Alle inzendingen over tussenruimte

niets is echt zeker het leven kan soms tornen rafelig wordt de zelfkant een wirwar van draden steken worden vastgehecht als een te strakke lijn maar och, toch verkeer ik vaak in soepelheid lijkt het alsof ik ben omhuld met zijde dan spin ik garen daarmee verstel ik elke scheur die me belet mezelf te zijn……

in de tussenruimte van woorden celebreert bewustzijn in productielijnen tijd geen houvast in gelatenheid van boeken rugzijdes trots gespannen lezers ploeteren weetgraag in de aroma van dialoog elk volume in verhevenheid in deze positie stijgt het gewicht in gevoel…

elke boom die ze telde onderweg stond gelijk aan moed tien bomen en dan zou ze praten hem tegemoet in haar onbestaan het werden er twintig en nog meer in schaduw als tussenruimte voor hoop ze raapte stammen uit haar schoot, verzette nerven en woorden naar een vaderbestemming op zijn gezicht niets hield stand behalve…

Hoofddeksel met dubbele bodem: Een kalot in een doorzichtige punthoed, De tussenruimte vormt een kleine vliegenkast. Uit het wit gewaad rijst een ingevallen gelaat Waaruit, boven een spichtige baard, Een dunne pijp die tabak voor drie trekken bevat Op de borst hangt.…

We zaten onder het afdak terwijl het bleef druppen langs de rand van wat we hadden gezegd. Woorden lagen open tussen ons in— kapotgeslagen zinnen waar niemand nog doorheen kon lopen. Jij keek opzij. Ik naar de grond waar water zich verzamelde zonder te kiezen waarheen. Iemand verderop lachte alsof niets verschoven was. Wij zeiden…

De tijd verwijlt zich onder onze ogen en schijnbaar lopen wij van wieg tot graf door pulsen van het nu steeds voortbewogen een tussenruimte die het lot ons gaf. Momenten worden naar ons toegebogen, verkleed als flits — of in een sukkeldraf, wij worden terug- of weer voorbijgevlogen tezelfdertijd dichtbij en verderaf.…

Zijn sterren konden niet meer op zijn kleren, De tussenruimte was gewoon te krap. Handwapens stonden woest te salueren, Drietrapsraketten vielen van hun trap. Een sterrenstralenkransje ging als een klap Op elke vuurpijl rond zijn pet roteren. Zo'n man was dat.…

als je dood wordt word je achteraf je woont dan aan de achterkant van het leven met de deur op een kier uitgepuurd van deze tot gene zijde de terugkeer met een miljard lichtjaar de schriele hoop ligt op zijn keerzijde het zicht benepen tot tussenruimte als een gespleten atoom de gestaltes ternauwernood als krassen in het licht de ogen…

zeewind naar de restauratie van de camping en daar binnen de perken van het tl licht en de plavuizen waar de mensheid zich voedt onder een voorwendsel van warmte treed jij binnen als schim als verschijning de deuren wijd openend voor de nachtelijke steppe Hoe sta jij daar zo plompverloren terwijl mijn ogen zich openen en de tussenruimte…

Ik ben een tussenruimte. Ik word zonder einde. Ik zal nooit zijn wie ik dacht dat ik was. Want wie ik was, werd wie ik ben. En wie ik ben, wordt wie ik was. Wordt vervolgd..…

Als ik jouw moed niet had, als mijn hele wereld wrang aan dingelen lag en het licht was donkere tussenruimte, puntige golven zonder enig gevoel, zoals een gouden malle streep van licht lichtere zijstrepen, matglanzende regen met structuur die mij aan het huilen maken, zonder keelgeluid barst mijn krachtig hart, zonder balken heeft geen…

Ze bewaakte nauwkeurig een meter tussenruimte. Ze wilde niet truttig aanklampen. Af en toe, wanneer het onderwerp de moeite waard was, hoorde zij er even bij. Dan werd de afstand wat kleiner en draaide ze haar hoofdje nieuwsgierig naar de drie vrouwen. De overige tijd keek ze tevreden naar het spiegelbeeld in de winkelruit. Ze was erg mooi.…