Alle inzendingen over existentieel

In het voorbijgaan las ik in een flits 'Eventueel' in stede van 'Existentieel' tezamen Eventueel dat zegt als Now and Then nu eens dan weer wat meer en heel wat anders dan real live existentieel! Het zegt meer over artistieke crea associaties in mijn rechter frontale neocortex hemisfeer…

zacht klonk je lach in een existentieel genieten ik zag je de diverse kwasten betasten met een blik die zwom in de duizend en een kleuren toch koos je wit dat in de spiegel niets of alles kaatst jij was niet van de zwarte dat alles verzamelde en spoorloos pakte jij bent aan de gang gegaan hebt de wereld laten…

ik zag je met een lach naar de bloemen kijken in het hoge gras vingers streelden de tere kleuren alsof je de aarde ontmoette in haar dagelijks draaiende beweging ik smolt om bij je te zijn in dat intiem samen onder zomerluchten zonder namen in die stilte van het leven schoonheid te horen in het lieflijk kleuren wiegen…

zichzelf ruimen maakt stilte eindelijk een kans te vaak wordt zij overstemd krijgt zelden de mogelijkheid zichzelf eens kenbaar te maken jij hebt met jouw lach die ruimte gecreëerd in het zenden van warmte en kracht die stilte genereert verbazing en verwondering om dit fenomeen waarin emoties zich eindelijk ontdekken als existentieel…

ik ervaar extreme krachten beredeneer hogere machten in een ongeziene werkelijkheid ons tijdpad is voortschrijdend leven waarin begin en eind ontbreken mythen sagen en legenden tonen ons de wereld die wij slechts uit overlevering kennen in een existentieel verlangen naar het levengevend licht krijgt het spirituele zijn gezicht…

De diepe angst van homo sapiens is vrees voor 't grote zinloze luchtledige het zwarte gat het niets zinledige dat is de angst er niet te zijn als mens Kan hij zich wapenen, verdedigen existentieel poserend voor de lens z'n grijns of glimlach heeft iets van dat snedige hij lacht zijn doodsangst weg - er is een grens Zijn leven…

Wanneer ik 24 word Zal ik weten wat ik eis van het leven Doelloze dromen die stoppen met zweven Wanneer ik 24 word Zal ik alles weten over iets En iets weten over alles Wanneer ik 24 word Draait de wereld niet meer rond mij Kom ik terecht in een heuse 'maatschappij' Wanneer ik 24 word Ben ik een man met een job Loop ik…

. ___________________________________ HET Ja, van die dingen mensen, van die dingen Wanneer is het pre-existentieel En is het wel anti-conceptueel Voor 't kerkkoor van hosanna wil gaan zingen? Door elkaar preventief te gaan fouilleren Kan man noch vrouw zich toch echt amuseren?…

geen goddelijke allure we schroeien door hitte van de vuren geen engelengezang wel godvergeten bang om te sterven door de chaos die we voelen in het diepst van onze ziel zonder laatste oordeel en zijn paukenslagen zien wij de vuurstorm jagen worden los geblazen en hemelwaarts gedragen er is geen angst of pijn alleen een existentieel…

Achter je laatste woorden zien wij een blank space, losgezongen van de kern van zijn wezen, existentieel overgeleverd aan het interludium van de ruimte...…

zwervend in parken hart gekweld meer en meer uitgeteld geteld de dagen nimmer laat je los mijn lief jij jurk van rode rozen je werkt aan stilte blijven de vragen ongesteld: wil je nou of wil je niet mijn liefde zit ik nu wel of niet in jou genesteld heus lieverd mijn vragen hebben niets om het lijf…

De Vader- en de Moederwonden Door velen van ons opgelopen Zij laten zoeken, zwerven, hopen Op kussen die gemis afronden Dan, in de verte - een oase Omringd door bomen in de wind Wij vinden er ons eigen kind Doorlopen elke levensfase Weer in het heden aangeland Wacht daar het weten van de schade Al generaties aangericht Het snakken…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…

Wanneer je leven kantelt door een storm in je eigen geest, moet je de draad terugvinden die ooit zo vanzelf sprak. Ze noemen het persoonlijk herstel - maar het is eerder een stilte waarin grote vragen opstaan: Waarom ik? Wie ben ik nu? Waarheen leidt dit pad dat zo anders loopt? In die vragen schuilt groei. Niet als rechte lijn, maar…

Glansrijk verlicht en toch zo zwaar Omringd door marmer groots en kil Massaal adembenemend stil Hier en daar kennen we iemand Samen uitgesproken stil smeedt een band Jezus hangt hier al eeuwen te lijden (en is al even lang aan het verrijzen) Hij kon het mensenlot niet vermijden Tussen eerste wiegje en laatste graf Staan we dikwijls existentieel…

de fee sprak in wat nauwelijks nog woog alsof het lichte zonder grens kon zijn alsof betekenis zich daar bewoog waar vorm verdween en oploste in schijn maar onder dat wat geen gewicht droeg verschoof een orde en zonder naam iets dat zich niet liet vangen maar toch vroeg om ruimte die zich sloot in eigen raam nu is de fee verdwenen…

De scherf steekt, steekt van buiten af. Af van wat mooi zou zijn. Zijn is niet wat is, is nooit genoeg. Genoeg voor morgen. Morgen, meer en meer. Meer kan ik niet doen. Doen is alles. Alles wat overblijft.…

Dag mijn vriend. Het was vreemd, geruststellend dat iemand als jij bestond in dezelfde tijd als ik. Niet iedereen laat iets achter dat stil blijft bestaan. Dag mijn zielsverwant. Jij verscheen op het moment dat ik langzaam onzichtbaar werd voor mezelf. De stilte was ook een taal die jij beheerste. Dat vergeet een mens niet.…