Alle inzendingen over wederklank

stemme: siet mij niet ende tracht mij niet te verklaren in heur houdinghe ontwaert sich een swaerte der siele, voor mijn herte voelbaer door heur naeckte vel heen maer niet alles wil daerom verklaert sijn; het is mijn ontvankelijckheyt die heur in gedachten iets vertelt van wederkeer, alsof tusschen ons een wederklank…

Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat de knechtende gheest de noch resterende levenssaeden heeft ghedorscht ende verstroyt in eenen dorren wederklank.…

Hoe zouden woorden, waar het hart niet hoort, Een wederklank op zúlke wensen wekken? Ik zweeg, en zag u aan, en wist mijn lot....…

Maar, wanneer, met loerende oren, Argwaan, op verraad gespitst, Wat geen wederklank moest horen, En het hart zich-zelf zou smoren, Uit de stroom der rede vist: Dan, dan worden blote klanken Onbesnoeibre klimopranken, Om zich grijpend, wijd en zijd: Dan verstikken zij de Vrede, Telen onverzoenbre vede Uit een onvergeetbre spijt.…

soo stout ende onversaeght ick ben ghelijck den doorsneê mensch: een alomme verspillend beest dat teert op ’t vele hebben wijl sijne waerde versleeten is gheweest mijn herte ende mijn hooft leunen immer meer op stijve stelten tot dorre spaenders allenghs vervaeght doch mijne longhen blijven smeken om lucht, om adem, om wederklank…

Want al wat vergaet, heeft wederklank; al wat verstilt, blijft voortbestaen. Ende in den diepen grondt der stilte wordt geene liefdekracht verloren gedaen…

Want die in sijn herte den wederklank verneemt, heeft reeds een wegh. . Ick en hef gheen bede tot den hooghen. Noch twist ick met den hemel. . Want wat in mij tot wordinge dringt, en vraagt gheen toestemming. . De tijt heeft haren gangh. . Het lot sijne schreden. .…

En indien zij herleefde, door de deining der Eeuw uit haar sluimring geschokt, of omdat weer een Adem de snaar overzweefde, die heur zilvren tonen ten wederklank lokt. Wat dan nog zou zij zingen?…