Alle inzendingen over overlijden

Leef je leven Je leeft jouw leven Je leeft je leven slecht of goed Je leeft gewoon je leven, zoals jij denkt dat het moet Je leeft zoals je leeft, aan jou is het leven gegeven Je leeft op deze aarde maar èèn keer Je leeft en richt je ogen ten hemel, bidt en vraagt om genade Je leeft, wanneer je leven eindigt dat weet alleen de Heer Je leeft…

zij kocht de tabak en ik de pet of samen soms een pijp zij stopte hem in de borstzak van je flanellen hemd maar die eeuwige zwarte pet kreeg ik jou niet eens opgezet zoveel vaderdagen later…

het sluimert in mijn hart het is niet donker, niet licht de wind ligt ademloos stil geen haar in je gezicht je ogen kan ik nauwelijks zien maar je glimlach des te meer tussen alle sluimering door zet jij je naast mij neer je bent er wel, je bent er niet daarvan ben ik mij bewust een ander zou er angstig om zijn maar mij brengt het rust…

voor Sjaan lieve oma sluit je ogen en slaap maar zacht, anders dan anders was die laatste nacht toen dwaalde je af in je dromen naar een plek waar ooit iedereen zal komen is het daar mooi en is het fijn heb je daar misschien ook wat minder pijn is het daar warm en is het fijn ondanks die afstand zal je altijd bij ons zijn net…

In deze moeilijke periode Alle sterkte en kracht Woorden zullen een steun zijn Maar 't is de tijd die het verdriet verzacht...…

hoor dan, de wind huist in de bomen, onbesuisd speelt ze de bladeren op een kleurrijk hoopje waar kindervoeten vrolijk verder met hen dansen in het park de mensen meestal op hun eigen kluitje met verhalen vol herinneringen aan al die hen reeds voorgingen in waarnaartoe iedereen ooit eens zijn weg zal moeten gaan de laatste dag van oktober…

waar de met bladeren bedolven namen nog altijd ruisen rond een dierbaar graf het stille gemis hier nog sluimeren mag ja, alsof het al die tijd op iets of iemand wacht voorbij de dood ooit van weerzien droomt…

De schaduw van de dood slaapt nooit Langzaam wuiven de sluiers met hun doodsarmen Als de zandloper zijn laatste levenskorrels laat glijden zal het donker zich over het leven erbarmen Een strijd gevoerd tussen leven en dood waar de mens sluimert in nevelen van dovend licht De zandloper laat het eindoordeel in deze gelden en de zwarte schaduw…

Ongeloof afstand nemend geen wil te bevatten Maar een waarheid die voor de deur staat en onder de kieren van de deur door begint te glippen genadeloos Die langzaam maar merkzaam steeds meer je hart binnengaat, die Waarheid die ongeloof nagaat waarheid die is als een bedekker nacht zonder sterren loodzwaar…

je handen vol blauwe bloemen straks moet ik je laten gaan verdwijn je weer in moeder aarde vlinder verlost van je loden lijf fladder nu ongehinderd van kelk naar honing hoor ze zingen herinneringen vandaag gaat over jou ik zie je in gedachten grijnzen ik laat je los en zwaai je uit wat ons scheidt een druppel eeuwigheid "je prends…

God heeft u van mij afgeëist, En nu de tedere avond grijst, Buig ik, niet meer vermetel, Bij uwe lege zetel. Hoe zal ik zeggen, ziek van leed: 'Hij doe, al schijnt het nog zo wreed, Wat goed is in Zijn ogen, Zijn recht is vol meedogen.' O dit, dat Hij zijn kinderen slaat, En plotseling in hun midden staat Om 't liefste weg te rukken…

ik zou verder willen kijken naar texel, effekes.. naar een ander wad met wolken ruisend met een dode langs de zeereep, langs de kustlijn strepen trekkend als een rob naakt en geil in het licht van vuur, glasscherven werpen awel, dit weekend lees ik nog eens terug naar oegstgeest, om het af te leren, wolken krabben…

'Wacht...ik zie een adelaar overvliegen! Schitterend! Ja het is op Franse televisie, maar toch, dit is echt een gebeurtenis!' Door je te lezen ontdekten velen met mij een wereld bij ons binnen niet om te schamen en veroordelen wel te verwonderen beleven in zinnen Met gevoelens oprecht diep en grandioos die tevens en vooral ook innig…

de oude voorhang geduldig als een wijze petemoei vergeten stof en spraak van jaren her nog koesterend in vouwen van haar pauwblauwe volanten zich altoos warmend aan vergulde stralen van wat late middagzon bedekt het lege venster waardoor geen bundel lachend ochtendlicht nog langer leven binnenwaarts tot aan de sponde loodst vergleden uren tellen…

We noemen hem Kees, Gisteren nog was hij een vrolijk kwetterende koolmees. Hij vloog tegen het raam, Brak zijn nek en het was met hem gedaan. Kees heeft nu een mooi plekje onder het gras, Toch zag ik graag dat hij nog in leven was. Voor hem houden we onze pet voor de buik, En staan even stil voor een kuiltje bij een struik. Dag Kees,…

als leven lijden wordt en het lijden je leven gaat leiden dat kan alleen het onvermijdelijke je van het lijden bevrijden…

Alles gaat door Alsof er niets gebeurd is De zon komt nog steeds elke morgen op Gaat iedere avond onder Waarom staat mijn wereld dan op zijn kop? Niets zal meer hetzelfde zijn Alles is anders Hoe kan alles doorgaan Terwijl alles niets meer is... Wat zeker was, is veranderd in onzekerheid Geluk lijkt beangstigend en onwerkelijk…

Stel, het had die dag geregend Stel, je band was lek geweest Je knie was nog niet echt genezen Of was je snel naar huis gesjeesd Stel, je was niet zo van buiten Was je eten aangebrand Of je wou nog even douchen Dan was er nu niks aan de hand Stel nou dat je sneller fietste Of heel langzaam, of erg om Stel dat je je sleutel kwijt was Wou…

Ik wil verbinding met de Hemel, gewoon, met een hele lange snoer, eventjes bellen om te vragen, hoe is het nou met mijn broer. Ik wil bellen met daarboven, maar wie wil dat eigenlijk niet, want zij die ons zijn ontnomen,zijn boven en wij blijven hier achter met veel verdriet. Ik wil graag bellen met daarboven, waar veel mensen zijn waar…

Moeder zei eens: ik ben in de herfst van m'n leven En even... dacht ik aan haar terug Haar overlijden al vier jaargetijden achter de rug Herfstblad ligt op haar zonnewarme steen Ik ben even herfstwind de baas Helaas gaat haar naam weer schuil onder herfstblad Door de aders heen zie ik haar handpalm ze zwaait.…

Waarom nu jij Je had nog zoveel plannen Nog zoveel te doen Net 50 en veel te vroeg Niemand had dit verwacht Iedereen is verbaasd Nooit meer de normale gang van zaken Nooit meer je krukken Nooit meer je kar Nooit meer een afspraak Nooit meer ergens naar toe Nooit meer achter de computer Nooit meer samen We moeten nu alleen verder Zonder…

de strijd is gestreden en het verzet gebroken nu is er vrede op je allerlaatste vlucht onderweg naar bevrijding breek de hemel open! ------------------------- Erik Hazelhoff Roelfzema, 3 april 1917 - 26 september 2007. Muziek Rogier van Otterloo: http://www.thedreamersdream.eu/Soldaat.mp3…

Here mag ik tot U komen, hoort men nu dan in de kerk. Maakt niet uit hoe ik eruit zie, al kom ik net dan van mijn werk? Heer er is van alles mis met aarde en de mensen die er wonen Daarom laat men mij in een doos naar boven komen. Want de houtkap moet een halt en de ijskap smelt te snel. Daarom vraag ik U heer, mag ik boven komen of moet ik naar…

de zon gloeit na verstrooit haar licht onder slapende bomen geluk van een sterfgezicht waar ik te dromen sta daar dwarrel jij noodlottig neer de maan zal straks weer komen als wachter van de nacht ik hoor de bomen ruisen adem diep je levenszin sprakeloze woorden van de wind ik wil nog even bruisen jouw glimlach lijst ik in…

't huis kent nu geen klanken meer geen klaterlachen klautert hoog tot in de nok om gevangen door 't zolderlicht allengs te bedaren geen zangen dringen door ontsloten vensters buitenwaarts om in gezocht duet met luider merelfluiten of lijsterslaan de vroege ochtend in te zingen seizoenen zullen blanke toetsen tot een dof en okergeel polijsten…

dood je wilde schoonheid in een zacht lied als een landschap zonder lichaam of vermaalde rust in stof van verdwenen namen die nooit meer zijn gezien…

Zo kort geleden Zo'n korte tijd Ik kan het nog steeds niet geloven Maar ik ben je echt kwijt Als ik 's ochtends opsta Kom ik uit bed met verdriet Dan wil ik bij jou zijn Maar ik weet, jij bent er niet Nee, je bent er niet meer En je zal er ook nooit meer zijn Nooit meer zal ik in jou ogen kijken En die gedachte doet me pijn Ik denk…

Als ik zoek in flarden van herinnering Naar het verleden zoals ik dacht dat het bestond Kom ik soms deuren tegen die niet open gaan En zijn er gaten in de ruimte waar het bestond Ik mis mijn wortels, mijn thuis mijn ik Sinds zij niet meer bij mij is waar zij behoort Haar dood heeft alles wat ik ben meegenomen Ik mis haar ogen, haar handen haar…

mijn avond gaat vallen 't wordt stil om mij heen straks moet ik vallen en laat jullie alleen vergeving voor mijn fouten en wat mis is gegaan maar kom in mijn nacht om mij staan de tranen in mijn ogen doen niet zo zeer als jullie me troosten voor de laatste keer…

Vandaag was dood in mijn leven, morgen zal rouw zich melden. Rozen zullen komen en spoedig verwelken. Het wordt een dichte kist, zwaar en donkerzwart. Jij bent gegaan, verwoest is mijn hart. Waarom jij? En niet ik? Geeft God mij geen antwoord, omdat ik bidden vertik? Hoe kan ik je nou nog altijd voelen? Zal je ziel nog ergens anders schijnen…