Alle inzendingen over de dag verlaten

Weer heeft mij de dag verlaten dit wordt weer een lange nacht, niemand komt er met mij praten of zegt wanneer ik slapen mag. Wil de eindeloze slaap wel slapen wil de dagen niet meer zien, heeft iemand mij nog iets te vragen? Nee? Vind ik nu mijn rust misschien.…

De dagen verlaten dromen verstommen Mijn hart bloed, breekt gemeend grijpt resterende gebroken delen De doos beloofd een blijvende kijk zwakheid broos betoverend Vingers bieden broederlijke steun in de allerlaatste honger stuip Slaap zacht…

Het is nog licht als de oude man zijn dag verlaat en zij voorbij de dood in sluimerend beeld ontwaakt Daar in de geur van zilte avond slaat het grote missen toe kan hij weemoed slechts herhalen in het ritme van doodmoe en leest hij toekomst in ‘t program van morgen waar hereniging in dageraad geschreven staat…

Als nacht de dag verlaten heeft de zon de maan beschijnt verliest de koude van de warmte tot de zon in harmonie haar licht doorgeeft aan de maan Maar als de nacht de dag vast blijft houden in haar onrustgreep mis ik je zo, mijn maan je stille zilverglans die waakt terwijl ik slaap want ik zie alleen een zon die mijn maan overbelicht…

per dag verlaten vier mensen deze wereld uit vrije wil ze wilden niet meer zoals velen daar hangen dan vier levens aan een koord de enige oplossing was zelfmoord niemand die hun verdriet zag niemand toverde op hun gezicht een lach niemand die om hun leven gaf misschien denk je nu morgen is er een nieuwe dag nieuwe dag voor jou…

vorige nacht heb ik gewandeld op de rand van een sprookje dat niet echt mee wou spelen nu na een dag verlatenheid gaat de zon opnieuw onder ik sta aan een slapeloos venster in het zwarte licht ga ik op reis met een taal hard als metaal stoer, klinkend klaar, hard op hard alleen nog te redden door een berustende zee die momenteel onvindbaar…

Mijn dag verlaat dan meer belegen met zijn teleurstelling en zijn zegen de wegen van de mens in bewustwording aldoor klein; die slechts in dagdromen groot mag wezen; maar immer toch altijd dat ene schakeltje in het geheel kan zijn.…

verlaat draagt avondrood het najaar traag over de nevelige velden…

Met de eenvoudigen woon ik als een schamel struikje aan de boorden van het verstand de oude bomen hier overheersen het bospaneel ze broeden op slangeneieren langs het lome pad zijn de dagen verlaten stranden verschroeid zand vol littekens soms, heel even, tilt een milde regen van herkenning mij in het ritme van de vergezichten veegt…

je zal het met zijn woorden moeten doen met de beelden door hem achtergelaten en ergens op een stille stek waar leven begint misschien nog in zichzelf gekeerd waar de dingen van de dag je naar de toekomst zullen wijzen daar zal hij zijn en steeds zal hij wederkeren blijven wie hij was in jou zelf, in de sporen van de aardse dagen…

ik schreef kleuren op je huid trapsgewijs van licht naar donker je onderging de steek van het puntig pluis gelaten gaf jij niet thuis in emoties die de kop opstaken voeren wij op onbekende wateren gingen nergens heen in het intens verlatene waar aantrekkingskracht geen baas over de polen was…

Ook ik ben uit het Britse Pond gestapt Als Engeland Europa zou verlaten ( Ik had dat als belegger in de gaten...) Dan zakt de koers, ik hoop dat u dat snapt In de vakantiepot zat nog los geld Ben er op tijd mee naar de bank gesneld.…

het gedicht is de onhebbelijkheid als een herinnering dat zich ankert dat de droom in mijn bestaan nooit wankelt De tijd stond altijd stil, met jouw ideaal de droom van eeuwigheid, stemt de juiste noot klank uit paradijs, met de nacht in het zicht geboren nachtegaal, in het avondrood wanneer de zon ondergaat waar jij de dag…

Het vrije wilde paard dat tussen struik en springbron leeft vlucht voor onweer in een vergeten mijngang schuchter-dof stampend gaan zijn hoeven over het oude karrespoor als een verlopen slangenrustplaats klinken langs wand en zoldering achter hoeken de laatste verste echo is kloek en vastberaden: de stap van de geknechte soortgenoot…

Het CDA had hem vilein verraden Toen heeft hij NSC maar opgericht Helaas ontploft dit nu in zijn gezicht De druk blijkt zijn gestel te zwaar te schaden Ik hoop echt dat de brave man gezwind Een meer gepaste functie elders vindt…

veilig tussen kamerwanden, waar de lamp zal blijven branden en de stilte is nu heilig — 't Leven was voor u te groot; het geluk bleek niet te puren uit de vele dagen uren en het kwam niet als het loon wijl uw spiegelbeeld was schoon — ,,'k Zal u op een dag verlaten en gij moogt me dan niet haten, of miskennen mijn gevoel, maar mij werd…

Ruimte en vrijheid bij zonsondergang aan zee. Golven die ruisen.…

De droom van Willem is de grote vaart Corien droomt van een ring met diamanten De dominee droomt van catechisanten Elizabeth droomt van een eigen paard En Pieter ligt in Twente in z’n bed Te dromen van een zakenkabinet…

ons mooie strand en levendige dorp heeft uitgestorven straten de zee is kalm alsof ze vredig zo verlaten haar golven van gemoed kan laten stromen uitgerust aan een rustige kust ons stille strand blijft onvermoeibaar wachten niets veranderd wat is verankerd in ons hart zo dromend langs de lijn weten we waar we trots op zijn…

Gekwetst door de liefde. Op de vlucht naar een nieuwe ik, erg wantrouwend. Ik kan niet trots zijn, Ik streed tegen jou vreemde escapades en liet mij om de tuin leiden. Ik zal de toekomst zelf invullen, want jij pakte al je spullen. Op onze huwelijksreis liet je mij alleen opgekropte blaren zal ik zelf wel doorprikken. Alle vlinders verlieten…

Ik voel me leeg Ik voel me bedrogen Moet ik je nu verlaten? Ik weet nog die uren die wij zaten Maar nu, mijn vertouwen beschaamd Klap op mijn hart Moet ik je nu verlaten? Dagen lang, zo te praten Ik voel mij zo intens verdrietig Mijn maatjes gevoel is weg Moet ik je nu verlaten? Ik kan je wel haten….…

Er leefde een dichter in de Jordaan Die zo met de Jordaan was begaan Dat zijn hartenkreten en gedichten Hem schatplichtig verplichtten Tot dagelijks digitaal gaan…

Dat wil ik weten Waarom heb jij mij verlaten? Waarom liet god dat toe? Ik zal je moeten missen Maar ik weet niet hoe Iedere dag ben ik gelaten Waarom Moest jij mij verlaten.…

en dag is dag voor altijd dag zegt ze tegen haar tegen mij je gaat toch weg terwijl ik blijf en zij gaat verder weg verlaat ze ons dag schat wij blijven dichtbij dicht bij jou…

In de oude werkgrot verspreide rommel gebroken balken roestige hamers versleten schoenen behakte stenen die eens gezamenlijk klopten en stampten als meerstemmig koor in het gezellig duister nu: wegterend blijven bestaan.…

En nu: verlaten voor mijn vuur gezeten, Zie ik mij-zelve aan.…

krengen De herinneringen blijven komen Beelden op ons netvlies gegrift Hoe verder de stilte om ons heen dringt Hoe heter de gedachten stomen Steeds meer neemt de angst toe Het niet willen horen van de klanken De klanken van het begin van het gevolg Het maakt je gedachten moe Het opnieuw moeten beginnen Alles weer opbouwen vanaf de eerste dag…

Gegeven in een nieuw bestaan zoek ik in hoop naar mensen en zal gaan door duizenden muren Die verlaten stilte van angst stil sluipend in het duister zal ik ooit vinden waar ik al die tijd naar zoek…

het begon al met verlaten en werd dan later eerst traag en dan steeds vlugger vluchten…

Ik heb verlangd te lijden en mijn dagen Met rouwend wenen om mijn leed vervuld; Een gans heelal van weedom moet ik dragen, Ik was een god van smarten die zich hult In ’t rood gewaad van menselijke zonden En ’t heerlijk hoofd met doornen heeft omwonden.…