Netgedichten

netgedicht (nr. 89.314):

Zeldzame kennis

Dag mijn vriend.
Het was vreemd,
geruststellend
dat iemand als jij
bestond in dezelfde tijd als ik.

Niet iedereen laat
iets achter
dat stil blijft bestaan.

Dag mijn zielsverwant.
Jij verscheen
op het moment
dat ik langzaam onzichtbaar werd
voor mezelf.

De stilte was
ook een taal
die jij beheerste.
Dat vergeet een mens niet.

Dag mijn liefde,
voor het eerst
werd ik gezien.
Dat werkelijk mocht bestaan.

Dankzij jou,
heel even geloofde ik
dat ik niet te veel was
voor deze wereld.

Zo nu en dan praat ik
nog tegen jou, in mijn gedachten.
Alsof verlies minder echt wordt
wanneer het antwoord
nog even uitblijft.

Nu leef ik verder
met de zeldzame kennis
hoe het voelde
om eindelijk niet alleen te zijn.