Alle inzendingen over Hilde

microfoon het lijkt zo heel gewoon je dochter zong zo prachtig en jij bleef aan de kant totdat ik je overhaalde en meenam aan de hand "starry, starry night" een lied uit jouw jeugd ik zong zachtjes mee en genoot van jouw vreugd je hebt een drempel overschreden gedaan wat je altijd wilde die "starry, starry night" was JIJ de ster, Hilde…

uitgelaten jankt zij naar mijn bedoeling het was echt schrikken dat zij mij begreep mijn oog viel op haar achterste dat kneep tijdsbestek leek voldoende op besnoeiing op gras en niet op straat riep ik naar Hilde het viel juist thuis op het karpet dat gilde…

‘k Vroeg acht vriend en vriendinnen voor de film, had vrije kaartjes Ging alleen, want niemand wou of kon ‘k Kwam iets te laat, had me verslapen vond toch de weg in film. Over waarschuwing ging hij tweede oorlog, over baby, liefde guillotine, te erg Was blij er niemand opgezadeld mee Film leek te willen waarschuwen waar te schuwen…

Vertaald naar een gedicht van Hilde Domin voor de Dode Dichtersalmanak ---------------------------- uit: 'Wachtwoorden', 2015.…

Een snoepje was Hilde, waarvan het papiertje niet af mocht.…

Dromerig keek Hilde omhoog naar de blauwe lucht. Witte wolken dreven langzaam voorbij, op weg naar een onbekende bestemming. De wind wiegde het kopje zachtjes heen en weer. Hilde werd er een beetje slaperig van. De oranje blaadjes glommen van geluk. Vandaag was hun grote dag, vandaag zagen ze voor het eerst de zon! Hilde voelde zich zo mooi!…

Mijn hele leven groeien de bomen van thuis -- verder in mijn hart.…

Onderweg naar jou beklim ik de berg van tijd -- die alles verbergt.…

waar ik niet woon - laat leegte los, de aarde en de eenzaamheid alsof de nacht al weet tot hoever ik zal geraken wanneer jij naast me ligt in de verte van het licht en in het trage rood van mijn leeggelopen hoofd -------------------------------------- locatie: beeldentuin Dehullu 2007 kunstenares: Hilde…

Laat harde handen ploegen, laat ze diep in mij -- jouw wortels breken.…

Ik zag je voor het eerst Ik wist niet wat ik zag Het was liefde op het eerste gezicht Maar nu ruzie's Die mij pijn doen, Waar ik niet tegen kan Mijn gevoel slaat over naar verdriet, bang zijn om je te verliezen wat ik niet wil…

Het was weer zo'n dag: Piet had regen voorspeld en oh jee, het werd prachtig weer. Daar hadden we natuurlijk niet op gerekend! Aan de slag dan maar; papje gemaakt, saus gemaakt, de boel opgeruimd en snijden maar! De eerste klanten kwamen al vrij snel. Heel gezellig om elke week weer dezelfde mensen te zien, even bij te kletsen en de laatste nieuwtjes…

jemig, wat een dag.... Niet werken, afschuwelijk! Een dag niet werken is een dag Nico niet zien....Maar ik heb het overleefd...ternauwernood! Toen ik vanmorgen opstond was hij het eerste wat in mijn hoofd rondspookte. Heeft hij het nou wel of niet gelezen? Heeft hij het wel gelezen? Heeft hij het wel goed gelezen? Vanmiddag uitsluitsluitsel over…

je ogen spreken woorden in de stilte van ons samenzijn helder en mooi lees ik de woorden uit jouw hart je ogen spreken woorden die me raken en die maken dat de stilte verdwijnt…

Een vlot traag dobberend op de rivier Reikende handen helpend om de overkant te bereiken Grijpen angst, niet kunnen, halverwege loslaten Verder dobberend alleen niet vooruit niet achteruit gaan Dobberend een druppel water extra een traan.…

Het duizelt me hoog in de hemel, geen houvast -- alleen maar een roos.…

Toon Ribbe werkt bij dag en 's avonds leest hij vakjargon Jammerlijk want bewegen wordt zo wel een hindernis Grammetjes worden flinke pondjes maar wat erger is menige pondjes worden op den duur een dikke ton Hilde de vrouw die zei met klem: "Sport en wordt bemind!…

Met stukjes papier steek ik kleine lichtjes aan -- in lezersharten.…

Teder is de nacht waarin je vurig liefhebt -- wat aan je ontglipt.…

verbloemde haar alleenzijn door haar lied Met een wondermooie zuivere klank Die zij toeliet Vertederend zacht in het gehoor Klinkt haar lied nu nog door Eenzaam heeft ze het leven verlaten Het verdriet achter zich gelaten Bevrijd van alle hiaten De snaar Haar overgevoelige gevoelens De indruk diep in mij Een bloem voor Yasmine (Hilde…

Een stille traan glijdt uit mijn oog wanhopig, eenzaam Een stille traan biggelt langs mijn wang vergeten, verdwaald, wanhopig Een stille traan drupt in een plas opgeslokt, herkend…

woest en onbesuisd trots en zelfvoldaan kolkend en spuwend kollesaal en indrukwekkend Het stijgt en daalt het komt en gaat het spoelt herrinneringen weg en onthult de toekomst…

Elke keer, wat doffere ogen, Elke keer, een wat vermoeiderde blik Elke keer, iets duidelijker dat gevoel, ik weet, het afscheid is nabij Elke keer, dat ik haar zie, is er wat wanhoop bij gekomen Ik wil haar niet los laten, Ik wil haar niet kwijt Maar elke keer voel ik dat ze wegglijdt, tussen mijn vingers door Ik kan haar niet bij me houden…

Liefste, als ik in jouw ogen kijk, zie ik een hemel vol met sterren, een bos vol met bomen, een weide vol met bloemen en een hart dat nooit bezwijkt. Liefste, als ik in jouw ogen kijk, Dan zweef ik even weg, zie ik liefde en begrip, en dan lijkt alles zo onwerkelijk, te mooi om waar te zijn. Liefste, als ik in jouw ogen kijk, Ben ik zo…

Behaaglijk warm In een dikke winterjas De straat op De koude beet Nam levenden Tot zich Hoewel hij Dat niet wist Slechts een straat Verderop Een klein bouwsel Opgetrokken uit karton Zonder enig leven Viel zachtjes om Hij liep langs Zag niets Merkte niets Doch achter hem Verwaaide het karton Ontblootte slechts Een bevroren…

Je lacht je een weg Je rug draait naar morgen Waar hij met zijn zorgen De grondslag weer legt Je grijpt je aan zinnen Vertelt ze met woorden Wat ze nooit zullen horen Want ze beminnen Het leven Maar jij bent al verder De toekomst staat vast Het loopt af Vanaf nu Daarom kun jij zingen Want de zorgen voor morgen Zijn jou al gezegd…

Memolijstje met opzet kwijtgeraakt, bed met lavendelgeur al opgemaakt, de bloes met kleine knoopjes klaargelegd, afspraken voor twee dagen afgezegd. De wekkerstem: weer wijs en veertig jaar. Aan Rwanda gedacht, de blinde bedelaar, de vrouw van wie een borst werd afgezet, de bloes verkreukeld in de kast gelegd. ---------------------------…

Hij staat omdat het moet in zijn altijd open deur, geeft ieder uit verweer een trage, droge hand. Hoe gaat het, goed met mij, volleerd souffleur, en maakt zich telkens weer volmaakt van kant. Iets heb ik nu ontmoet in zijn verwarde boze geur. - En met u, mijnheer? Zijn ogen zijn verwant. ------------------------ uit: 'Deuren',…

Ze is zeven en heeft een oud gezicht, zo een waarop het zomerlicht nooit tot zijn recht zal komen. Je ziet al hoe ze zeventig zal zijn, haar kamer in Avondrood piekfijn en hoe ze tijd nooit zal verdromen. Ze wacht op de bus met een strippenkaart en kijkt naar een hond die kwispelstaart. Even lijkt er licht in haar te stromen. --------…

Zoals het blanke appelvlees nog niet tevoorschijn gebeten, zoals de grand cru in de fles nog vol met gloed geweten, zoals het eerste goede vers nog enkel in het hoofd geschreven, zoals jouw geschiedenis nog niet met die van mij verweven, zo is mij je oksel en je mond: een geur, een onbetreden grond. --------------------------…