3400 resultaten.
Ik herinner me niets
gedicht
3.0 met 3 stemmen
4.112 Ik herinner me niets
en zelfs dat niet,
zelfs niet de wereld
en zoals ik de wereld
niets meer te zeggen heb
heeft de wereld mij
op zijn beurt niets meer te zeggen
en toch blijven woorden uit mij stromen
even nutteloos en even belachelijk.
Vergeet die woorden nu
onmiddellijk.
Ik wil door niemand herinnerd worden.
Zelfs niet door mijzelf.…
Deelnemer
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 Ik nam aan je deel
zoals wind deelnam aan het Westen
verleidelijk met mijn Oosterse ogen
je hield mijn hart tegen het jouwe
alsof we voor altijd werden verbonden
de geest voorgoed uit de fles
we dronken oude jenever
omdat er een muziekdoos werd gevonden
oudere liederen over haveloos werk
omdat ik naakt was
schilderde je mijn lichaam…
De woede over een verloren geldstuk
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.289 ze trekt een kring om zich heen
soms laat ze een hand toe
soms beantwoordt ze een vraag
maar ze let goed op:
niet te veel handen, niet te veel woorden
daar gaat de kring kapot van
Als haar vader haar nadert
om haar een beetje te plagen
laat ze hem maar begaan
tot hij op de rand staat
van haar kring, ze blaast
hij wankelt op z'n kleine…
Liedje.
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.155 De blanke bloem, geboren
In 't witte morgenlicht,
Sluit bij het dagvergloren
De blaren dicht.
Maar 't gouden hart blijft gloeien
In de ambergele kluis,
Die lauwe geure' omvloeien
En nachtgeruis.
Zó is mijn ziel een bloeme,
Wier fulpen urn omvat
Wat mensentong niet roeme:
Haar zonneschat.…
Zinnen
gedicht
2.6 met 18 stemmen
4.363 Het onbereikbare geeft je reden van bestaan.
Jij hebt je zinnen op het onbestaanbare gezet,
jou spreekt het onuitsprekelijke aan.
Pijnig je geest tot gekwordens toe
tot je de ervaring van de dichter evenaart,
zich boven zich verheffend in de dreiging der ravijnen,
tot hij van extase vrijwel buiten westen raakt.
O de aanwakkerende vrees compleet…
Woon ik hier
gedicht
3.0 met 2 stemmen
2.145 'Welnee, die meisjespop is niet van mij,
die foto ook, niet met dat blonde haar.
Vanmiddag komt mijn vader, die weet alles.
Ik denk dat ik moest wassen, thuis en strijken,
veel werk, met hoeveel waren wij, met veel.
Die grote klassen,'s zomers in een bus
vol liedjes, boterhammen, ergens heen.
Ik heb gezongen in een koor, ik danste.
Vanmiddag…
ONVERGETEN
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.045 Soms is het of ik het vergeten ben;
Of er niets is geweest, dat niet meer is.
Mij zelve is het een geheimenis,
Zo diep, dat ik mij zelve niet meer ken.
Dan lach ik, doe ik, of er niets ontbreekt,
Of alles voort leeft, zoals het moest zijn,
Of nooit de dood iets van wat ik eens mijn
Noemde wegnam. - Maar de ure komt, die wreekt.
Als ik een…
Waakzaam
gedicht
2.7 met 6 stemmen
3.048 De roffel van zijn hart waarschuwt
het kind dat op de schommel tolt
en zweeft. Hij knikt zodra het landt.
Het denken houdt niet op. Als zij
gaan liggen in de nacht weeft hij
een net van aandacht om het huis.
Gedachten jaagt hij ver voorbij contract
en kruising. Al het onverwachte is
een nederlaag die slim wordt bijgezet.
Niets moet hem…
eigen dressuur
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
566 wandelen en zwerven
in bossen en parken
gewoontes gaan sterven
gezond voor dit varken
mijn zinnen verzetten
in de pure natuur
jij zult niet beletten
mijn eigen dressuur
het gif moet verdwijnen
uit botten en vlees
de zon moet weer schijnen
voor Jan Zonder Vrees
ik zoek bloemen en kruiden
vermengd met wat water
het goud van deze tuinen…
Onderdanig in de liefde
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
618 Wat ik wist van mijn jeugd
projecteerde ik
niet op mijn leeftijd
maar op het landschap
dat weelderig groeide
in het onvoorziene droomgetij
ik luisterde daar aandachtig
naar geluiden van jonge gezinnen
gezelligheid op weg naar kerstmis
met een zorgvuldig uitgezochte boom
en boodschappen eigenlijk te zwaar
om in zonderlinge eenzaamheid…
Manieren van Dobbelen
gedicht
1.7 met 3 stemmen
2.451 We zijn bij elkaar gedobbeld en zijn donkere handen
zijn mij onbekend, die kleine botjes als takjes
onderhuids ruiken naar tabak en dure poeder
hoeveel kinderen hoeveel vrouwen wonen er in die handpalm
ook je dood.
Zijn lange nagels, die jagen mij vrees aan voor straks
als we
maar eerst die hals uit, die nauwsluitende Sehnsucht.
Wat doen ogen…
Existenz
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 de stenen van de straat liggen
er deze nacht onbeduidend bij
waarom loopt nu juist deze kat
hier en niet die van de buurvrouw
lantaarns schijnen vannacht fletser
dan de schaduw van hun palen
enkele parkeervakken bieden
nog ruimte aan thuiskomen
als het zou regenen zagen we
een glinstering in spiegellak
maar deze nacht lijkt besluiteloos…
Zicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
711 Als taal open gaat, dan pas zie je-,
je bent te lang rechtdoor gegaan
met wind en zonlicht in de rug
zag niet eens, de lange schaduw voor je.
De weg terug, je moest er niet aandenken
juist ontsnapt aan tegenwind
en ook nog, lage zonnestanden
je fietst dan als een kind, die nog moet leren.
Als je thuis komt wacht je kopje thee
ook twee koekjes…
EEN VRUCHT DIE VALT...
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 Een vrucht die valt...
- Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen,
buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.
De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen
haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen.
En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.
Een vrucht.
- En waar ik sta, ten zatte levens-zome,
vol als de nacht, maar…
In het voorbij gaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
503 Tijdens een wandeling
kom je haar tegen
"de mens"
de een kijkt somber
de ander blij
en verzonken
in eigen wereld
meestal gehaast
of starend
op een scherm
zoekend
naar het leven
dat voorbij raast…
getemd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
476 Stoer, agressief, vechtersbaas, groot en sterk!
Ik keek tegen hem op, wat een vlerk!
Tien jaar later kwam ik hem weer tegen,
nu is hij heel vriendelijk, zacht en belegen.…
Oester
gedicht
4.0 met 1 stemmen
1.926 ze mag niet op de foto van zichzelf
ze is niet bang voor lampen die je ziel
doorboren, bliksemflitsen in de wolken
maar soms liggen de beelden te dichtbij
als schelpen op je bord, ze wil verzonken
gedichten waarin niemand kan verdrinken
-------------------------------
uit: 'Beroepsgeheim', 2009.…
Vlinders
gedicht
2.2 met 4 stemmen
2.955 we smeten je
papierwinkel de afvalcontainer in
je hele hebben en houwen
(aanmaningen, afschriften, herinneringen)
vloog als een cluster dartelende vlinders
een onbestemde toekomst tegemoet
opgetogen bijna
dat het zware soms zo licht kan zijn
net als die dakpan toen
die ik van boven zag komen, in vertraging haast
vriendelijk naar me zigzaggend…
Sensei Remco
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
509 Met een kaaskop, gelige haren,
een centenbak en bonkig postuur.
Reist hij door heel nederland
om zijn kennis te delen over de Japanse cultuur.…
Niemand ben ik niet.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 Wie ik niet ben weet ik zeker.
U of anderen ben ik niet.
Ik ben ook echt niet geniaal,
hoewel ik hier niet zeker ben.
Een zoon van mijn vader ben ik.
Zelf twijfelde hij daaraan.
Wie ik wel ben weet ik bijna zeker.
Een huidzak met daarin wat botten,
ingewanden, zenuwen en wat bloed.
Grijze cellen in een ouwe hersenpan.
Een geest, die ik…
Zuster
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.346 Er woont een zachte zuster in mijn huid
een vrijbuiter die in mijn lichaam bijt
en soms haar handen op mijn zijde legt,
‘s nachts stelten loopt, of danst of rust.
Dan dringt zij ook haar dromen aan mij op
en ik leg mij huiverend naast haar:
een dode, een schamel geraamte,
knikkend en stamelend.…
Heilig boontje
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
506 Later komt het ooit zover
Geniet ik meer vertrouwen
Komt het allemaal toch weer goed
Zal ik bruggen bouwen
Neem ik mij oprecht eens voor
Om nu iets af te maken
Zal ik er voor iedereen zijn
Niet langer meer verzaken
Mensen redden in hoge nood
In vlammen en gevaar
Met doodsverachting treed ik dan op
Ik sta voor iedereen klaar
Een brandend…
to grunge or not to grunge
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
528 Hij was niet goed genoeg voor het echte werk,
dus nu speelt hij enthousiast in de kerk.
Met skinny jeans, lang haar
en semi-akoestisch gitaar.…
Het woord
gedicht
3.8 met 5 stemmen
2.365 Wandelend door een boomgaarden wereld
vroeg ik een vogel een vederen woord
een zingend woord een zonlicht woord
smeekte ik een vogel een woord mij ten dienste
een vliegwoord een vangbal een boemerang
Maar toen ik droomde dat mijn wens zich vervulde
verschool ik mij om het te breken
om te zien wat er in zou zijn:
een nest jonge vogels
of schaduw…
De metselaar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
745 Muren die lijden
onder duizenden speldenprikken
van irreële gedachten.
Ik, de metselaar,
zwoegend voegend, niets herstellend.
Het verdampen van mijn krachten.
Ik voel de onmacht.
Schelle mineur noten verschijnen.
Een nieuw partituur ontvouwt zich.
De voegen barsten.
Hoge noten verzwakken mortel.
Triolen van bassen, krachtig…
dagzoom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
440 de droom staat naast het lichaam
versoepelt de vlek op de muur
die er daarnet nog zat, de rest
is een gat van steen, achtergebleven
in een ontwaakte huid, nader dan
de rok, verder weg dan ooit, met
een opgekropt kussen, ontwortelde
lakens als moment in vergetelheid…
Zelfgenoegzaamheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
462 Aan jezelf genoeg hebben
stelt vele vragen.
Waarom kan de ziel niet meer
aandacht voor andere wezens
uitdragen. De zelfgenoegzame
lijkt slechts in de innerlijke
wereld geïnteresseerd.
Het leven lijkt van buiten soms
meer naar binnen toe gekeerd.
Van hoogmoedigheid tot autisme
lijken buitenstaanders te beweren.
Doch het leven kan een mens…
Geen spaak
gedicht
3.8 met 4 stemmen
1.825 Dat we ooit konden weten hoe het echt was, vroeger
toen we nog kinderen waren en achter op de fiets
bij onze vader zaten, benen uitgespreid in veiligheid
van rafelige tassen, geen spaak die ons wat deed.
Dat we ooit in onze herinnering opnieuw geboren
werden, met onze handen stevig aan zijn ruige stof
de geur van koppelriem en leger snuivend…
Er komt iemand bij mij
poëzie
4.3 met 3 stemmen
878 Er komt iemand bij mij, die 'k nimmer zag,
en uit-der-mate vriendlijk, die mij zegt:
‘Gij weet, ik berg iemand in mijne woon.
Neen: er verbergt zich iemand in mijn woon.
Ik zie hem niet, maar ben in hem begaan.
Ik ken hem, en hij is mijn liefst bezit...’
- Ik durf niet zeggen dat die vreemdling liegt.
Ik durf niet zeggen dat zijn gast…
Nu iedereen met me meekijkt
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.270 Nu iedereen met me meekijkt kan ik eindelijk beginnen
te groeien naar de markt. Ze weten allemaal waar ik mee bezig
ben en vinden het niks: de tijd dat de postbode de arme
burger achternazat, de tijd dat de goede postbode
symbool stond voor de dood, hebben we toegestaan
te transformeren tot de nadagen van een hippe planeet.
Ik hoef mijzelf…