Alle inzendingen over acacia

ik wil je toosten, je kunt niet mee probeer flink te zijn mischien zullen anderen je koesteren hier is jou plek vaarwel acacia we hielden van je…

Omgeven door de geurende witte acacia dansten wij onze laatste merengue.…

en allengs veranderen de schaduwen van september het wonder van licht speelt met de acacia en volgt de omlijning met gouden pen de juiste plaats en tijd werpen dit presentje in mijn schoot…

De acacia's hangen vol bloemen: trossen blanke room.…

Vendelbuien kan het flardend velen Luchtig slingeren bewoners aan de ramen Open ruist in vogelvlucht acacia. Uit het achterstallige hevelen Ontheemden als Icarus een gevleugelde Passage op stijgwind via anima.…

Acacia was meer schilderes, daarom pasten wij ook zo bij elkaar – die dag. Mooie avond was het, hoe vroeg nog ook. Een avond die vroeg om wat? Ik wist het toen nog niet. De vogels floten dat het een lust was. “Af en toe een huis of een kombuis. Het leven wil wat, de plas geeft dat”. Zo dichtte ik voor Acacia en zij was vol begenadigdheid.…

Klein, fris plekje Groen gras in bronzen heide, Teergroen bosje Van lichte acacia's, Omringd door donker dennenhout, Hoe slaat mijn hart zo blijde! Hoe slaat mijn hart zo lustigjes, Zo jolig en zo dwaas! Bén ik een kind? Mijn jeugd moest lang voorbij zijn, Mat ik mijn ouderdom Naar mijner jaren tal.…

tientallen eikenblaadjes in zijn ban andere vrijen achter een bierkrat op een stiller plekje is gezang hoorbaar het dubbelbeukenbladkwartet Nootjes geeft op een halfleeg gazon een concert met klassiek werk rythm&blues en jazz de All-Leaves-disco bij de vliegenzwam gaat niet door wegens het overschrijden van de geluidsnormen fans van Acacia…

hoogste lied Het ruist en bruist en kwinkeleert en pronkt met een juwelenkleed Een papegaai een kaketoe een krokodil een tekenbeet Mijn god er is zo onwaarschijnlijk veel waarvan een mens geniet De toppen van de andes en het amazoneregenwoud De watervallen van victoria met donderend geraas Het knielen op een bed violen tranende acacia…

Un éclair klept van gene zijde, in Edelweiss als weeïge geur van acacia. Er verschijnt een mens. Of ook weer niet. Hij blaast zich op en op, tot een monsterlijk gedrocht in een stinkende krocht. Striemt opnieuw een bliksemflits die inslaat op die onmens. Hij krimpt van de schrik, hij krimpt en wordt kleiner.…

ginder tussen droge grassen roomgeel een spaarzame pracht theerozen majesteitelijk haar illustere mededingster, de kardinaalroze acacia, naar de kroon stekend een volkomen dag op trage lome pootjes voortkruipend naar de avond opent zo het bal voor alras op het warme ligusterblad wiegende vuurvliegjes elkeen pinkend wachtend op de eerste maten…