Alle inzendingen over zeearenden,

toen de zeearend boven het wad zweefde toen de kiekendief naar de grond zwenkte toen de vink naar de graanstrook fladderde en de sperwer vanuit het bos tevoorschijn schoot toen de zeearend te pletter tegen de wieken vloog en de kiekendief laag zwevend een kikker greep en de vink zijn vinkenslag liet horen en de sperwer met gekromde klauwen…

Hoog boven de velden waar het land zijn adem inhoudt verschijnt hij- een schaduw van majesteit, vleugels wijd groter dan de mens langzame slagen die de lucht zelf lijken te dragen Geen haast, geen strijd met de wind alleen het diepe weten van wie de hemel kent, Dan- stilte in beweging hij laat zijn vleugels rusten vangt het…

Europa eeuwen brullende leeuw nu schildknaap van de zeearend Europa tolerant in intolerante wereld pleegt zelfmoord Europa lengt volkswijn aan tot azijn en volks onbehagen Europa's poorten belaagd door holle handen en lege hoofden Europa's prachtig lichaam metamorfeert in Balkan mozaïek Europa eind'lijk oorlogvrij zaait nu…

Als reusachtige zeearenden landen en elkaar begroeten kakelen hoge opgewonden klanken over het water naar de ondergaande zon.…

als de zeearend boven het wad zweeft en de sperwer uit het bos tevoorschijn schiet klautert zij zonder klimtouw de hoogste berg op als de albatros te pletter vliegt en de kiekendief een kikker grijpt ligt zij lethargisch dagenlang in bed terwijl een leeuwerik de hemel bekleedt en de kievit boven de polder buitelt zingt zij op straat het…

Van zo’n zeldzame verschijning kan ieder leren dat als men voor de feiten het hoofd niet boog om de Zeearend slechts enkel kan rouwen…

Molenslag in de schemer licht beschonken zakte weg en raakte bezonken wat beetje zwaar op de lever lag Ploeterend door het zachte zand reikten aanloopjes net te kort springend over kreekjes voor de sport of doen oudere knullen dat niet meer het houdt tenslotte op ooit een keer Onder de spetters wel lekker nat stond na Kijkduin een zeearend…

of mankeer ik soms wat aan m 'n oren 't is tegelijk zo lachwekkend en vreselijk en ik durf 't geheel ook niet verder te verstoren de vogels graven gangenstelsels in 't fundament terwijl mollen al vliegend wormen vangen en een zeearend die zonder weerga al spiraliserend om een boom rent terwijl eekhoorns al verpoppende aan takken hangen alwaar…

kraaien verstoren de rust in het natte stadspark in de ochtend van het groene gras we zijn erg visueel ingesteld zegt de fotograaf tegen zijn model een levenslustige knappe jongeman een mistige waas voor zijn mooie ogen statusloze engel van lage landen werklui met eelt op de handen dagdromend over zijn visioenen het overzicht van een zeearend…

Een zeearend van grensconflicten niets weet ook deze dag gewoon als lome oudere man kleedt verbeeld ik me de bodem, deze getijdenrivier overdenk fierljeppend wringende gedachten hier. Wat zal van deze wuivende hoge bomen terechtkomen.…

Zeearend, zeg ik hardop, met mijn eigen stem, daar is geen encyclopedie, geen film, geen kind voor nodig. Aanwijzen lijkt ons wel fijn.…