Nu zelfs Amalia en Maxima
de Nederlandse krijgsmacht gaan versterken,
begint mijn burgerplichtsgevoel te werken,
ik denk: ‘Je maintiendrai! Pro patria!’…

Gij mergelende dronkaards
wáárheen voert uw weg?
Uw huid bespant uw jukbeen
elke dag weer strakker.…

ze kwam met haar zoete rondingen aangezet
ja, van ver, over de grenzen heen van fatsoen
bouwde een horizon van oven naar verlangen
ze had er weet van, wat met de zwakte van een man te doen…

Ik reed heel snel maar kwam
toch nergens aan
want zelfs mijn haast besloot
vandaag te gaan staan…

Troost u, want was ik in Holland gebleven,
't Verlangen naar dit Land liet mij geen rust.
In onrust geboren, word ik gedreven
Tot waar de Dood mij kust.…