Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.501):

Thuiskomen

Groen varenblad krult
stilte ontvouwt zich langzaam
hier kom ik thuis

Het licht breekt hier
in vele bleke scherven door het
bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd
verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt.

Elke ritseling vertelt
een stil verhaal zonder de noodzaak
van harde woorden. Mijn huid herkent de zachte
koelte van de vennen als een deken die de wereld buitenhoudt.

De geur van donkere
varens en roerloos water vult de holtes
van een overprikkeld hoofd. Hier mag de vermoeide
aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad.

Langzaam word ik een
deel van de rimpeling in de poel, een
spiegel voor wat onbenoemd mag blijven. Geen grens
tussen stammen en mijzelf, slechts de hartslag van dit zwijgende bos.