn jammerdal
Geraniums kocht ze vooral
Rust, ruimte, vrede gaan voorop
Ze voelt…
Avond
gedicht
3.8 met 4 stemmen
3.538 In een hoge groene kamer
-blauwe bloemen op t behang -
waar de wind nog héél lang
liedjes, overal vandaan,
zachtjes in je oren fluistert,
wie wil daar niet slapen gaan?
-----------------------------------
uit: 'Alle vogels vliegen', 1966,
in 'Lees maar lang en wees gelukkig', 2003.…
een weg terug
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
687 aqua plant de plassen
spetters uit de sporen
spatten heel hoog op
ruiten van de naastrijder
wissen geeft geen zicht
ik wil van de snelweg af
lopen in het vrolijk veld
een uitgesleten voetenpad
smalle weg zonder geweld
waar van mond tot mond
een woord zijn weg nog vindt
door je tanden en je tong
gegeven aan de wind
langzame rust…
In de stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Bewustwording van de rust die je soms nodig hebt.
Het besef kwam pas,
toen ik haar in stilte hoorde fluiten.…