Alle inzendingen over overprikkeld

Overprikkeld Er is geluid Constant geluid Altijd aanwezig Nooit stil Geen rust Ik wil rust Ik wil stilte Geen geluid Waar is het stil? Niet in mij Waar kan ik de rust vinden? Niet bij mij De dood Zal dat mijn enigste plek zijn van stilte? Mag ik dan eindelijk rusten Ik wacht af Verlangend naar stilte en rust…

De accu leeg, de emmer vol Ik wil rust, doe mij een lol Chaos slaat mij op mijn smoel Ik vecht terug, maar tref geen doel Overweldigd ga ik neer Tel tot tien of liever meer Breng mij desnoods naar mijn graf Dan ben ik van alles af Het duurt even voor het zakt En mijn systeem zich weer herpakt Ik veeg mijzelf bij elkaar Zeg aan mijzelf…

Zelfs het lege veld vol beweging die niet stopt- gras dat teveel weet…

spanning in de lucht, overprikkeld net een ijsje, maar dan gespikkeld als de schimmelvlekjes op m ‘n brood gezonde spanning, enthousiasme is groot pretzenuwen waarin ik ben verwikkeld heb ondenkbaar veel energie ter beschikking want er zit onweer in de lucht, storm ik proef het vuur van de wrevel er is wrijving, frictie tussen warm en koud…

Ik ben anders Omdat ik misschien anders reageer Ben vaak overprikkeld Het doet m'n ouders veel zeer Ik ben anders Mensen denken mij te begrijpen Ze proberen mij te helpen Zij proberen m'n boosheid uit te knijpen Ik ben anders Geen vrienden om me heen Als ik naar mensen toeloop Reageren ze zo koud als steen Ik ben anders Verdriet…

griezelen in bed, niet vanwege spoken, die zijn oud nieuws voor jou, maar vanwege herbeleving van de dag, teveel zonlicht en een raar voorgevoel dat de dingen niet zullen blijven wat ze zijn -is zo gek nog niet- pracht en praal ging over in brandende gedachten, zenuwen overprikkeld en duivels is nu de nachtegaal.…

De geur van donkere varens en roerloos water vult de holtes van een overprikkeld hoofd. Hier mag de vermoeide aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad. Langzaam word ik een deel van de rimpeling in de poel, een spiegel voor wat onbenoemd mag blijven.…

Wat boven de grond lijkt op sterven is beneden een heilig en zacht begin, in de schoot van de aarde, diep in het duister, keert mijn overprikkelde wezen langzaam terug naar zichzelf.…

Ik adem op het ritme van onzichtbare vleugels en laat langzaam de overprikkelde dag achter mij. In de echo van de winter- koning vind ik rust; het is goed om klein te zijn, zolang ik naar binnen zink.…