Alle inzendingen over van Middelkoop

Een vaandrig uit Munnekeburen riep op tot een snel staakt-het-vuren en gaf metterdaad Van Middelkoop raad die lui naar een brandhaard te sturen.…

Volgens Van Middelkoop heeft hij zich vergist, en zeker niet gelogen. Kort daarvoor brak hij zijn pols na een onfortuinlijke val tijdens het schaatsen...…

…In een interview in Vrij Nederland vertelde Minister van Defensie van Middelkoop “blij” te zijn dat hij niet in dienst hoefde……

Zeg nooit wanneer je ophoudt met de strijd Middelkoop gaf Taliban dat toch cadeau Die denken wacht we winnen straks sowieso Al voert Maxime nu oorlog met de tijd Hij bromt Mon Dieu Eimert brekebeen Blijf thuis ik stuur mijn Clausewitz te leen…

“Het liegen heb ik nog niet afgeleerd En mijn geheugen is behoorlijk kort Misschien dat het nu eens duidelijk wordt Dat in Nederland de leugen regeert” “Ach, ’t is gewoon een vorm van dementie Aldus Pinokkio van Defensie --------------------------------------- …Minister van Middelkoop van Defensieontkende dat hij een interview over de Uruzgan…

Opbouwwerk zegt Minister Middelkoop dekt niet voldoende realiteit of/of kijken vertekent onze beelden we zijn vechtmissie tegelijkertijd Doe recht aan spanning rouw en verdriet van geliefden familie en bekenden van hen die daar hun hachie wagen geen stap vrij kunnen verzetten bij al maar mijnen en hinderlagen Daar zijn nu inmiddels sprekend…

Middelkoop was niet op tijd, zat in tijdnood en besloot, zich te laten escorteren voor overleg is ’t maf als ik dan zeg: koop in de opruiming een klokje meer en doe net als ouders elke keer, ga wat vroeger van huis af breng in praktijk wat je kinderen leert, ’t is warempel niet verkeerd om op eigen houtje op tijd daar te verschijnen…

Stel nou u bent priester maar u gelooft niet in de doop u bent als cineast allergisch voor de bioscoop u geeft wel Engels maar u bent in wezen anglofoob als huisarts heeft u geen interesse in de bloedsomloop of u zit bij defensie en u heet van Middelkoop Het is toch ongelofelijk hoe onze eigen (h) Eimert zich in dat rare interview naar z'n ontslag…

Al stel ik meestal eerlijkheid op prijs, Ik zou het als docent toch niet waarderen Als Ronald Plasterk zomaar zou beweren Als bovenbaas van heel het onderwijs: “Ik denk dat ik doodongelukkig was Wanneer ik zelf een baan had voor de klas.”…

Een vaandrig afkomstig uit Rucphen liep boos aan een snorpunt te plukken. ‘Als ik’, klonk zijn bas, ‘toch Kamerlid was dan zou ik hem in laten rukken.’…

De ver-van-thuis-zorg kost ons kapitalen omdat een vredestaak te wachten ligt en wij uit onze pure christenplicht naar buiten toe beslist niet mogen falen. Ook blijkt dat hulp vanuit de eerste lijn in eigen land, ons echt een zorg zal zijn.…

wakker worden is geen probleem, Als je pen voldoende nat is en het schilderij zichzelf schetst. Slapen gaan is geen probleem, Als je voldaan terug kan keren en wederom een oorlog hebt gewonnen Alleen daar tussenin, Lui-, of verliefdheid? Kies maar, en ik ontken het.…

Zeg ben jij niet de vrouw van man van kind van zus of broer van die of die vertel eens wie ben je wie buiten elke andere categorie dat opgelegde rollenpatroon doet pijn want er is niemand die je echt kent als jij jezelf niet kunt zijn…

Schoonheid ademt grootsheid En smeekt mijn blik weg Van velden leeg en wijd Totdat ik in amen kijk De stilte spant zich als een boog Een zucht snijdt als zonde Door deze holle monoloog Een trein, een dag, een wonder…

Langs het puntdraad van mijn verleden staar jij zwijgend. Kalmte daalt neer, als ochtenddauw in mijn tuin. Vingers glijden over gerijpt groen, vormen druppels van smaragd, smelten - in een gulden straal, blijven hangen tussen regels van een stil verhaal. De echo van een kauw splijt elke herinnering. In mijn spiegelbeeld zie ik…

Nerveuze vegen over een doorleefd schort. De geur van kruidnagel; Kruitdampen stijgen op uit rode kool. Haar gedachte krult, terwijl mijn lichaam deinst. Mijn ogen prikken. 'k lust geen rode kool. Stil jij! Smakalak étan!…

zie ik mijn grond — Droogte heeft bezit genomen. De lucht paars. Kruid buigt,
 het hoofd omlaag. Trillingen passeren de tijd, als verloren gewaanden. Rimpels zinderen in het stof. Spiegel, muze:
 Smijt wijsheid voor uw voeten. Vertrap de logica -
 Onzin zal u voeden. Ruggengraat klampt zich - nonchalant gebogen,
 om onwrikbare…

De nacht staat. In de rij, rug aan rug gebogen. Zandkorrels trillen, schreeuwen het uit waar hitte golft. Smeulende droomresten; gekromde spijkers gloeien na in de schachten van mijn dag. Langs de loopgraaf plant ik mijn stok, de doorweekte sloop, geknoopt. Met rechte rug til ik mijn hoofd. Overgave bouwt op de kracht van…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Men neme een paal, het wiel van een heekrif, en een bos verse twijgen om van een ladder nog maar te zwijgen nestdrager bouten en moeren niet te vergeten een technisch oog bij elke sport die ik betreed klim ik trager en trager omhoog terwijl de wind om mijn oren fluit, kleppert een rode bek mij in de nek ‘Schiet es op — kom…

mijn hand omklemt het bezwete zilver bang dat het valt tranen vloeien joelen, zingen, onmetelijk diep – maar ik spring voor haar de deur staat op een kier voorzichtig gluurt je zorgzaam hart een zonnestraal raakt jouw neus kriebelt je ruikt, je niest beter niet dan dit wordt het niet…

Ach, weemoed overspoelt Eb haalt adem Rollende dromen waarin wij bestormden razen langs mijn rust Langs onze kuiten danst schuim de wereld uit…

Krijgen goden een naam dalen ze uit de wens mist te grijpen dansen op strepen neus tegen het raam krijgen een gezicht in je handen ligt een gedicht dat zich laat lezen – waar tekens staan.…

Een donkerblonde krul kruipt langs de rand van zijn kraag - daagt mijn vinger uit. Ik sta in de rij en wacht, spelend met mijn drang. Hij draait en plant het beurtbalkje tussen zijn sixpack en mijn bevroren pizza. Dankjewel. Fijne avond.…

Binnen mijn cocon stort mijn ego in daalt oerstof op het nachtkastje Op een zachte adem zie ik in het ochtendlicht duizend woorden dwarrelen Opgewarmd in de middagzon ontkreuken de vleugels fladder ik fragiel de wereld in…

een broddellap ligt uitgestrekt in roze geweld aan het schemer ontsnapt een trage ijsbeer fluistert duizend stiltes zwart verfrommelde krullen schuren tegen vlijmscherpe wilgentenen kriskras hongerig druk ik mijn wereld tegen jouw oor zuig ik je warmte op…

Oude ogen spatten zilvergoud spuwen met gespreide armen. In akkoorden sterven klanken van verloren moedergrond. Valrijpe tsavoriet hangt aan een vezel in de tijd slechts één vinger duwt de wijzer voort. Ik klamp me vast aan kettingen van ijzer om mijn enkels sterven stenen op de kade laaf ik mij aan de hoogste poort. Kalmte danst…

Door het oog van de naald zie ik mijn moeder. Haar lippen geperst duim en wijsvinger dansen om elkaar. Dwars en weerbarstig meer was ik niet.…

Door mensenhanden uitgehold strijders en bataafse boeren neem wat onontkoombaar is maar laat mijn kinderen Gods wil. Als kiezels verweerd en uitgerold druppels ingesleten rondjes draaien voelt de eeuwigheid een tel daar zal geen haan naar kraaien. Waar gletsjers smelten, morenen traag vooruitgeschoven zullen holbewoners nietsontziend…

Stop mij te onderzoeken terwijl rottende geuren uit een Haast’s arend kadaver dat bloot is komen te liggen op de zuidelijke insula mijn bulbus prikkelt. Klem ik me op je rug, lift mee, beklim ik de 380 KV met bungelende verrekijker, tuur naar het wassen van zoete aardappelen op het andere eiland, terwijl de honderdste aap al bezig is…