Alle inzendingen

Mocht er toch vrede komen in deze wereld van geweld! Zovelen bidden elke dag daarvoor maar God laat mensen vrij en ook nu nog telt soms enkel geld. Zijn wij niet allen arme zondaars, in’t groot of ook in’t klein. Mocht er dan toch gauw weer vrede zijn.…

Het is tijd dat we onze woorden wegen voor een nieuw begin Dat denken voorrang krijgt op spreken dat we weten Van de immense kracht van taal het is tijd dat we de Verwoesting voelen van wat we zeggen dat we weten Dat het tijd is om elkaar opnieuw te ontmoeten In tegemoetkomende overwogen woorden taal voor een Nieuw…

En toen uit eindelijk brak ik maar niet van de balkonscene nog van het volkslied meermalen geklonken niet van de Koning noch de Koningin noch de Prinsessen noch het oranjevolk dus niet van de dag van de democratie gebed in  die constitutionele monarchie doch van de muziek de muzikale omlijsting van die arrenmoedige balkonscene…

Duplantis sprong 6 meter 30 hoog De Zweed is met de polsstok onverslaanbaar Al waren de condities op de baan daar In Tokyo best zwaar, Duplantis vloog! Toen at hij tussen de champagneslokjes Als feestmaal sushi met vijfmeterstokjes…

Hij betreedt regels der heimwee in denkbeeldige waarheid door kinderlijke verbeelding hij struikelt over zijn naïviteit te weinig eelt op zijn zielenlijf iedere verjaardag in september de herfst kent nu alle zwijgtalen van diep gewortelde eenzaamheid wanneer ruige wind zijn zoektocht vindt in de vergankelijkheid van vallend blad tussen…

De één zoekt rust. Leert de taal. Vindt een plek. De ander zoekt niet. Veroorzaakt angst. Soms de dood. En wij? We hopen. We vrezen. We vragen...…

We nemen je vandaag terug in de tijd naar wat er was en hier is opgeschreven in de verheven achtste maand: Augustus van 18/8 tot eenendertig acht een rijke oogst - althans kwantitatief A Theory of Mind is pragmatiek van taalgebruikers in sociaal verband de dichter zelf erkent wel zijn beperking hij vraagt van ons meer dan de middelmaat…

Zo weinig als men wijn uit netelen kan drukken Zo weinig als de moor kan bleken zijne huid, Zo weinig als de los zijn vlekken wissen uit, Zo weinig als men mag van dorens vijgen plukken, Zo weinig als een steen zich rechten kan of bukken, Zo weinig als een trom vanzelf slaan geluid, Zo weinig zonder vocht opschieten kan het kruid, Zo weinig zonder…

Ik sprak mijn woorden niet uit. Ze werden gezegd. Ook ik hoorde ze En, min of meer verwijfeld, probeerde ik de bijbehorende bewegingen. Ongeveer het omgekeerde van hoe een partituur werkt: niet eerst schrift en dan spel, maar eerst gespeeld en dan pijlsnel, vrijwel vergeefs, geschreven. Of een piano: de toetsen bewegen, en mijn handen zijn…

De omgekeerde wereld is een feit, de BBB gaat Onderwijs beheren. Laat mij eens even logisch redeneren: voor Landbouw is het dan de hoogste tijd dat daar een vakdocent wordt aangewezen die Femke Wiersma flink de les gaat lezen.…

Ik draag een toestel in mijn hoofd, een scherm vol namen waar geen lijn meer doorheen wil gaan. De contacten staan er nog, maar ik hoor ze niet, zij bereiken mij niet. De stilte rinkelt luider dan geluid. Soms doe ik alsof – alsof er bereik is, alsof er woorden vloeien – maar de batterij lekt leeg in mijn hand. De reparateur probeert…

Ik loop wat af op een dag wat af in m'n huis daar is geen houwen aan het is mijn huishouden! van links naar rechts van voor naar achteren van boven naar beneden ik kom wel aan m'n stappen heb ik geen stappenteller voor  nodig kan ik elke dag de klok op gelijk zetten…

Om jou zinnen over leven mee te kunnen geven, zijn het intrinsieke grenzen aan de betekenis die ik er intertekstueel in leg; tijd en aandacht zijn niet meer dan posters over scheuren in het ethisch behang van fervente dromers, onveranderlijk verlangend naar een brandend activisme. Dan moet het toch over hoop gaan, of zand in geluksmotoren…

Het embleem van de wereldvrede begint bij ons, In elke handdruk, in elke lach, in elke kans. Samen bouwen we bruggen, geen muren meer, Met open harten, vol liefde en sfeer, Keer op keer. Laten we de verschillen in alles omarmen, niet vrezen, In de kracht van verbinding, kunnen we genezen. Een wereld waar begrip en respect bloeien, Waar we…

In Groningen, dan weer in Utrecht of Amsterdam, zoek ik jou op. In elke stad denk ik je te zien. Maar als ik nader, ben jij het niet. De kille wereld vraagt om perfectie, zoals ik verlang naar straten en pleinen gevuld met jou. En ja, ik werd bang toen je eens zei: wie vandaag nog leeft, kan morgen al dood zijn. ***…

tegen dit overnachtelijke uur groeien geen rozen meer daarvoor is dit lichaam te koud en de dag te kort zo vlug en hoog gaan vogels -voorbij, elk jaar weer misschien is het de draagtijd waar het enigszins aan schort…

Zij praten, beloven, maar handelen niet. Het land blijft gevangen in stroperig verdriet. Politiek is theater, goedkoop en banaal, en wij zijn het publiek — zonder keus, zonder taal.…

De Anti-Bijvoeglijke-Naamwoorden-club uit het Gelderse Tricht meldt dat ze een leuke, fijne, toffe, knusse, jofele avond inricht, waar op een verstaanbare manier, plausibel, acceptabel en summier, hun standpunten lucide, manifest en valabel zullen worden belicht ...…

toen ik buiten een boekje las lag ik lekker in het gras toen ik later naar de plee moest ging ik met een dondersnelheid naar de wc toe woest kay vr is een spelletje aan het spelen dat is niet de bedoeling vervelend mathijs is een belg hij melkt graag een koe nu moet hij naar bedje toe hij werd wakker en keek in de koelkast maar zijn banaan…

Haar mooie blonde lokken Wapperden in de wind, Haar borsten deinden Op ’t ritme van haar gaan. Vogels kwinkeleerden spontaan, Honden blaften haar vrolijk aan, Poesjes gaven d’r benen kopjes, En ik was met haar in m’n nopjes, Wijl zij lachte lief naar mij, Toen ik zachtjes tegen haar zei, Dat zij voor mij de schoonste is, En ik…

Hij mag wel zeggen dat ik me heb laten meeslepen aan mijn goudgele haren door de bergen voor het effectbejag. Hij mag ook vertellen wie van de goden mij wil doden of beminnen om die loden last van zijn schouders te werpen. Hij mag mij zeker aanspreken op openlijk dwepen met zijn helblauwe ogen waar hij mij hemeltergend mee bevredigt…

Kijk Mijn handen Ze zouden iets moeten doen Maar ik weet niet wat Niemand heeft mij nodig Saaie dagen, lege handen Blaadjes in de wind En zand Ik let op het zand Kijk Een foto Vitrage voor de ramen En een schim erachter ..Dat weet je wel mam ..Dat ben jij ..Kijk ..Ons huis, de tuin ..Het prieel waar papa koffie dronk ..…

Jouw lach, een vonk die springt, Speels, licht, en zacht gezwind. Het tilt mijn dagen, maakt ze klein, En laat je warmte er altijd zijn.…

Onder een vliesdun laagje goudkleurig vernis onze normen en waarden in ons eigen tempo geen boomer met traag  geen Gen Z met speedy kunstmatig intelligent dna Wij doen het tezamen  op afstand, in golven  van elektriciteit  zonder weerstand  van monsters die  niet zonder waarde uit diepzee gevist zijn van het weerspannige veld tussen …

Velen die 'k noodde in mijner dromen woon en die er 's levens wondre beelden zagen hoorde ik elkander met verwondring vragen: ‘Hij roemde zo, is dit dan al zijn schoon?’ En andren lachten luid: ‘Hoe ongewoon! Hoe vreemd, hoe dwaas: hoe kan hem dat behagen!’ en keerden weer naar de eigen grijze dagen. Doch geen van hen gaf mij 't verwachte…

Ik val steeds van de wereld af als ik stilsta om zomaar om me heen te kijken verlies ik neus ogen en glimlach in de ramen waar ik aan voorbij kom overdag de perfecte samenleving vereist de perfecte onverschilligheid dus ik gebruik straten en pleinen zoals ik de metro neem ik wacht stap in en klamp me vast aan een lederen lus en ik maak…

In de herfsttij van het bestaan Dwarrelen de gedachten Als blaadjes naar beneê, Wordt vergeten wat, Ooit werd beleê.…

met zijn hoofd op de tafel de asbak omgedonderd van het tapijt was niks over om te verbranden zijn laatste adem lag opgedroogd als een vlies te wachten om weggeveegd te worden de mouwen van de agent die de melding kreeg waren echter opgestroopt om alle tatoeages te showen wie er bleker was zij of de man met de afvalpas in zijn vergeelde…

Een gedicht heeft niet veel woorden nodig en al helemaal geen regels wel lijnen waarin je even kunt verdwijnen en diepe groeven die verder niets hoeven een stomp, een knauw, en stilte in een plooi, een vouw…

in tijdeloze tijd vertikt de klok tevergeefs onze eeuwen traag geleefde tederheid…