De warme stem van een winterkoning

Klein bolletje dons
zingt vanuit de kale tak
koning van de kou


De wereld is een vlijmscherp
canvas van wit en grijs, waar elk geluid als
glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe
plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust.

Dan breekt er iets open tussen
de naakte takken, een trilling die niet vraagt
om ruimte, maar haar neemt. Geen schreeuw, maar een
zilveren draad van klank die de bevroren lagen om mijn hart doet barsten.

Het is het lied van de kleine,
die niet wijkt voor de wind, die nuance hoort in
de doodse stilte van het veld. Zijn stem draagt de warmte van
verborgen nesten, een herinnering dat zachtheid ook een vorm van kracht is.

Ik adem mee op het ritme van
zijn onzichtbare vleugels, en laat de overprikkelde
dag langzaam van mij afglijden. In de echo van de winterkoning
vind ik eindelijk rust; het is genoeg om klein te zijn, zolang je innerlijk zingt.

Biografie van deze schrijver

winterkoning vogel winterkoninkje

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 46