Alle inzendingen over Oorwurm

Helaas, de moeder aller oorwurmen nam zijn -- hersenen over.…

Of toch die oorwurm uit de Efteling? Je hoeft nu nog niet eens te zijn geboren Om er meteen een beetje bij te horen…

Op de molshoop bewonderde ik haar licht Naast de notarisappel, zoetig en zwaar In ‘t dorre gras staken scheuten naast elkaar Loevende stralen joegen naar mijn gezicht Ik, de oorwurm, zag mijn spiegelbeeld verdicht Haar pantser zwart, gesmolten onyxogen Bezag haar kin, haar stoere ellebogen Zij stuwde mij omhoog, wars van elke plicht.…

ik zie mezelf door het oog van de ander een niet geringe verdienste ik blijk nog immer een arrogante kwast en ook niet een van de minsten zo stel ik al turvend vast bescheidenheid was mij al jaren een flinke doorn in het oog ik twijfelde, kende vele maren waarmee ik mezelf altoos bedroog wie zijt gij dan echt vraagt de oorwurm in…

stemmen echoën in haar hoofd, een raam dat nooit openstaat, iedere melodie waant zich een oorwurm, voor eeuwig draaiend om hem, wat in haar beleving speelde, als ongecoördineerd strijkorkest, cafés gevuld en vol van overleden verhalen, bolstaand van liplezers geroezemoes, lodderige salvo’s rond halfgare grappenlappers, meegebralde…

En 's nachts als de streepjes heerlijk in hun nestjes sliepen, bestudeerde ik vanuit mijn bed het leven van de mug, de tor, de oorwurm en enkele glimmende kruipertjes waarvan ik niet wist dat zij bestonden. Een leerzame vakantie dus. Voor dag en dauw trapte ik mij de volgende ochtend door de dennenappels in onze pittoresk gelegen voortuin.…

Met een smeuïge oorwurm smaakt de grand cru nog sappiger. Het lijkt alsof hij en schaaldier leegdrinkt. Of hij verdrinkt in een oester. Boven zijn culinaire paleis is een woestijn verrezen. De zon verandert de verse zwarte aarde in rood gebarsten steen. De kok voelt trillingen. Voetstappen van mensen. Hij gilt, klopt, roept, hoopt. Hoopt.…