Alle inzendingen van Paul

Geen konijn uit een hoed, geen antwoord op ieder verdriet. Wel iemand die naast je komt zitten en ook je stilte ziet. Die grenzen stelt, maar jou niet afwijst. Die na een ruzie toch weer naar je uitkijkt. En wie zo vaak een ander draagt, heeft zelf ook iemand nodig die niet om wonderen vraagt. Misschien begint ‘vertrouwen…

Je kijkt naar iets dat buiten deze tekening ligt. Daar waar het papier nog leeg is, blijft je blik een ogenblik rusten. Een losse lok valt langs je wang. De rest is opgestoken, zorgvuldig bijeengebracht, alsof je straks de deur uit moet maar nog niet weet waarheen. Wie jou tekende, heeft vaak haar hand boven het papier gehouden. Er…

Je hebt je groot gehouden, ook toen je kleiner wilde zijn. Je legde om wat kwetsbaar was een ketting, schakel voor schakel, om niet opnieuw te breken. Wees zacht voor wat je heeft beschermd. Er waren dagen dat je niet anders kon dan vasthouden, doorgaan, de adem hoog bewaren in je borst. Maar niemand kan een leven lang alleen maar inademen…

De avond heeft de velden toegedekt, de huizen houden licht voor ons bewaard. Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders alsof je mij voor even thuis verklaart. We hoeven nergens eerder aan te komen, de weg mag langer duren dan gedacht. Er is nog zoveel waar ik van kan dromen, maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht. Mijn hand vindt jou…

Er zijn geen woorden voor een dag waarop de wereld verdergaat, terwijl voor jullie alles stilstaat en niemand weet wat te zeggen. Twaalf jaar. Er had nog zoveel mogen komen: een volgende zomer, een groter paar schoenen, gewone dagen, nieuwe dromen. Nu is er een gemis dat niemand kleiner kan maken. Een lege plek aan tafel, verdriet in…

De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

Je hoeft niet sterk te zijn vandaag. Kom zitten, met je jas nog aan. Je mag de woorden laten rusten, ik zal niet zomaar gaan. Een kind hoeft niet de wereld op zijn schouders mee te dragen. Het mag een toren bouwen, huilen, spelen, vragen. Soms begint ‘veerkracht’ klein: een stoel, een warme boterham, iemand die naar je luistert en blijft…

De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

Ik wil dat mensen applaudisseren voor mij. Ik wil gouden medailles behalen, misschien zelfs de Vredesprijs.. En dan gooit iedereen geld op mij Ik wil erin verdrinken, totdat ik stik. Ik wil veel volgers hebben en dat mensen mij dan aanbidden, tot er niets meer over is, En mij dan zien. Ik wil meer, Meer macht, meer geld en meer mensen…

Dezelfde datum. Dezelfde dag. Vierentwintig jaar geleden. En toch is dat ene telefoontje soms maar één ademtocht van het heden. Dat kuttelefoontje, pa. Daar is geen mooier woord voor nodig. Jij was er - en ineens niet meer. De rest klonk even overbodig. Nu kijk ik naar je foto. Je lacht, je ogen bijna dicht. Ik zou zo graag…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

Het regent zonnestralen tussen takken, blad en lucht, alsof de ochtend zachtjes fluistert dat de nacht weer is gevlucht. Over het gras ligt gouden stilte, een deken van geduld en groen, waar dauw nog even blijft vertellen van het donker van daarnet. De bomen staan als oude wachters, hun stammen diep in mist gehuld, maar…

Zeg wat je zeggen moet Zwijg als je zwijgen moet Doe wat je doen moet Laat wat je laten moet Zoek de balans als dat nodig is Zorg dat de timing perfect is Dan gaat het maar zelden mis…

Er lag een beschikking op papier, met woorden die zwaar kunnen wegen als deuren die dichtvallen. Maar vóór die regels, vóór het besluit, vóór alles wat niet meer anders kon, lag een brief. Niet aan een dossier. Niet aan een nummer. Niet aan een probleem dat opgelost moest worden. Aan jou. In woorden die niet te…

Wat is het leven meer dan flauwekul, politiek, religieuze oorlogen en ander slap gelul. Waarom blijft die zon toch steeds weer schijnen, terwijl de halve wereld de ander wil zien verdwijnen. Waaruit put onze aardbol toch haar kracht, terwijl elke mensonterende natie haar met kernproeven verkracht. Wie zorgt ervoor dat onze bol nog draait…

Vijf jaar geleden stonden jullie stil om samen verder te gaan. Er was de zee, er was de wind, er waren mensen om jullie heen. En midden in dat alles zeiden jullie ja. Sindsdien hebben jullie geleerd hoeveel liefde in gewone dagen past: in een maaltijd samen maken, een hand op een schouder, een nachtzoen als de dag niet…

Soms heb ik het gehad Met wat ik heb gekregen Maar wat ik niet heb gekregen Heb ik nooit gehad…

Ik schreeuw het uit in stilte, elke dag, Een geluid dat niemand hoort, maar alles zegt, Jouw naam op mijn lippen, elke keer, Hardop gezwegen, steeds maar weer. Ik mis je elke dag opnieuw, jij gaf mijn leven kleur. Jouw lach was als het licht in het donker, Onttrok ons uit de sleur. Je bent overal en toch ben je er niet, in de chaos,…

Nostalgie het terug denken aan Warme herinneringen of een vals sentiment Opdat we niet willen vergeten wat is vergaan Heimwee naar het verleden 'die goeie ouwe tijd' Onder het mom het gaat slecht in het heden Niet alles is vergaan wat we vergeten Door boeken, foto's, films en objecten Zijn er momenten dat we het weer weten Zoals bijvoorbeeld…

Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…

Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

Ik kwam van school, zette mijn fiets in de schuur. Door het raam zag ik jullie staan, alsof de kamer iets wist wat ik nog niet wist. ‘Ga even zitten, lieverd,’ zei mama. Maar ik bleef staan, geleund tegen de tafel, toen zij vertelde hoe weinig tijd er over was. Ik zei alleen: ‘O.’ Niet omdat het klein was, maar omdat ik geen woorden…

Verjaren is dansen door de tijd, een pas naar wat nog komen gaat, een glimlach naar de toekomst, een warme blik op wat je achterlaat. Je danst langs herinneringen, langs mensen die je nooit vergeet, langs mooie dagen, soms wat verdriet, langs alles wat je heeft gevormd tot de mens die je vandaag bent. Soms gaat het licht en onbevangen,…

Voorbij de ruis begint het echte gesprek. Niet daar waar iedereen het snel met elkaar eens is, waar woorden keurig aansluiten en de verschillen verdwijnen onder een laag van goede bedoelingen. Maar daar waar het schuurt. Waar belangen hun eigen taal spreken, waar stilte soms harder klinkt dan wat er gezegd wordt, waar…

Gedaagd in kort geding Straalsgewijs ondervraagd Staat 't nachtelijkste ding Met potenvol vandaag Het lichtrequisitoir Maakt alles recht en klaar Vaas liefste en trompet Zijn bij elkaar gezet Naar ninivehse wet Van 't onontkoombaar daar ------------------------------------------ uit: Verzamelde gedichten (1981)…

Snijd van de struik de seringen stel de bloemen in een aarden vaas   Zoals de aarden vaas draagt glad juweel van geworden kennis van zijn kleien oorsprong de herinnering sluit gij met het laatste doen van uw handen uw verlangen in de vereniging van de bloem met de aarden vaas ------------------------------- uit: Gedichten (1928)…

Twaalf jaren mocht je bij ons zijn, veel te kort, veel te vroeg voorbij. Een kind nog, met je eigen lach, maar voor altijd: onze Danboy, jij. Al tweeëndertig jaren zonder jou, maar nooit werkelijk ver weg. Want waar de stilte soms het hardst klinkt, is het jouw aanwezigheid die iets zegt. Je leeft in duizend kleine dingen, in een herinnering…

Boaz – elf jaar Elf kaarsjes staan te stralen, elf jaar vol dromen, groot en klein. Van straat tot veld, van doel tot stadion, waar zal jouw volgende wedstrijd zijn? Met Sparta diep in hart en hoofd, rood-wit als jouw kompas, weet jij van elke voetballer precies wie waar de beste in was. Je kent hun namen, hun specialiteiten, hun voetenwerk…

Vader, jij huilt zo hard vanbinnen, maar je kunt dit niet aan de wereld laten zien. Je probeert je schuld en woede aan iets anders te verbinden, maar zonder mijn moeder mis je je beste vriendin. En als je één wens mocht doen, dan wilde je haar zo graag terug in dit leven. Je kijkt naar haar foto’s en video’s, omdat je haar toch nog zo dichtbij…

Ik wil je zien. Ik wil met je lachen. Ik wil samen met jou een cadeau uitpakken. Soms te snel, dit leven. Soms te traag, dit leven. Wil je met mij jong blijven? Wil je samen vrienden blijven? Wil je samen herinneren aan de mensen die er niet meer zijn? Wil je je hart openstellen voor alles wat nog op je pad komt? En kijken hoe de tijd…