Alle inzendingen over ziekte

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

Even geen verleden geen toekomst maar heden in het nu, zijn jij en wij niks bellen, pellen, tellen of schillen alleen maar chillen in het moment zijn MOMENTUM wat lang kan, mag zijn als je het maar lang laat duren in het hier en nu MINDFULNESS dat is vrede dat is welzijn alsof er niks aan de hand is we zijn met elkaar onder…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

Mijn troeven uitgespeeld De laatste aas ligt niet rechtop Piekeren, hoe een handicap te toveren uit onbehandelbaarheid die tevoorschijn toveren uit de wondere wereld Het kost me veel energie en tijd waarin ik weinig leef Ik streel de fijne versieringen van mijn toverstok, richt de punt op mijzelf Leef! wat ik leven kan, niet…

Na het springen leer ik nu met vaste partners de stille passen tussen tranen en lach, dansen om wat niet mogelijk is en wat ik het mis in mijn fantasie en mijn verlangen Soms huil ik erom Wat er mis ging is voorbij, wat er kan is beperkt Wat ik doe mag geen herhaling zijn Ik oefen nieuwe passen op onbekende vloeren…

Ooit danste ik op muziek die ik hoorde Alleen ik, niemand anders, geen vriendje, geen ouder of kind hoorde het. Ik danste uitbundig op straat als een gek of hield me in terwijl ik de klanken hoorde Thuis ontlaadde ik mijn energie voluit, alsof bliksemschichten in mij eruit schoten Ik regende binnen. Tot dokters en farmaceuten…

Ik heb besloten al mijn verloren jaren in te halen Ik heb er meer dan recht op Dan ga ik alles doen wat ik in al die jaren niet meer kon Alles afmaken waar ik voor ik ziek werd aan begon En nog zo ontzettend veel meer Want ik wil toch zo graag mijn leven weer Dus ik hou vast aan dat ik ooit de schade in mag halen Als ik er alleen maar aan denk…

De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

geen celdeling noch metabool gerommel ‘the devil has left..’ het lichaam de tempel van de geest geen suikeropname noch stoute weefselfoutjes ‘die linke Seite..’ van 't gelaat die in schoon daglicht blaakt dan de achterzijde van het onderste deel ‘respirer à travers..’ hupsakee naar het bovenste mee alsook de rust op de rug door…

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

rode mieren marcheren ongecoördineerd door de zenuwbanen onderhuids kietelen duizend-en-één atoomfantoompjes het vel versteend spieren en verwante aanhechtingen trekken pijnigen en treiteren gewrichten weigeren het licht nog te dragen botten worden uitgehold en razend volgeblazen met helse heksenketelstoom zonder schroom…

Hoe en is het hedentendage gesteld met Uedele en uw edele delen? "Welaan, het gaat in het algemeen niet slecht naar omstandigheden doch zo u weet geldt in wezen de regel met uw welnemen, om kwesties van meer intieme aard hoe graag u zoudt willen beter niet met een willekeurige deze of gene laat staan met een vreemde te delen 'k Heb…

Ik blijf leven, want ik leef. Ik leef voor degenen die het ziekenhuis binnenwandelden maar nooit buiten. Ik leef voor de kinderen die de strijd niet overleefden. Ik leef voor de mensen die bleven vechten maar het niet haalden. En toch wil ik hier niet zijn. Waarom ben ik net degenen die het overleefde? Ik hoor je al zeggen: Je mag…

De vitale jeugdjaren van weleer zijn heengegaan in droeve armoede de Oud Hollandse havenstad geurt intens naar zoete kamperfoeliebloesem een goede vriend loopt over de kade hij hoort jouw stem nogmaals twijfelen tijdens het nagelbijten van tijd neemt hij afscheid nu het nog kan hij mag je niet laten lijden of langzaam van ellende dood…

Mijn Vera met teveel aan bloed heeft enorme pijn Legt haar ziel bloot, dit vindt zij aangenaam Zich te kunnen uiten, vindt zij fijn Zij is echter geenszins aangenaam met het label ongeneeslijk ziek Ik Leef mijn leven zo goed en zo kwaad Als mogelijk is, zoals het gaat Het gaat niet goed en beslist zeker niet slecht Mijn God als…

drijvend onvermogen hangt zwaar om mij heen ik grijp naar een oorzaak maar grijp slechts misschien misschien is het antwoord een dier zonder naam dat schuw in de plooien van mijn lichaam blijft staan tien maanden loop ik door een kamer die draait waar gissen naar signalen zich telkens verspreidt de lucht boven alles blijft koppig…

De anesthesist zegt dat ik de controle mag loslaten alsof controle een jas is die je even aan een haakje hangt naast de deur van de operatie kamer mijn lichaam knikt beleefd mijn hoofd twijfelt zeker nog over eigendomsrechten op bewustzijn een slangetje, een getal op een scherm en dan horen- we tellen tot tien de gekte…

In flanel diep gedoken op mijn beslagen raam zie ik wazige murmuraties – elke seconde is gebroken Cactussen wonen op mijn tong, in een opgedroogde krater terwijl de radiator stomende liedjes zong Pendel ik tussen Ecuador en Polen klopt de hete watersnood druk de knop bij elke halte ijsblokken tegels worden zolen Het kreunend, kwijnend…

U wil makkelijk leven, maar... vertikt het om even af te wassen. 'Wensen zonder consequenzen.' Een dromer kan het niet mooier zeggen. Niet mee eens? U wil niet lukken? Waar bent u dan zoal mee bezig? Het goede uit te dagen? Het kwaad te inhaleren? Of kunnen verschillen u niets schelen? Van daadkracht heeft u nooit gehoord. Wel dat men…

De chronische ziekte van jouw oude vader schilderde nieuw verworven heimwee aan de zilte zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie, het verliezen van zijn geest Lethargie was een overlevingstoestand omdat rouwen onverteerbaar bleek geen strategie of prille wijsheid een korte stilstand om te overleven…

Ik verlang ernaar Om buiten te rennen De wereld te verkennen Met mijn beide blote voeten even in de aarde stil te staan Overal gewoon naartoe te kunnen gaan De jaargetijden met heel mijn lijf te voelen Als een kind door de modder te woelen Nat, vies en bezweet pas weer naar huis te gaan De dag erna heerlijk fit en fris weer op te staan Weer…

Het leven lijkt de weg kwijt De dingen kloppen niet meer Niet op het grote wereldtoneel Niet dichtbij om ons heen De waarom vraag dringt zich op Om altijd onbeantwoord te blijven Ergens in het universum zal men het antwoord weten Maar daar hebben wij niets aan Niet hier Niet nu Soms lijkt het leven even de weg helemaal kwijt…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…

Gezondheid, een goed gevoel, ik weet niet wat men bedoelt, ik kan me geen tijd herinneren dat de zorgeloosheid ongehinderd, zo het in een kinderleven hoort te gaan, naast me op de speelplaats kwam staan. De schommel vermomd als springplank naar een toekomst voor stank en dank; de zandbank een loopgravenvoorloper waar enge hel- en verdoemenishopers…

martelzintuigen verraden schrijnende nachten met afgrijselijk kwaad- makende gedachten elke speling van licht als contrast met verhardende duisternis schreeuwt over regels en afstand heen waarvan elke betekenis ontbreekt wat steekt zijn niet de pijnigende vlagen maar venijnig opkomende vragen geluidsgolven snijden treiterende…

"Ego sum pauper", zingt hij luid en klaar "Nil habeo, ergo nihil dabo Sum pauper ego!" ...maar is dat wel waar? Volkomen legaal en zelfs officieel te boek staand als burger die 't leeuwendeel zijner tijd beidt doch 't liefst met zijn krachten nog smijt fingerspitzengefühl und wortspielerei staat die pensionado nog altijd…

Hoe klein kan het leven nog interessant zijn? Hoe klein kan mijn wereld nog groot genoeg zijn? Hoe klein kan ik de pijn krijgen en helder blijven in conditie blijven een mens blijven met het weinige dat er wonderlijk genoeg nog functioneert in mijn lijf in mijn hoofd in de sociale zorg Valt er iets op te leuken aan de dagen aan…

Zie, de zee is aan het tranen, vogels ziek, ze kruipen onder blad, je ziet zelfs niet hun klagen. Uit het zicht onttrokken, stil is 't leed, ziektes, golven spatten het wezen uitéén, pijnscheuten springen, zoals stikstof bij nacht de bomen verlaat, 't verschrompelen van ooit gezonde bladeren. Chronische treurnis, mentaal ondragelijke last…

Laat me alleen tot ik weer mens ben en doe alsof je niets geraden hebt niet hardop gezegd wat ik geheim houd : de splijtzwam die in mijn hoofd alles verscheurt Ik kan niet meer bestaan, ik word gek of een zombie Ik weet het jij wilt het niet jij wilt geen afscheid nemen Kom in mijn armen mijn dorst valt niet te lessen en jij…