Welvaert

mijnen gheleiden dagh drijft
door den verstarden gheest
ende en weet meestentijts niet
waer hij rust, noch waer hij is gheweest

oock ontgaet hem ’t ghevoelen
van d’aerde die ons draeght
doch vreest niet, sist mijn strever
soo stout ende onversaeght

ick ben ghelijck den doorsneê mensch:
een alomme verspillend beest
dat teert op ’t vele hebben
wijl sijne waerde versleeten is gheweest

mijn herte ende mijn hooft
leunen immer meer op stijve stelten
tot dorre spaenders allenghs vervaeght
doch mijne longhen blijven smeken

om lucht, om adem, om wederklank
alsof in hunne stille wordinge
noch iet van leven wordt ghevraeght
eer mijne siele wordt verjaeght

... juliaanse taal ...

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 28 oktober 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

hebzucht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 17