Alle inzendingen over excuus,te laat

“Voor wat in het verleden is gebeurd, Betuig ik hier mijn diepste medeleven, Erkenning van het leed kan ik u geven, Van wat nu door ons allen wordt betreurd. Dat is wat ik kan doen, na zo veel tijd, Maar sorry? Nee, dat kan niet tot mijn spijt.”…

Voor excuses is het nooit te laat, voor sorry zeggen eveneens, toch is de mens niet in staat gebleken, op de knieën te gaan om gewoon te zeggen, “het spijt me” wat je is aangedaan, nee, daar moeten eerst jaren overheen gaan, vooraleer men zeggen kan, ik zat wel zo vreselijk fout, niet dan?…

Zo’n amuse Is vaak een excuse Voor de lekkerbekken. Van zo’n plankje, laat ik u weten, Heb ik geen kaas gegeten.…

Geef de reden een kans om een excuus te zijn. Aanvaard gemeende spijt, schenk water bij de wijn... Laat teleurstelling vieren, zie hoezeer ik ween. Haat en ontwijk me desnoods, maar laat me niet alleen…

Laat staan – wat al zijn klachten overkoepelt – Dat er bij Overweg iets wordt versoepeld.…

Als moeder moet je foutloos zijn als moeder maak je geen misstap als moeder moet je luisteren, als moeder moet je niet klagen, als moeder ben je een duizendpoot als moeder ben je altijd de wijste, de verstandigste de slimste de liefste de.....de..... Maar o wee als moeder het lef heeft ziek te worden, o wee als ze wat gaat mankeren, o wee, o wee.…

Meer dan één goede leugen heb ik als belofte niet nodig Verder zoeken lijkt zo zinloos verder vragen overbodig Vragen die als aanval onstuitbaar gestaakt zoeken gaan verwijten Die met zelfbedrog openbaar of ongesteld zullen spijten Want de leugen is slechts een smoes en de vraag allang stelling gebleken Maar ik leef nog liever deze roes…

boulevard hij jaagt scherp zand met hagel en regen door mijn haar maar als wij lopen langs de vloed is hij het steuntje in de rug dat doet mij oneindig goed soms schiet hij uit zijn slof orkaant kusten drijft water op en plenst in overstroming maar in de stilte van het oog flitst hij zijn kleurrijke bliksems opent als excuus…

Er is geen enkel excuus dat niet diep in zich een weifelen draagt een dienbord waarop glazen nauwelijks hoorbaar beven…

lange tijd heeft niets verblijd er was slechts lijden geen lieve lach geen ogen zo zacht mocht hij aanschouwen wachtte zo trouw op die ene vrouw die van hem zou houden is nu vol wrok en haat niets dat nog baat tegen dit zware leven dat vol geweld hem steeds heeft geveld hem liet schrikken beven kan zich niet meer beheersen laat…

De bloeiende roos verontschuldigt zich blozend voor haar scherpe doorns…

Men nam een diplomaat in hechtenis Die ladderzat zijn kind had afgerost Dat is in Rusland dagelijkse kost En aangezien de man onschendbaar is Eist Poetin ons excuus en maakt stampij Maar laat eerst Pussy Riot maar eens vrij!…

Lente in Irak Geen nieuw leven maar sterven Het excuus zo zwak…

Door heel het land weerklonk dezelfde vraag En ook op de tv en in de krant Vroeg men zich af: wat is er aan de hand, Waarom is er geen snelsonnet vandaag? 'Dat lijkt me helder', sprak de analist 'Van Keeren heeft zich in de dag vergist'…

Dat je altijd zo Pienter moet zijn Dat ergert mij Altijd maar Bezig bent Met een volgende stap mis Stap nou Gewoon eens Door Dan val je heus Echt wel door de Mand Hupsakee Geldig excuus Te weinig IQ Pep talk Laat je hersens Lekker Kletsen. Jij met je Te grote Neus.…

Een excuus kan de nachten niet teruggeven. Kan geen gemiste jeugd herstellen. Kan geen arm zijn geweest op het moment dat die nodig was Maar laat het ten minste een erkenning zijn dat wat gebeurde, niet had mogen gebeuren Voor jullie. En meer...…

Dag lezers, Als ik m’n oude werk weer eens herlees, Ben ik geneigd excuses aan te bieden, In navolging van die bekende lieden, Zoals Lil’ Kleine en laatst Glennis Grace. Hoewel ik het graag anders had gewild, Was ik voor Rutte vaak nog véél te mild.…

Of het om een vakantievilla gaat Of 15 uit te wijzen Irakezen Of brieven die hij wel/niet heeft gelezen Of dat hij het met Geert heeft uitgepraat Excuus dat ik mijn lachen niet beheers; Geen mens is zo integer als Gerd Leers.…

Waardering voor de mens treedt pas in wanneer men er niet meer is, echter hoe moeilijk kan het zijn de mens te waarderen bij leven?…

Hij bood zijn excuus aan, onze premier maar in werkelijkheid interesseert het hem geen zier hoe hij onze euro’s afpakken kan. Hij zei sorry, ik maakte een fout maakte geen indruk als zijnde benauwd want zijn inkomen, komt niet in de buurt, van de modale vrouw of man.…

twijfel als beul van de zekerheid de vlucht naar buiten als eeuwig excuus om te ontsnappen aan de reis naar binnen waarom toch alles rationaliseren de momenten willen verklaren als dat alleen maar afleidt van het gevoel van overgave aan het nu…

Een vrouw is in mijn beeld een doos op benen Die benen lopen vaak van mij vandaan Testosteron en ik er achteraan Daar kan ik niets aan doen het zijn mijn genen MeToo - u ziet ik ben een man met kloten - Bij voorbaat mijn excuus...een lul op poten…

in mijn tuinhuis goed verscholen voor de kou en voor de vrouw, want ik was de tijd verloren en de achterdeur al lang gesloten. het was midden in de nacht, de heldere maan verlichtte, mijn levenspad maar ook mijn dagboek, waar ik trouw mijn dagen in verhaalde want dat beschouw ik als mijn plicht. zo geheel toevallig of moedwillig…

Leef vandaag, wacht niet tot het te laat is, maar wees op alles voorbereid.…

Jouw liefde vol van onvermogen En als ik val, jouw hand te zwak Te bang, ik zie het in je ogen Je voelt je niet op je gemak Steeds op zoek naar ware binding Eenzaamheid als zwak excuus Vluchten lijkt de ware redding Vluchten in verward confuus Je wilt graag dansen, rennen, leven Durft niet alleen en wacht op mij Laat me los,…

staan maar waarom maak ik eigenlijk mijn excuus ik schrijf en dat vind ik leuk: ajuus!…

Gedichten later leek jij een ander mens dichter dat wel maar één met twee kinderen Na elke geboorte werd jij een nieuw chemisch fabriekje waaraan jij wennen moest Nieuwe verzen stonden vast als huizen in jouw hoofd evenals de scherpte van jouw korte, stevige haar gekleed in een rode overjurk op een zandkleurige broek Waar raakte jij…

recht door zee is best een nuance is verschansen wat humor verpest…

Laat maar, Het is nu niet meer nodig. Ik heb op jou maar al te lang gewacht. Jij maakt je voor mij overbodig. Ik huil nu niet meer, Iedere nacht. Laat maar, Je hebt me nimmer kunnen troosten, Jij ging aan mijn gewonde ziel voorbij. M'n tranen en pijnen waren het grootste. Wat jij verwaarloosde, Wilde je niet meer zien in mij.…

ssstt... sluit je ogen en lig stil ssstt... niets zeggen en ogen toe, toe dan zo ja en laat me laat me nu lief voor jou zijn mijn vingers strelen nauwelijks je huid, die kippevelt je lippen krullen als ik ze nauwelijks met de mijne raak alsof je ogen door haar leden zien ik heb je lief m'n schat laat me, zo lief…