Alle inzendingen over ontgroeien

mereljongen ontgroeien hun nest kukelen over de rand als te royaal gegoten pudding…

gestrekt naar hoger herademen twee ranke wenskinderen hun kleur, door een rode silhouet spreken ze open vuur. ze nemen elkander mee zonder aanraking, stijgen boven de horizon tot achter hen een nieuwe diepere verrukking zacht pronkt.…

De peuter houdt het lang niet altijd droog, Zijn moeder zit met luiers nog te knoeien, Haar moederborst weet hij niet te ontgroeien, Maar wel houdt hij een voetbal tweemaal hoog. Dus tekent hij bij Barça een contact, De reden dat bij mij de broek afzakt.…

je oogt westers toch sluieren je ogen mediterrane kleuren lach jij de temperamentvolle luidruchtige emoties spreekt jouw omfloerste lichaamstaal haar terughoudendheid jij bent een bloem die nog volop moet bloeien de moederplant zal ontgroeien in een onafhankelijk bestaan want er is geen man die jou de weg zal wijzen zijn paden…

aan de rand van het graanveld ontgroeien we de wereld toon en kleur raken de dunne huid meer dan ooit Schaue hier Herz und Auge weint vor dir Bitterlich de fado verblindt ons met tranen op de dag dat het nauwelijks waaide het intense lila blauw van de pruimen in de boomgaard het stralend geel van een fiere…

Zijn dagen vulde hij met ongedaan maken meestal in de kou, want meestal was het winter. Hij kende alle vogels, maar niet meer bij naam. Toen hij bijna klaar was met ongedaan maken is hij gaan liggen en dood geworden. Ook bij de stroeve tulpen naast zijn bed heeft een vrolijke rigor mortis ingezet. -------------------------- uit: 'Beemdgras…

ergens tussen het kastanjebruin van bijtjes en wat bloemen en onvolwassen zomerogen ik vond er de geur van kersenrode beloftes en slungelende lippenliefde onder de krullende randen van katoenen bloesjes en blozende sterrenbeelden van het licht en de liedjes waarmee ik zwaaide naar bruggen over water en zo het rusteloze naar ontgroeiende…

betogen tegen onrecht weer een dode voor vrede het wandelen in de bossen met aan elke hand een lief zorgeloos proevend van alles morgen net zo min in zicht als overmorgen al kon bestaan de examens aan het meer waar gulzig de zon werd genoten het hoofd op een bed van boeken in dromen de primus van de klas ongemerkt kinderschoenen ontgroeiend…

Ik ontgroei de kapel, ga het schip in en ervaar de lijdensweg van Jezus, links en rechts in fresco's weergegeven op kerkmuren, gigantische glas-in-lood ramen breken de zon, veelkleurig besef ik dat mijn geest wordt verlicht. En dan begint het afglijden, ervaar de hypocrisie van de voorste banken, vastgeroest in naamplaatjes.…

De jeugdziekten ontgroeien zonder te overhaasten…..en ja hoor, opeens vult mijn scherm zich weer met de vertrouwde kleuren waar ik dagelijks wel enkele ogenblikken vertoef, ik klik een pagina open en begin te lezen….. ‘De internetstoring is opgelost,’ zegt mijn vriendin, en pas dan besef ik ten volle dat ik gewoonweg aan het dagdromen was.…