Alle inzendingen over zeegat

Hij koos het zeegat, tussen schip en wal Om ons te redden, arme lemmingen Van wisse dood, doch zonder remmingen En zag geen gat in brood dat hij ons stal Straks wordt de spinvis door 't OM verzwolgen Ontmaskerd als een haai om te vervolgen...…

Een cruiseschip vaart bevrijd van alle boeien De haven in of juist het zeegat uit Dat vraagt om begeleiding van de fluit De toeter mag dan graag een tijdje loeien ‘Ik vraag mij af of dat nu werkelijk moet Die herrie aan mijn hoofd gee’//TOETOETOEOEOEOEOET!!…

Gevraagd: een ouwe, halfvergane schuit We proppen die dan vol met Afrikanen Bestemd voor reddende Italianen Op hoop van zegen, dan het zeegat uit Soms gaat het eventjes van plons, plons, plons Wat erg… maar ‘t risico is niet voor ons…

Ze vaart het zeegat uit om heel alleen haar zeiltocht rond de wereld te beginnen. Ik voel een golf van onrust diep van binnen. Je bouwt het liefst een muurtje om haar heen. Toch ben ik gekalmeerd, want elke mijl houdt Oerlemans een oogje in het zeil.…

zag je gezicht in de gepoetste roodkoperen olielamp je ogen van groot naar klein in de zwaai van de kajuit je lach deinde op de golven buitengaats voor de wind het zeegat uit maar op de valreep wendde je het steven jij zocht de ruimte niet het avontuurlijke van alles op te geven voor jou geen schippersvrouwverdriet…

De zee wil je bevaren het zeegat uit voorbij havenhoofden Het water... komt er nimmer tot bedaren na eb is er vloed Het zand altijd prooi de tanden er ingezet waar aan geknaagd De duinen kijken het aan nog droge kruinen 't water aan hun tenen Je wilt.... het oor lenen aan de monotone zang van branding.…

zie je glinsteren zonnetjes spiegelen tegen de kant in het voorbijgaan koel je de hand die ik naar jou heb uitgestoken jij watert af van grote hoogte helder als een beek betaamt maar in je gaan langs stad en land dooft je sprankelende glans ondoorzichtig en vervuild stroomt het menselijk visitekaartje schaamteloos het zeegat…

Attica, het broeinest van the Sea Of Thieves, rovend en stelend tussen Aegeïsche Sporaden speedkings op hun ijlings voorglijdende triremen waardige Punische zonen van Sidon, Byblos en Tyros Piraeus, haven der dieven, Delische schatkistveroveraars hegemonen der Cycladen waar ooit hun vloot het zeegat koos naar een kolonie,…

't Is mij niet om het even of mijn Eva Mijn virtuele dichtkunst minnares Niet voor retraite kiest maar als maîtresse Mijn teerbeminde guardian alter eega Zij is mijn eilandnimf en zeemeermin Mijn raad op dichterspad, beschermgodin Betovering berooft mij van mijn zin Een tinteling stuwt mij het zeegat in Mijn stem is dan wel…

letterzee met de kleinste mazen visten snelle bazen vlug het water leeg woorden in de uitverkoop de aanvoer was te groot een zak clichés voor nog geen piek maar het publiek dat hapte niet heer criticus de slimste baas weet raad kiest een mand met woorden uit voorziet die van repliek de rest als bagger in de schuit weg ermee het zeegat…

Het zwerk zit vol hongerige vogels de dagen vertragen in rap tempo gekken worden aanbeden als goden het smalle zeegat kiest het ruime sop De glazen dansen totdat ze breken afgesneden bloemen zoeken een vaas de kroegen van vroeger hebben heimwee oude tijden schuiven over elkaar Achter de dijken boven de hemel huilen de wolven in de koude…

In het aanzien van de wolven drijft nog op de laatste traan het galjoen van stille dromen dat zich krakend in de stromen mee laat deinen op de golven die het zeegat willen gaan Waar gebalde luchten wachten op de vogels in de maan die met zongebrande veren langs de kraaiennesten scheren om daarna met alle krachten uit de as weer op te staan…

tijdens het plastificeren van kilometers cola en een knetterende ruzie gaan mijn gedachten uit naar Kameleon Ahoy verjaardagscadeau van zus en zwager toen ik tien werd of elf het begin van het proces dat leidde tot de status van boekenwurm via het verdwenen parelsnoer met Pieter Pikmans het zeegat uit Okke Tannema wiens vader alcoholicus…

'Je zit niet op de blaren, want je hebt je zeegat niet gebrand,' zo weet de Heer 'm op te beuren.…

Odysseus, meester van ideeën Trok het ruime zeegat in Van eilandnimf tot een meermin Een zwerver over zeven zeeën Hun stem, hun lach, hun flux de bouche Ze zongen gonzend in zijn oor Geluiden klonken galmend door Een zoete stroom, een warme douche Met in zijn lijf een tinteling Zijn lokken, waar de geur in hing Van hun parfum, betovering…

o, het is alom en alom is het het een het, een buitenissig het is het, het vaart, zie daar, het zeegat uit en dra stort het zich nog de aardschijf af in het ongewisse daar waar de draken leven. het blijft het, een dilemma, zelfs in de hel: bij rust, verkool je, en als je snel beweegt, brandt je eens zo fel. …

De kapitein liep zeven sloten van Kinderbij- tot Franse Slag maar kon zijn meer-min niet begroten die hij het liefst verdwijnen zag Hij heeft de Hoop toen laten varen iets wat hij toch al altijd deed en is het zeegat uitgevaren waarmee hij nieuwe kosten meed.…