Alle inzendingen over vuur blussen

Toen ik haar zag, Ontvlamde in mij een vuur. Door haar te kussen, Wilde ik het vuur blussen. Maar d’afstand was te groot, Ik kon haar niet bereiken. Ik heb haar niet gekust, Het vuur in mij bleef ongeblust. Vuur blijft smeulen in mij, Mijn brandend hart Verteert langzaam in mij.…

Je bent als een veren kussen, zo zacht als dons, je kunt alle vuren blussen, behalve dat vuurtje van ons. Ons vuur dat blijft laaien, nog hoger dan hoog. De vlammen grijpen en graaien, tot ver aan de regenboog.…

ik zal je woorden huilen je tranen schrijven je ogen kussen ik zal je laten schuilen je warm wrijven je vuren blussen ik zal je lippen strelen je hart bewaken je handen wassen ik zal je lakens delen je zuchten slaken je lichaam passen ik zal je laten dromen je ziel beroeren je lasten dragen ik zal je angsten tomen me niet verroeren…

Een kleine klaproos vol vuur en niet te blussen ademt toch vrede…

ik zag rook wellustig kringelen speels nog net geen vuur je nam de tijd in luifel en plafond dekte vlammen af van binnen wachtte op de wind tot het uitslaan eindelijk kon beginnen vocht je weg naar buiten en was door water niet te stuiten ze hebben je gesloopt tot in de diepste krochten jouw warmte met hun kou bevochten je…

schrille keten van ontzetting dat somberheid verspreidt zoals de wind die blaast door en duwt tegen de bomen In het vuur van de wereld denk ik met mijn hoofd tegen je hart aan blussen en zaaien aan zegen brengende winden die door kamers waaien…

want ik sta in vuur en vlam. Vuurvlammen slaan uit geest en lichaam, zonder enige schaamte... maar is er een brandweerman, of een heel corps, toevallig in de buurt... die genoeg water bij zich draagt om het wilde vuur te blussen? Het vuur grijpt schrikbarend om zich heen.…

voordat alles is vergeten loop je met je hoofd tegen een muur zonder pijn blussen tranen alleen een vlam niet het vuur het vuur smeult na wakkert aan en uit en weer aan doorgaan met leven alleen nog geven ongenaakbaar onvatbaar onbrandbaar maar lief oh zo kwetsbaar…

Die in onmacht gevangen, Alle kracht geblust In ongebluste kalk Zich met het leven Meten wil maar niet Verder komt dan Maximale inzet van Tandeloze energie, Houdt zich vast Aan de zekerheid Dat Jij het bent Die bepaalt wie De laatste horizon Bereiken kan…

soms is je blik als een kaarsendoder die mijn liefde onmiddellijk moet smoren mijn liefde als vlammen die likten langs zwartgeblakerd metselwerk tranen vechten zich een weg maar het vuur blijft heftig branden het vuur van nooit gedachte kansen ik heb getracht het te blussen waarom probeer jij het niet niet met water maar met tienduizend…

Twee vuren dansen om elkaar heen, onverwoestbaar hoog laaien vlammen op in het felle zonlicht. De zon brandt tot er brand uitslaat, en een orkaan, een tsunami, nodig zijn om te blussen. De aardbeving trilt nog na. Het vuur smeult nog na.…

De zon komt op in jouw ogen In een kaleidoscoop van kleur Ervaar ik duizend regenbogen Kloppend aan mijn deur Wanneer jij mij bekleedt met licht Verdrink ik moedig in jouw kussen Je strelende handen, een gedicht Die 't vuur van binnen blussen…

Oh lieve laat mij u ontkleden Om uw schoonheid te beminnen Rozetten uwer borsten te kussen Het vuur mijner lendenen blussen En zo u het verkiest en zal gedogen Zal ik al minnend uw passie verhogen Tot een liefdesdroom in ongekende hoven Uw ontvlamde bron kussen om teder te doven…

Jouw kersenrode lippen, Vragen om brandende kussen, Niets kan eraan tippen, Jij bent d’godin Aphrodite, Bij wie ik mijn vuur wil blussen, In ’n goddelijke liefdesrite.…

En als ik het ineens warm kreeg, tot bloedheet werd jij het vuur kunt blussen. Je moet iets van de positieve kant benaderen, nietwaar? Ik wist niet wat het was, totdat ik mijn genezing in jouw ogen las.…

Watervaste vuren trotseer ik voor jou aanhoudend, verschroeiend, hete vuren Ik vertrap ze met blote voeten en mijn handen op mijn rug Niet te blussen, niet te vertrappen Brandend verschroeien ze, elke regel die, ik ooit ook had Deze watervaste vuren Van waarheid, voorzien, durven ze de leugens niet verder te trotseren dan…

het is in mijn hart gegrift vraag me niet te blussen net nu de vlammen likken de as al vlammend gloeit alle hitte ons verwarmt laten wij elkander lezen nu het vuur ons verlicht de toekomst nog donker is het verleden al weer koud…

.' Z'n vuur was niet te blussen. Alles blies-ie op. Zo gaf-ie opblaaskussen aan z'n opblaaspop. Hij voelde luchtverlies. Het werd een droef besluit. De pop was slap. Hij blies z'n laatste adem uit.…

Vier ogen die vonken op het eerste gezicht genoeg olie op het vuur om de uitslaande brand niet meer te blussen huid gloeit tegen huid het koortsvuur tintelt alles rilt van heet genot vier ogen die lachen terug blijven kijken tot ze traag wegzakken in een droomvolle warme liefdesslaap…

niet meer blussen…

vuur.…

ondanks de warmte huiverde ik tientallen meeuwen scheerden laag over hun gekrijs leek mijn verdriet te overstelpen toe maar, zei je huil maar anders stromen je tranen naar binnen en blussen ze jouw liefde voor mij laat het vuur maar branden ik gaf je een zoen knielde bij je neer een wereld zonder hoop is een verloren wereld liefde…

Laat de liefde blijven branden laat het vuur niet blussen door vreemde kille handen blijf elkaar altijd kussen voor je de deur uitgaat voor je 't weet is het te laat Wees zachtmoedig en eerlijk dan is het leven heerlijk geen leugentjes om bestwil want die maken het verschil Houd het vuur brandend in je hart blijf de olie der liefde schenken…

Wie weet wat liefde is: het doorgaan zonder antwoord, het vuur dat gloeit ook na het blussen, het strelen en het kussen, het zomaar bij elkander zijn. Wie weet wat liefde is? Het trouw-zijn door de jaren, een zachte bries door grijze haren, een glimlach, soms heel klein. Wie weet wat liefde is?…

Speciaal voor jou een mail ik heb er zoooo veel kan dus ook per post zo word ik verlost van al die knuffels en kussen waarmee je het vuur kunt blussen van heimwee en verlangen ik ga je er helemaal vol mee hangen voor jou, oma, nog eentje, hier vooral heel veel plezier vandaag.…

Passie, een spel van warme kussen, die de honger moeten blussen. Passie, je neemt me vol vuur, ventje jij doorbreekt mijn muur.…

nu nog blussen jij...!!…

Ooit was je een laaiend vuur Dat mijn ik bij tijd en wijle Verwoestte, of ik wilde of niet, Dan ging je weer liggen, En stopte ik je veilig weg In mijn onderbuik, Hoofd dat moe was Van het blussen van branden In de bovenkamer, enige woonkamer In dit onbehouden huis, Veertig jaar verder zijn we nu, En af en toe steek je de kop…

de kinderbenen hangen over de rand Bij brand kon je water eruit putten De emmers gingen dan van hand naar hand om het vuur te blussen maar ondertussen gingen m'n ogen naar die kinderbenen Ik hoefde m'n stem niet aan die kinderen te lenen Ze riepen: 'de Burgemeester van Wezel' De echo: 'de burgemeester is…

blussen Onze passie kent geen grenzen Jij bent de engel van mijn wensen Ik hou van je…