Netgedichten

netgedicht (nr. 88.265):

Scherptediepte

Ze cirkelen boven mijn hoofd
in tegengestelde richtingen,
elk in een baan om een eigen middelpunt,
met weinig zichtbare inspanning,
wat duidt op thermiek als grootste aanjager,
op zweven op wat is gegeven.

Buizerds,
zegt - in mijn hoofd - de stem
van het kind dat zich herinnert:
de dierenencyclopedie,
mijn vader - hij wijst alleen nog zwijgend
naar het paaltje langs de weg,
want het is al de zoveelste die we zien
tijdens deze rit door de polder -
misschien een natuurfilm op tv
(al gingen die meestal over de savanne,
de oceaan of de Amazone)

Terwijl ik kijk,
schuiven hun banen naar elkaar toe,
hun planeten, sterren, zwarte gaten
willen blijkbaar versmelten.

Die moeten zo toch gaan botsen?
Of - het kind weer - grijpen ze elkaar
straks in de lucht bij de poten,
om als een kluwen van klauwen en veren
buitelend naar beneden te storten?

Dan zie ik opeens het verschil:
de haak, zelfs de kleur van de snavel,
een vleugel die uitloopt in vingers van veren
tegenover een schets, geen details,
een vorm bij benadering,
want verder, hoger,
nog steeds even groot
en daardoor groter.

Zeearend, zeg ik hardop,
met mijn eigen stem,
daar is geen encyclopedie, geen film,
geen kind voor nodig.

Aanwijzen lijkt ons wel fijn.