In den Avond der Inkeere

O mine ziele, com nu naderby,
ende sit in stille wordinge neder.
Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer,
maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden.
.
Siet hoe de avonde nederdaelt,
als een sachten sluijer over menschenherte.
Den eenen vindt ruste in sijn huys,
den anderen blijft dolen met sijn smerten.
.
Laet hen gaen, die den rumoere dienen,
die haesten in ijdel gewin ende begeerte;
wy en sullen hunne wegen niet volgen,
maer luysteren nae de diepe sprake van 't herte.
.
Want oock Weedomme, die getrouwe gheselle,
comt weder aen de drempel staen.
Niet als een vyandin van den mensch,
maer als eene die oude waerheden bewaeren kan.
.
Siet hoe de avondt hem uytvouwt
boven daken, velden ende verre stroomen;
hoe de soncke glorie der uren
langzaem wederkeert in droomen.
.
Ende als de nachte ten lesten daelt,
met hare mantelinge van duystere vrede,
so buigh u, mine ziele, sonder vreeze,
onder der tijden eeuwighe schrede.
.
Want al wat vergaet, heeft wederklank;
al wat verstilt, blijft voortbestaen.
Ende in den diepen grondt der stilte
wordt geene liefdekracht verloren gedaen

... Een zelfstandige herschepping in Juliaanse taal
.
In den Avond der Inkeere
.
(nae den gheest van Baudelaires "Recueillement") ...

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 7 oktober 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

juliaanse taole

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 20