Alle inzendingen over stapje

En dan op een dag Kom ik jou tegen Zomaar onverwachts Kruisen onze wegen Nooit had ik gedacht Dat jij me zou raken Van me kon houden Gelukkig zou maken Soms voel ik angst Om mezelf te geven Bang kwijt te raken Verdriet te herleven Zacht wenkt je hart Kruip stil dichterbij En stapje voor stapje Worden jij en ik..wij En vinden…

Stapje voor stapje. Alle beetjes die helpen. Neem gerust de tijd.…

Mijn hoofd verheldert stapje voor stapje in de dag, alsof een oud lapje omgetoverd met een lach, elk stapje voor stapje tot nieuwe dag.…

Langzaam maar zeker heelt de wond Beetje bij beetje keert het tij Stapje voor stapje komt een mooie toekomst dichterbij…

Het valt niet mee Dit pad te bewandelen Toch blijf ik door gaan Steeds verder Stapje voor stapje Steeds meer lucht Steeds meer ruimte Steeds meer Ik…

Wankele stapjes verwonderde oogjes verroest mijn beentjes kunnen me dragen, een stapje en nog een, drie stapjes en ineens, loopt ze door de kamer, vergeten is het kruipen, want die voetjes, aan de onderkant, zitten niet meer aan de achterkant, als ze voorbij komt, maar stapje voor stapje, verkent ze haar groter wordende wereld.…

een vogel wipt van tak naar tak een sprongetje hier, een hupje daar, en wat zij achterlaat is kak en onder die tak op het pad stapt iemand stapje hier, stapje daar, en wat de vogel achterliet plakkend aan zijn laars en ruikt nog lang daarnaar…

de geestelijke verandering in het soepel meegaan mét alle veranderingen, waarbij je soms eens een gedachte terug moet kunnen geven om vooruit te komen ....…

voetje voor voetje schoorvoetend snelwegen, wegwezen wandelpad stapje voor stapje modderschoenen schone lucht adem gehapt verdwalen moed in schoenen eind zoek terug naar start stap voor stap wegwijzers begaanbaar pad bonzend hart…

Een helpende hand een luisterend oor een brede schouder een zachte kus dan een stapje terug Want ik weet dat jij dit zélf moet doen ik kan de scherven niet lijmen van het hart dat ZIJ brak van het kind dat IK baarde Maar in gedachten pak ik je hand en wijs je de weg en hoop dat je kiest voor weer een stapje vooruit !…

Een stapje terug moet straks echt een ieder doen zal flink zwaar vallen…

Met in zijn emmertje de zee stapje voor stapje neemt hij de zilte rijkdom mee naar zijn eigen strand de kleine architect zoekt naarstig naar de plek waar net nog zijn ontwerp vroeg om een laatste hand tot mijlenver getuigt de ontdekking het aangezicht van een verwoesting zelfs geen lolly troost een labrador kijkt schuldig toe…

"We bewandelen het sámen stapje voor stapje, jouw hand in de mijne en onze blik in dezelfde richting!"…

terwijl hij opstaat blijft zijn lichaam liggen lange gangen vol nevel verhullen zijn waarheid de geijkte ochtendplas wordt niet gemaakt daar de weg niet hetzelfde is als de dagen ervoor stapje voor stapje loopt hij al tastend voort door een wereld die nog nooit de zijne was nieuw licht begroet hem innig waar hij zich op 'n vreemde manier voelt…

Goed, waar ik mij in kon verrijken, vol in overgave, blijheid een stapje verder. Slecht, waar ik in verloren liep, nederig onvoldoende, verdrietig een stapje terug. Ik haal mezelf weer in, recht vooruit, tot nu weer een halte, zal ik stoppen of doorgaan ...?…

cinquiano Vader leidt ons steeds een stapje verder op de weg vol kuilen laat ons schuilen veilig…

---------------------- ---------------------- ik leef op de grens van de toekomende tijd die me steeds een stapje voor blijft terwijl het verleden langzaam vervaagt als een droom. ----------------------- -----------------------…

Zachtjes streelt de wind mijn haar Zij maakt dat ik niet stil sta Een zachte duw, een vriendelijk gebaar Zodat ik maar vooruit ga Zwarte wolken pakken boven mij Het is een gedonder van jewelste De depressieve wolk komt voorbij Het is alweer de zoveelste Toch laat ik mij niet ontmoedigen Ook achter deze wolk schijnt de zon Stapje voor stapje…

Voorzichtig……, stapje voor stapje, steeds meer vertrouwen. Wat aarzelend nog, achterom kijkend, bedachtzaam, maar sterker dan voorheen. Het verdriet is niet vergeten en de woorden doen nog steeds pijn, maar ze houden me niet langer tegen om mijzelf te zijn. Ik ben wie ik ben. Niet meer en niet minder.…

het was eeuwenlang balen alle andere talen hebben er twee woorden voor een godgelovige zondige een menselijke meer mondige die voor de grote kunst der kunsten het onbezwaarde voluit gaan door de ander aangedaan stapje na stapje liefde adoratie omzetten met volstrekte toewijding in gepaste ambachtelijke verleiding niet gehinderd door…

de lijn waarover hij balanceert voelt flinterdun geconcentreerd zet hij stapje voor stapje armen wijd gespreid blik gericht op de toekomst die zienderogen wordt geschilderd met grote kwasten voor het hemels blauw dat dik wordt opgezet hier en daar een verdwaalde wolk tot penselen het doek detailleren contouren verfijnen al dat denkbaar…

Afdalen via de nek naar borsten stapje voor stapje dichterbij komen de kern van de zaak, inhoud van de botten…

stapje na stapje omhoog klimmen naar de bestemming achter de horizon zonder grens. Daar wentelen we ons vredig in het wilde steppegras staren sprakeloos naar zoete wolken en fantaseren samen een sprookje naar de hemel.…

Verliefdheid stormt je tegemoet, Liefde sijpelt langzaam in je bloed, Voedt je hart tot aan je dood, Groeit stapje voor stapje groot. Liefde geeft je veel genot, Komt van alles bij aan bod, Wil er immer mee doorgaan, Wil er komt nooit ’n eind aan.…

Hier geraak ik in ledigheid stapje voor stapje in de vergetelheid. Ik zag toen in, wie niksen beleidt, houdt zichzelf voor het lapje.…

Bij ieder stapje trekt zij haar rechter been tot bij haar wandelstok zij weet heel goed was daar niet dat linker been was daar niet die stok waar sjokte zij nog heen…

voorzichtig omwikkeld van roze gesponnen draden overgoten door zoete verlang-gedachtjes besprenkeld met een vleugje liefs zo niet meer te versmaden groeit het stokje naar suikerspin vol en begerenswaardig door lippen bewonderd geraakt en gekust als een koningin in kostbare stilte zo stapje voor stapje gedrenkt in kermiskleuren geproefd…

Volkomen ongeinteresseerd, legt ze haar benen op de stoel, té ver heen, om geïrriteerd te zijn. 't Voelt zo verschrikkelijk verkeerd om te zeggen wat je voelt. Elke keer als je denkt, je leert ermee om te gaan, wordt je teruggesmeten. Omdat in wérkelijkheid één stap vóóruit, in 't écht je twee stappen áchteruit laten gaan.…

ook ben Als jij je arm om me heen slaat voel ik me meer dan geborgen En over wat ons nog te wachten staat maak ik me dan absoluut geen zorgen In welke stemming jij ook bent Je weet, ik bied je een luisterend oor En een warme arm, en als ik daarbij diep in je ogen kijk, met een glimlach op m’n gezicht ben ik elk ongelukkige gemoed een stapje…

De ene voet voor de andere de ene stap voor de tweede Als de eerste niet wordt gezet, komt de tweede er nooit.…