Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 87.978):

Wanneer mijn ziel winterslaapt

Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven

Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.

Wat boven de grond lijkt
op sterven is beneden een heilig en
zacht begin, in de schoot van de aarde, diep in het
duister, keert mijn overprikkelde wezen langzaam terug naar zichzelf.

Het donker proeven als
voedend mos, hier weegt geen oordeel
en telt geen tijd, tussen mijn wortels herstel ik broze
dromen, raak ik de ruis van de buitenwereld los en laat alles zakken.

Wachtend tot het licht mijn
bast zal raken, verzamelt mijn slapende
kern kracht in stilte, ik ben niet verloren in deze koude,
ik ben enkel ver, en in deze vrede groeit de belofte dat ik zal ontwaken.