Alle inzendingen van Mathilde

Was het een moment van verbinding waar jij je oorsprong vond? Werd je ik je ik op het moment van samensmelting? En wat eraan voorafging? Was dat al deel van jij? Je vraagt je af waar het ooit begon. Wat is die diepte in je hart? Waar komt het groot verdriet dat in je huist, als wind die ook niet altijd waait, vandaan? Waar…

De wereld is van anderen voor jou de anderen. Voor hen ben jij de ander niet. Ze gaan, liefs snel, aan jou voorbij. Zij zien in jou een spook een angstbeeld en een vijand. De vijand van het leven zoals ze het zich eigenden. De ruimte die je inneemt Is al gauw teveel wanneer geen plek de jouwe is.…

De jonge dichter Gebogen zijn zijn schouders. De smalle heupen billen van een kind. De jonge dichter oogt ontroerend kwetsbaar. Met zijn verbaasde blik, hij draagt zijn krullen in een staartje, loopt hij zijn werk zijn best te doen. Alsof zijn best doen is wat er van hem verwacht wordt. Ik doe mijn best denkt hij, zo nu…

Ach nee doe het maar niet. Vertel maar niet wat er werkelijk in je omging. Ben maar liever lief en aardig voor de anderen de vijand. Vertel niet dat je wakker lag met gedachtes dichtgeknepen van jaloezie die je hart verteerde omdat je dacht dat je achterbleef. Alleen en met lege handen. Vertel maar liever over de vriendschap…

Liever had ik dat het heelal niet had bestaan. Gewoon alleen de aarde was genoeg geweest In die onmetelijke ruimte ben ik verdwenen voor ik heb bestaan. Tijdloze huiver zo veel zo groot zo onbegrijpelijk. Geef mij de hemel en de hel het vagevuur mag blijven voor de vragen.…

Gebroken harten in het dorp. Sporen van verraad op uitgesleten wegen. Wegen waarlangs ze weer vertrokken naar daar waar ze vandaan gekomen waren. Om hier in dit slaperige huis te houden. Te nemen wat ze dachten dat klaarlag. Ze droegen vaderjassen die ze achterlieten voordat ze weer verdwenen. Wat ze kwamen doen kon niemand…

Ochtend in de winter. Het dak van de school wit van de sneeuw. Maar op de speelplaats valt geen sneeuwbal meer te maken. Maandag de dooi zet langzaam in. Enkele ramen zijn verlicht aan de overkant. Ik zie de juf ze is er al. De kinderen nog thuis ontbijten in pyjama. Het schoolbord leeg stoeltjes in een kring. De rondvraag kan…

Dat alles zo anders was en ik zo ben geworden. Omdat wat was zo anders is geworden en ik zo bleef zoals ik was werd alles anders. Ik ging niet mee. Ik kon het niet. Ik deed alsof. Ik doe zoals ik deed en dacht. Ik loop maar wat verdwaal in hoe het anders werd. De weg naar huis Is er niet meer.…

Waar zijn ogen hem zien daar zijn benen hem brengen. Het Paard galopperend in de open ruimte. Als kudde onverdeelbaar bij elkaar. Geheim genootschap op de wijde velden. Til me op en neem me mee over de knellende grens van het bestaan. De glanzende dampende paardenlijven. De warme lichamen waarin de dieren paard zijn.…

Elke ochtend staat ze voor de spiegel en kamt haar grijze haren. Heel precies zet ze een wrong met spelden vast. Zorgvuldig de make-up ogen lichtjes met wat blauw. Een opstandig wenkbrauwhaartje wordt verwijderd. Het parelen collier de zijden blouse. Met opgeheven hoofd wandelt ze door de gangen waar haar geur blijft hangen. Langer…

Wanneer de hoop zijn belofte nagekomen was was je niet gestorven in de armen van een vreemde terwijl ik aardappelen kocht. Dan was de telefoon niet blijven roepen onder in mijn rugzak. Maar ik kende hem die hoop met zijn beloftes die hij zelden nakomt. Ik wilde je nog even levend houden. Onder in mijn rugzak in de telefoon was…

Ze loopt. Met haar handtas en haar rugzak. Meer heeft ze niet nodig. Ze loopt. Door de parken van de stad van bank naar bank en ze kent alle bomen en alle honden bij naam. Ze loopt. Nooit ergens naar toe altijd ergens vandaan. Ze loopt haar leven uit.…

Ergens was een enorme explosie hier bleef het stil. Stilte die licht leek en rustig. Rustig deden we de dingen die we altijd doen. We kwamen tot elkaar en namen afstand. We rookten onze makrelen en smeerden onze kelen. We gingen vliegen naar de zon kozen voor een veilig land. Ergens in het heelal een enorme explosie. Ergens op aarde…

Die dag in mei, toen jij me niet kon vinden maar niet opgaf en me zocht en vond, de avond viel en alle bomen stonden roerloos om maar niets te missen om ons heen, hun voeten in de grond. Die dag in mei, toen woorden overbodig werden je ogen en je handen zeiden meer dan kussen, liefste, strelingen, de bomen verhieven weer hun kruin, in vreugde…

Ik wil niet dat ze huilen of roepen hoe goed ik was en dat ze me zo missen ik wil niet dat de wereld stilstaat maar doordraait om haar as. Maai mijn gras en giet mijn bloemen zing mijn lied en zet mijn stoel in het gras bij de sering denk zo aan mij en laat mijn tuin worden tot een herinnering.…

Op deze plek mis ik jou Op de andere plek ben jij nu Ook al is het hier nu donker en grauw Ik mis jou niet continu Meer op de momenten dat ik niet verder kan Of dat ik zonder iemand ben die ik goed ken Dan weet ik er de zin niet van Dat jij hier nu niet bent Deze plek wordt dan heel kaal en bedroefd Zodat het van mij niet persee meer verder…

Niets is zo somber niets is zo triest niets is zo kleurloos als je iemand verliest je moet het maar leren de dood te accepteren...…