Alle inzendingen over msn-taal

Lachuh, ff, w88, nope, cu de msn-taal maakt niet moe Elke dag leer ik iets bij bijna niets is vreemd voor mij De sms-taal had ik al geleerd Soms tik ik nog wel eens verkeerd Maar met clear is 't gauw hersteld en het goede woord verteld Af en toe lig ik helemaal gestrekt Ik ben toch best goed gebekt maar de woorden die ze verzinnen doen…

Iedereen is op msn, heb je het niet, dan hoor je er niet bij. Iedereen is gek op msn, ben je dat niet, ga dan maar opzij. Maak plaats voor de msn-ers, want die zijn nuttig bezig en hebben het druk! Ze praten met vrienden, de rest van de wereld interesseerd ze geen ****! Wie heeft er nou geen msn? de hele wereld draait daar toch om!…

Kon ik je maar helpen je een troostend woord geven waarom moet je dit meemaken zo is het toch geen leven treiteren op msn en op school dat heb je niet verdiend je hebt al zoveel meegemaakt en niemand die het wil zien maar woorden maken kinderen blind denkend dat ze alles kunnen zeggen ze weten niet wat ze anderen aandoen door vijandschap…

MSN en mail kennen groot verschil, daar MSN je niet en mail je wel laat schrikken. Mail klinkt kort, heeft twee tonen: Hoog en dan laag. Vluchtig als mijn hart slaat bij Het zien van, inbox:1 Dan is er de naam. De naam van de geliefde. Hartfalen krijgt vrijspel, Doch meestal red je ’t wel.…

De blik op zijn hongerig gelaat verraadt zijn hevige geilheid die hij me uitvoerig, gevoelig doch instinctief in duidelijke msn-taal beschrijft. Ik vreet de letters die hij me stuurt. Wellustig en bevangen door ongrijpbare emoties beantwoord ik op afstand zijn verklaring van digitale lust.…

de blik op zijn hongerig gelaat verraadt hevige geilheid die hij me uitvoerig, gevoelig doch instinctief in duidelijke msn-taal beschrijft. ik vreet de letters die hij me stuurt wellustig en bevangen door ongrijpbare emoties beantwoord ik op afstand zijn verklaring van digitale lust.…

Ik probeer contact met je te krijgen al denk ik dat je dat niet meer wil maar waarom zeg je dat dan niet gewoon. dat negeren daar kan ik niet tegen en dat doodzwijgen daar word ik zo moe van dus doe dit niet en wees eerlijk tegenover jezelf maar ook tegen mij. Zeg het gewoon dat je niet meer wil msnen zeg het wat er op je hart ligt. zeg…

Weet je nog, ons eerste gesprek bij msn? Je zei... dat ik jou wel zag zitten. Ik zei van niet, Maar dat ik wel open stond... voor veranderingen. Wat nou als ik, je nu wel zie zitten... Om wie je bent en hoe je bent, niet meer en niet minder! Ik weet alleen niet, of je daar op zit te wachten.…

Ik voel dat jij anders bent, Anders dan die jongens die mij hebben bedrogen Alhoewel ik daar wel al aan was gewend Jij mag niet zo zijn, dat verbied ik je Zo zal ik dat niet vertellen, dit is mijn geheimpje Dat ik zo onzeker ben Ik bedoel, ik weet niet wat je nu doet of op msn Maar ik dwing mezelf jou te vertrouwen Omdat ik niet wil lijken op…

1 SMS deed mij op1s besff: die afko-taal, dat is dez11de niet als ze ooit was, wat m1ig1 ver3t; ik lees ‘t vlot, al duurt ‘t soms wl ff. Deg1en die de taal teveel verkr88 laat ik dus :-) op 1 antw. w88.…

We bellen, chatten, sms-en, mailen, faxen, msn-en. We communiceren zonder stop, wanneer houdt dat toch eens op? Piep, piep daar komt een sms-je, tring, tring daar gaat een telefoon. En weet je wat het rare is? Dit vinden wij doodgewoon. Dus doen we een cursusje 'onthaasting', om een 'burn-out' voor te zijn.…

Over en weer zitten we woordjes te gooien Met een simpele return komen ze aan We laten onze gedachten klooien Ik laat mijn avondeten er voor staan Iets over jou, iets over mij Gevoelens, gedachten Een wederzijdse lach Jij schrijft dan: “lastig dit korte haar” En ik schrijf terug: “het is echt heel mooi” Van alles komt er zo voorbij Heerlijk…

‘Ik wil met je dansen.’ ‘Wanneer?’ ‘Wat dacht je van nu meteen!’ ‘Hoe had je jezelf dat dan voorgesteld? Ik heb je nog nooit ontmoet.’ ‘Ik wil gewoon met je dansen.’ ‘Oh. Heb je ooit een cursus gevolgd of zo?’ ‘Nee, dat niet.’ ‘Kun je wel dansen dan?’ ‘Hoopte dat jij me dat zou kunnen leren.’ ‘Oh.’ Even stilte ‘Wat heb je eigenlijk vandaag…

Je schreef me dat je van me hield maar dat ik los moest laten Je schreef me dat je me ging missen, dat we niet meer konden praten Je schreef me dat jij door moest gaan, immers hoorde jij bij háár Je schreef me "ook jij moet doorgaan schat, ondanks onze liefde voor elkaar" Je schrijft nooit meer, dat snap ik wel ... ik moet…

Deze morgen wakker opstaan, luiken open die van Rolande zijn nog dicht de geur van vers-gezette koffie opstarten met 'TéléMatin' (koningin Beatrix krijgt applaus op UitzendingGemist.nl) 5 mei is hier 8 Mai en in de opmaat naar Bevrijding worden grenzen zichtbaar deze morgen ben ik wakker praat ik MSN met zussen die roepen…

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Soms wenste ik wel eens met God te kunnen mailen, met hem te msn-en of een sms-je sturen, on-line met Hem een spelletje te kunnen spelen. Het hoeft geen mensenleven lang te duren en wat mij betreft mag Hij ook winnen; 'k Zou dan wel weer overnieuw willen beginnen. Maar de rollen zijn bepaald.…

ik zie je in mijn hand ontluiken jouw lente binnen en de winter buiten een pril begin in teder groen mijn blindzijn kon er jaren niets mee doen ik heb je kleur ontdekt het groeien in de warmte je hebt een geur gelekt die voorjaar zacht omarmde we stuiven mails hopen op bevruchten maar msn is niet zo snel zij speelt met onze lusten…

onse eerste dienaer des lands gaet met sijnen naesten beminde het vaderschap tegemoet; . doch de daertoe noodighe daet volghde niet den ouden wegh waerlangs het leven meestentijts sijne wordinge vindt. . met sijnen man, ende eene draghende vrouwe, gewilligh in herte ende gave, ende een voor ons naemloos korrelken uyt het graen…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

mijne siele spiegelt sich aen 't licht van desen tijt der verloren oceaen . in den beginne was er sien wazigh noch als door een sluijer nu, scherper . doch vaker ende dieper ervaer ick de verwe van nieuwe maen . al is d'aerde vol van monden ende kent sij ontelbare wouden met handen . een mensch wordt ongevraeght…

haore hove rust so sottecke op miene herfste, droomt van unne lange soomer daer icke nog jaege, renne langs ’t strande ende om unne glimlache vraoge, sie om unne reikende hande. die afstand drieft al dunne ferre, ’t slape is dieper as ooit, sezoene nervet miene vel, jonkhede verdwijnt, miene toekumste dooit. haore wange verraodt verte…

het wort weder stille om mij henen ofte krimpt het buytenland oock van binnen, in mij selven heeft elck mensch dat ghemeen? sal het een verslavende vryheyt sijn die u ende mij verblindt, wil ick gheene angste ervaren „het goede is mij immers welghesint” schreeuw ick om mijn selven te bedaren doch de schaduwe naedert nu snel…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

stilte en is niet altoos gevuld met leegte. somwijlen rust daarin een vrede, zeldzaam van geboorte. zij komt niet. zij is er. en voor men het weet ligt zij over herte en gedachte zonder geweld. dan is er slechts alleenzijn, en een tevredenheid, waarin de ziele, zonder woorden, gekust wordt.…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

. wat sal dit noch tot wordinge brengen vraghe ick mij af . want herhalen doe ick al heet het dan anders gheseght dan ghij het segt . somwijlen voeghe ick mij naer den heerschenden aert soo die al heerscht of naer mijn eyghen stemme soo die tenminste herkenninghe duldt . ende immer dat pogen in woorden te vangen wat…

spreeck niet van later, want later woont niet in mijn ure. dan ben ick reeds wechgegleden uyt uwen tijt. . maer nu drijf ick op de rimpelen, lichtblaeuwe wateren, gelijck een stille ademtocht onder den hemel. , alsof den deze mijne glimlach bemint, alsof het hooghe mij wederkent. . ja, ick ben ick, ende voor een corten stond gevoele…

Ick was een wijle in ruste. Toen een gefluuster langhs mijne ooren streek, ende zeide: "Gaot ghij mit mij mede, mit mij mede, zomaar, vlieghende vlieden?" Wonderlijck was't dat het mij mit vergankelijckheit suste. Ick en wist nie dat het den Gheest was die zichzelven vaarwel kuste. Gelijk een schaduw die…