Alle inzendingen van Alex

Heb ik de eenzaamheid gevoeld in het woekeren van het alleen zijn met het recht van de allerzwakste in de dwaze regionen van het verraad heb ik eenzaamheid moeten erkennen in dagen vol onverbloemde weemoed zeldzame empathie en corrupte politiek heb ik regionen lokaal weten te verkennen waar de raaf een groene kikker eet door al dat familiebloed…

Subcultuur vol eigenaardigheden in verleden van bloesemwoorden wat is regen zonder paraplu gedateerd in de toekomst waar is de zon in verre oorden vaag geworden hersenschim in leven gebleven door oude gedachten niet meer en niet minder zichzelf vergeten roofdier in den vreemde het moederland dat hem ontheemde.…

De winteravond valt vredig vroeg en blust het felle kunstmatige licht van tl-buizen en computerschermen hij sluit zijn kantoorjas met een zucht de geur van lust die in zijn tas bleef rusten wordt weer een belofte in de koude uren hij stapt opnieuw de kille winteravond in het perron is nu gevuld met haast en drukte maar zijn kompas wijst…

De straatstenen glanzen koud en kaal onder de bleke, vroege ochtendzon met opgezette kraag loopt hij voorbij aan de ontwaakte gevels van de stad zijn voeten kennen blindelings de weg weg van de warmte die hij net bezat de smaak van slapeloosheid in de mond weegt zwaarder dan de tas aan zijn hand op het perron herhaalt de film zich stil in…

De stedelijke maan is stil verdwenen door het kille licht van de ontwaakte ochtend eenvoudige kleren liggen nog verstrooid als getuigen van de waanzinnige nacht woordeloos zoekt de naakte kameraad zijn blouse en zijn broek weer bij elkaar het amoureuze gezicht staat strak nu de realiteit weer onverbiddelijk is er is geen bier meer om te…

De geur van bloemen is nu heel apart omdat een nieuwe stroom van kracht begint het is de vrije keuze van mijn hart dat tederheid en rust bij jou vindt geen wilde passie die snel vervliegt maar zorgvuldigheid die alles overwint waarin de ziel de ware liefde vindt de zon blijft schijnen in dit warme jaar een zomer lang vol tederheid en licht…

De wandelaar vertraagt zijn pas zoekt in doffe schaduw van het gister naar zware letters die hij bijna las toen het onzegbare vermiste geen noodzaak tot een laat vergelijk het spoor ligt open in de verloren tijd Amsterdam bleef stil in tweeënzestig maar de taal herstelt de tederheid een brief die destijds bleef steken vindt in de luwte…

Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts de zomer laat zijn lome lucht vallen over de daken van de huizen in de vallei die zich groen uitstrekt in de diepte van donkere schaduwen van bergen die almaar hoger lijken in jouw brein je kust haar omdat ze jouw vrouw is zij weet dat jij steeds haar man bent traag in de wildernis van dromen je hebt…

Ongeschonden blijf ik mezelf totdat jij me aanraakt met jouw vingers en ik verander in een fraaie vlinder dan vlieg ik weg met gouden vleugels wanneer jij me vrijlaat uit jouw lachende mond het is zeker niet onmogelijk dat ik zwijg wanneer jij luistert dat ik niet buig voor argumenten nu jij ze opschrijft in de schaduw jij weet dat ik…

Er is een donker amoureus gezicht met opvallend vriendelijke ogen van een kameraad uit niemandsland diep in de late avond op bezoek omdat er ware liefde nodig is om vriendschap te laten ontstaan. Ze drinken een biertje samen om over voetbal en vrouwen te praten, terwijl het later wordt en de oogopslag wederkerig lijkt nu er niets meer…

De middag heeft zijn sombere wolken gewisseld voor de bloesems van een zomeravondwind nu je niets meer hebt om over te denken geen bezittingen of verleden keert de gedachtestroom zich om als een onbeschreven bladzijde wilde bloemen in jouw dromen vagebond op pad naar morgen als de zon met nieuwe verhalen komt de wolken oude verhalen…

Wacht nog even rustig totdat het gesticht zich openbaart sprak de stem van de gifkikker tegen de prinses uit het ontheemde land het is niet de onaangename herhaling van de gek die in de lettersoep zwemt en er is ook geen spontane spagaat van de woorden die op de zinnenspinsels klimmen en dan weer naar beneden glijden in de soep waar…

Hij heeft de intense emoties om lief te hebben in stilte door pure glorie van natuurlijke heimwee op de lange duur in zijn mystieke erotische dromen waar koude nachten in verlaten steden huilen om een wreed verleden van armoede, verdriet en pijn hij houdt zichzelf niet aan het licht vast zoals de nacht soms om de dag lacht is…

Je hebt de pure emoties uit het gedicht gestolen het ego uit jouw hart getrokken dronken grijsaard je hebt vanochtend met de oceaan gesproken het dansen is voorbijgegaan in schijn van werkelijkheid door wellust en begeerte toegeeflijk flirt je nu spontaan met naaktheid van het bestaan en vrijheid van het individu je gaat vanmiddag…

In woeste geluiden van de grote stad reeds opgemerkt door rode oren ontmoeten klanken stemgeluiden woorden en levendige zinnenspinsels er is een nieuwe sound geboren eigen intensiteit, zachte melodieën door opzwepende harmonie vitale intonatie vol herkenning ik kan me bij jou thuis voelen in openstaande tijdelijkheid.…

Aandacht vecht om aandacht met die reus daar in zijn broek de kamer opgeruimd maar blootgelegd het verkeerde woord allang gezegd een lichaam ruikt naar deodorant goedkoop en chemisch uit de super zijn stem zo anders, veel minder lief als die woorden van de computer verziekt door rook uit filtersigaret de smaak van teer komt uit zijn mond…

Een oude vrouw met een vriendelijk rimpelgezicht geeft hem wat schamele centen voor een doorleefd gedicht de innerlijke natuur laat zich weer gelden hij is helemaal tot niets verplicht er komen nieuwe fantasieën, heldere gedachten vitale energie vol gezonde fantasie manieren over humoristische mensen en grappige dieren hij slentert…

dit is een nieuwjaarsgedicht het is geboren uit deze korte dagen naar ’t zuiden wil ik me niet wagen dan moet het maar met weinig licht het is gemaakt van wat me rest: vriendschap en hoop op betere tijden strijdlust ook in ’t onbestemde lijden geschreven op weg - van oost naar west weer een jaar om te lachen en te rouwen om bemind te kunnen…

er gaat een zacht gefluister door de dorpen, door de steden in elke taal een eigen lied toch klinkt het unisoon: vijheid, vrijheid, voor alle mensen eerbied, liefde voor iedereen er klinkt een zacht gefluister in grote katedralen, in kleine kapellen, vanop de minaret, uit heilige tempels vijheid, vrijheid, voor alle mensen eerbied, liefde…

De duisternis wordt licht Het gevecht een tedere omhelzing De hebzucht soberheid Irritatie wordt compassie Hard wordt zacht Het hoofd reist naar het hart Vastklampen verandert in uitnodigen De kilte in warmte Oorlog maakt plaats voor vrede Onrecht verdwijnt voor rechtvaardigheid Competitie hulpvaardigheid Kalmte doet de onrust zwijgen…

Ik zag tegen mijn leven met kerstmis op verdrietig met mijn zwerversverleden een eenzame dronkaard met een ezelskop zo vaak had ik om onderdak gebeden maar toen, de heilige kerst was al in zicht een vrouw met een vriendelijk gezicht gaf me wat centen voor een gedicht ik was helemaal tot niets verplicht ik schreef wat woorden over dure rode…

Mijn eigen manier van bidden voor de dingen die voorbij gaan langs schaduwen die naamloos dwalen als er andere mensen komen andere manieren van proberen en hij is nooit ver hier vandaan die grotere ik met die kleinere ziel hij is eerder beneden dan ik die in de diepte voor hem viel.…

Het zijn zilte tranen die naar buiten moeten uit het kleine glazen huis milde dromen die de dronken mousserende buik en ingewanden verlaten, aangeschoten wild altijd op zoek naar gewillige prooi onder de sterrenhemel een gevormde mond half blind en straal bezopen in een grenzeloos fatalisme van de menselijke ziel in verloren…

Alleen in kille eenzaamheid van de nacht in de oude stad op zoek naar warme liefde in de naamloze uren van de zoete duisternis komt zij nader met haar handtas vol glimmende juwelen om haar beurs met mij te delen zonder post of andere berichten om samen een gezin te stichten.…

Er komt weer regen in de schilder het zijn de tranen die naar buiten moeten door eenvoudige aangelegenheden is de aardse mens al snel tevreden de nacht heeft magische intimiteit en uitzonderlijke mysteriën nodig onder duizenden stralende sterren die vannacht de hemellucht versieren in de waanzin van verloren dromen is er liefde in luwte…

Je vraagt me zachtjes in de avondschemering of en waarom de mens een dronken ziel heeft volhouden zeg ik maar het keert steeds terug die zwarte mystieke roes bij iedere druppel die ik tot me neem en ik blijf je voorlopig het antwoord schuldig in een landelijke sfeer schenk ik nog eens in onder bewolkte mysteriën wil ik uit jouw…

Leegte bemint een kleine cyclus in het land van het cynisme kraaien de trotse hanen in de avondschemering dat hoort gewoon bij het leven klinkt de echo van het stemgeluid van de narcistische psychiater die zijn portemonnee dichtknijpt met pijn in zijn harteloze ziel anoniem is de schuilnaam van het niets de wilde haren kwijtgeraakt incognito…

In droombestaan, wil ik nabij jouw voeten zijn op natte dauw van zomergras dansen tot het einde van de zomer voor jou die zachte dromer in subjectieve zinnen van een objectief boek uit de poel van jouw liefde drinken alles even laten bezinken in de smaak van verse groentesoep nu ik in stilte jouw naam roep voor jou die milde denker…

Wacht nog even met lezen totdat het gedicht zich openbaart, waar rivieren met nieuwe geheimen in oneindige stadse vrijheid stromen voor wat gelukzaligheid en naakt plezier lees rustig verder nu het gedicht zich ontdoet van woorden, er komt een naakte energie uit de echo van de nachtdienst in sobere nuchterheid koester je een werelds…

Ik wil mijn dromen tot een toren bouwen Van blank ivoor, met rode en gouden lijnen Zal ik in 't wit de fabelen doen schijnen Dat ieder zo mijn leven kan doorschouwen. De vredige pastoralen en de gaarden Met vreemd-vervlochten bloemen, en de afgronden Van dood en vlammengloed, met juichemonden De englen in schitterende rei geschaarde…