Alle inzendingen over fototoestel

Ik kan hem niet meer missen. Ik heb hem nodig, om mijn geheugen, weer wat op te frissen. Al jaren is hij mijn vriend, dat heeft hij zeker verdiend. Bloemen, landschappen, watervallen, alles kan hij in zich onthouden, zijn allesziend oog laat niets ontvallen. Mooie groene valleien, hoge bergtoppen, gaat hij in zijn geheugen verstoppen…

Ik stel mij ermee tevreden om te bestaan op de beschouwelijke wijze van een 13 x 18 fototoestel.…

Je pakt je fototoestel bekijkt het beeld door de zoeker zie je. Je drukt op de ontspanknop en je ontdekt iets de camera was fout ingesteld.…

Zodra je mamma’s fototoestel ziet voel jij al aan hoe zij van jou geniet.…

Dat uit het fototoestel dat de vader achterliet, hoe hard de grimas ook een lach betracht, geen vogeltje vliegt. Dat het verwijderen van een tegel, jaren geleden in de tuin gelegd, toont hoeveel leven zich aan het oog onttrekt. Wetende en toch steeds weer verbaasd dat zelfs wie dagelijks de dood voorspelt nooit aan het eigen graf staat.…

Een vurig schouwspel dat verdriet geen millimeter ruimte biedt, mijn onrust blust, dankzij dit plaatje dat mijn fototoestel schiet. Ik rende naar “bené” op ’t strand en was al dichtbij zee beland om deze schoonheid zonder ’n mens vlak vóór mijn lens te vangen.…

jasmijn in een rieten korf Ashamir, met zijn kreupele been, schreeuwt wat schorre bevelen, hij zwaait met een kleine zweep terwijl hij zijn grote onmacht voelt, want jij kunt nog lopen, rennen, mijn kind, Ashamir komt niet ver, strompelend misschien tot de eerste of tweede rij van jouw zoetgeurende struiken het onfeilbaar digitaal fototoestel…

Het gordijn schoof open en de witte helderheid van sneeuw kwam haar tegemoet als de flits van een fototoestel. Alle geluiden waren waarneembaar alsof je je onder een dekbed bevond. Bevreemdend stil, gedemd geruis. Alle daken, schoorstenen, auto’s en andere voorwerpen in het stilleven van de morgen, hadden hun witte bruidsjurk aan.…

Daarna borg ik mijn fototoestel kalmpjes op en liep samen met de anderen door het woud terug, terwijl het geleidelijk aan begon te regenen. De zolen van mijn schoenen lieten scherpe afdrukken na in de vochtige bodem: weldra zouden ze zijn opgelost in de regen, die steeds overvloediger begon te vallen.…

De baas vraagt om mijn fototoestel en vereeuwigt ons. Dan zet het schip van de woestijn zich in beweging en we schommelen van links naar rechts door het Tunesische land. Volgens mijn partner moet ik 'gewoon' meegeven, wat ik dan maar probeer.…

Hij haalde zijn fototoestel tevoorschijn. Speels liet hij de zoomlens in- en uitzoomen terwijl hij door de zoeker het waterlandschap afspeurde. Aan de horizon zag hij een olietanker langzaam verderglijden in de richting van de Duitse havensteden of misschien wel de Scandinavische kust. Hij zoomde in op maximale vergroting en drukte af.…

Die derde schaduw echter lijkt mij dan ook nog eens iets anders in handen te hebben, het lijkt wel een wapen i.p.v. een fototoestel. Is dat wel de fotograaf? Het lijkt mij ook geen houding voor een fotograaf. Of zit ik fout te kijken? De suggestie van K. fascineert mij ook, het maakt inderdaad een wel erg wezenloze indruk dat bouwsel.…