Alle inzendingen over Hoe noemen we die tu

we die tussentijd?…

Écoute, ma chère on y joue notre chanson nous dansants les nuits les jours, les midis Si tu danses tu penses à moi? Si tu danses, si tu danses Je suis marié une femme, deux enfants Tu les aurais aimées Tu connais la ressemblance Si tu danses tu penses à moi?…

Quod tu es, ego fui; quod nunc sum, et tu eris…

“ALLES GOED” Is een gevleugelde uitspraak van hem Zo hoor ik hem al jaren antwoorden Nu hij de 70 jaren aantikt Wens ik dat ‘het goede’ vooral vleugels mag blijven houden Maar “alles”, dat is om de Goden te verzoeken Dus als niet “alles goed” gaat Weet dan mijn aardse te vinden VAN HARTE GEFELICITEERD Van je geaarde gevleugelde…

Tu…

Tu quoque, Brute?…

Snelschaken is leuk omdat een snelschaakpartij snel is afgelopen.…

De meeuwen slapen nooit ze kwekken en ze krijsen maar als het vogel-uur begint wanneer het licht de hemel kleurt begint een merel hen te overstemmen het 'tè-tè-tè' verstomt en rollende octaven zetten de toon der ouverture van alledag in zomertijd geen dirigent, de meesterzanger zet hier de toon, en 'tú-tú-tú' vallen zij in, de koorgenoten…

Tu est partie, sans rien dire, sans prévenir. Tu est partie, dans la nuit, cette nuit, d'ou on ne reviens jamais. Peut-être cela n'aurait pas fait aussi mal, si j'avais su, que tu partais, si j'avais pu, te dire au revoir, une dernière fois, te serrer dans mes bras.…

oranje buikig zangvogel die eentonig tu-tu-tu zingt bij opwinding trilt tirr rap in loofbomen klimt even snel op als neer vast gekleefd aan stammen men noemt ze echte holenbroeders modder is hun metselspecie in schors zoeken zij de spleetjes voor nauwe broedse holletjes dwangmatig in metseldrang ze modderen al maar door voor spechten…

---------------------------------------- In een zinderende finale tegen Iran werd het robotvoetbalelftal van de TU Eindhoven wereldkampioen.…

Je hebt het beloofd  je hebt me beloofd je hebt me beloofd Je bent genaaid Je bent genaaid Je beloofde mij maar hebt zelf problemen je beloofde mij maar zit in de penarie Je zit in zwaar weer tot over je oren in zak en as diep in de puree ...Tu...es...fou...Tu!…

Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen. Stevig tuinwerk, toch wel fijn.…

We ontmoeten in herkenning, van wat gekend wil worden. Noem het stille verlangens. Geluk, dat onnoembaar is. We ontmoeten elkaar opnieuw, omdat we niet bewust waren, van wat onze verlangens zijn. We komen elkaar weer tegen, alsof we vreemdelingen zijn, die ondanks verschillen, toch ontmoeten willen. Daarna treffen we toevallig.…

Oneliners zijn verdacht.…

in een waterplas maan ik een spiegel aan tot stilstand aan de rand, van mij alleen rolt een steen uit ik verberg hem onder mijn huid alsof zonder niet meer kan alsof hij ogen baart die zich niet kunnen weren tegen de bewegingen van het water wanneer wolken stil liggen en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam het oor leeg, naast…

In ’74 werd hard gebaald We waren stukken beter dan die moffen Nog nooit was beter voetbal aangetroffen Het doemscenario heeft zich herhaald We kunnen wéér eens collectief gaan rouwen Toch blijf ik van de voetbalvrouwen houwen of Ze hebben het gehaald, de voetbalmeiden Hoe prachtig klaarden ze de Deense klus Geen treurnis meer, dit keer…

De mensen schreeuwen— de rode regen tegen de deuren, waarom schreeuwen ze? "Niet kijken" zegt mama, "doe je ogen maar dicht" ze houdt je hand vast, tot ze geen kracht heeft.…

om te leven was groter dan sterven dronken van liefde kerfden we in bomen onze namen in hartjes zoals in zwoele dromen!…

in't furjaore van ut aghterlaent riepe nog stits soete druufe ol droaghe sie unne rimmplighe fliese ende siene tu strammigh in unne flaoghe tu wuuve sie witte nog dickels van twinckle ooghe ende diene haerte gheraocke biewiele ghootgheraent daore in wiederwille uut onfaeste ferlorenhiet tere ghnaode ghruuit gheliecke ons unne…

kinderen der onwetendheid Ik noem het wereld, ik noem het werkelijkheid Een naam voor iets wat nog komen gaat Ik noem het wachten   O moedertje aarde, zing het lied van de aarde We voelen de grond niet meer O regen, regen in onze voeten Wind, blaas onze gedachten uit Machtige zeeën We zijn de betekenis voorbij Dat de zon ons weer leert lopen…

Je hoeft niet veel te hebben om de zon te zien: alleen maar goede ogen en een bril misschien maar weet dat toch de diepste dingen gratis zijn en dat ze soms ook groeien dwars doorheen de pijn. Dus maak je zorgen maar niet al te groot en wees tevreden met het dagelijkse brood.…

We kunnen zeggen dat universum bestaat uit een substantie en deze substantie zullen we ´atomen´ noemen en anders noemen we haar ´monaden´. Democritus sprak van atomen, Leibniz van monaden. Gelukkig hebben deze twee mannen elkaar nooit ontmoet, want anders hadden we een buitengewoon saaie discussie gehad.…

Mocht de hemel en de aarde, in mijn nabijheid toch vergaan, mogen we vragen wat we hebben misdaan, sta me toe nog een keer van je lusten te proeven daarna komen we samen naakt in het felste daglicht te staan.…

als ik je naam noem met andere woorden jou noem en praat over wat we deden en nooit gedaan zouden hebben dan weet jij weer wie ik ben en was en wie jij wilde zijn en ik met jou lang voordat toen wisten we allebei weer van weinig woorden wat muziek gewoon we wisten het en hadden we handen om elkaar vast te houden door de tijden…

Het zogenaamde niets kennen we als leegte. Leegte als onmogelijkheid waaruit wat mogelijk is ontstaat. Zoals onbewuste dromen komen, in het holst van de nacht, en als sterrenlichtjes verder gaan. Zoals mensen die plannen maken en plannen in vonken op zien gaan in het zogenaamde niets. Het niets dat bron van leven is.…

de boomer aan de bar met z’n jazz zelfs een vestzak met aansteker zeker voor de sigaar bij de whisky hoegenaamd geen blauwe cent op zak doch dagelijks drie glazen in het café het zou scheef zijn als hij de taxi nam hij zucht zich over de krakende vloer in de kamer met de typemachines op de tafel voor het raam en de fles levend in de…

gisteren fluisterde de wind haar woorden toe na een warme nacht vielen ze als rijpe vruchten in haar schoot de zaadjes van het goed luisteren hadden wortel geschoten juist het on uit gesprokene werd koesterbaar in de palm van hand en hart liefde straalde uit twee paar mensen ogen zo mild en zacht…

Door een plotseling vochtig wordende mist wordt de lucht voelbaar zwaar geen hand voor oog te zien ze zucht haar wangen nat de wind steekt op haren wapperen voeten zoeken houvast waar je ook bent ik zal je vinden klinkt haar fluister door de nacht…

Een preekbuis van de allerhoogste macht roept minzaam op tot stoppen met krakelen over een naam. Het kan Hem echt niet schelen wat men op dat gebied ooit heeft bedacht. Dus grijp ik zeer bescheiden nu mijn kans en stel als opperwezennaam voor: ‘Hans’.…