Alle inzendingen van R.E.N.S.

als ik al mijn stemmen van afgelopen maand hardop voorlezen zou intro- en retrospectief zéér zelfreflectief door een bril van nu nadat zij zijn waargenomen in levens gekomen op eigen zinnen zijn gaan staan boven- en onderstromen weer vertegenwoordigd hebben gezien als toen elke opgebouwde fabel ieder minuscuul detail gemakshalve…

de muur en het scherm doelwitten van denken gezochte ferme woorden doch zij bekoren niet doen verloren aan in dit onzeker bestaan ik kom niks tekort als het over liefde gaat maar leven bestaat uit meer en dan heb ik het niet zozeer over mijn eigen problemen maar over het claimen van de toekomst van de wereld van levens…

onderwijl krijgt ijsberen vorm op normloze klanken (van de blaasbrouwerij) zij als meervoud van jij baant de weg vrij voor een nabije verbintenis binnen de kaders van onvermijdelijkheid van veranderende aanpassingen zonder verrassingen uit een hoed met een willekeurige maat op losse eindjes geschroefd ik hoef niks van haar vandaar…

Gezondheid, een goed gevoel, ik weet niet wat men bedoelt, ik kan me geen tijd herinneren dat de zorgeloosheid ongehinderd, zo het in een kinderleven hoort te gaan, naast me op de speelplaats kwam staan. De schommel vermomd als springplank naar een toekomst voor stank en dank; de zandbank een loopgravenvoorloper waar enge hel- en verdoemenishopers…

als de realiteit binnentreedt ongekleed maar nooit werkelijk naakt op dat onbewaakt moment zich uit de poëtische klem worstelt als de ontbolsterde jongere sprekend in ongenuanceerde tongen door levenskracht gedreven voortdurend zijn hart harder oppompen zal en die schoonste begiftigd raakt door zijn helblauwste ogen waaruit…

‘ik spartel als een vis in deze hengelloze hoogmis van wat niet langer is’ maar om dan zonder treuzelen die gewelddadige reuzen van Grutte Pier tot Goliath het zijn er zat op te peuzelen gaat mijlenver buiten mijn zone van comfort beter buig ik ze om een soort van allegorisch tot windmolens 'nolens volens' zo je wilt metaforisch…

stijf bevroren sneeuw krakend in ‘t gravenbos onder warm gedragen harten de wordingsgang van verder leven van hen die na zijn heengaan bleven in diepe verbonden liefde vol overtuiging van zíjn streven al heerst de winter ijs breekt gezwind de natuur de echo van de vlinder wil aan eenieder van ginder tot hier alle ruimte…

het gaat mij om het wiel hier en nu opnieuw uitvinden hoe in uitvliegen de zinnen binnen vluchtige banden elk begaand pad weer spiegelen laat in woorden het gaat mij om het spaaklopen van verse voeten in metrummeters als oefenkwatrijnen of zo’n net sonnet vol toerenchagrijn eindigend in rijm schema per thema of vorm beklommen…

net zo lang blijven zitten tot de sneeuw gesmolten is er geen adem meer stil fluisteren wil alle gevoelens stoppen met zichzelf zijn de batterij van de klok leegloopt op de tijd de strijd om voorrangswoorden onmiddellijk staakt de geradbraakte levenslust bewust doordraait en de goden met hun eigen zonden bezwaard verdrinken als een wolvenleven…

Op mijn schone wondersloffen wervel ik gewoon door de stof, bewust mijn verlangens voedend met Danaë’s sensuele schoonheid, ‘t stof der schaduw achterlatend op een lang geleden vergeten verleden. Gevangen in een toren van angst, tegen ‘t schijnbaar onvermijdelijke onder de onverbiddelijkste zon/god; of ’t lot, waar ‘t om begon, ongedaan…

het kan toch echt wel schelen in koude-doorweekte kleren voorzeker te weten welke middelen ten minste in potentie (gezien de twijfelachtige kwaliteit) hem in ieder geval een poosje de illusie van enige warmte geven -als prijs van het leven overleven al is het om maar even heel even maar niet te beven om dankbaar een gegeven kop soep…

Laten wij de fouten niet nogmaals witwassen niet nogmaals vuile leugens uitwissen, wij, zij dit zal veel lef eisen, maar niet nogmaals de fouten witwassen, toen, en voor immer zodat ook zij dichterlijk verder leven kunnen zoals afgesproken, binnen de zinnen dus niet nogmaals die fouten, nimmer meer toelaatbare zolang wij hier keken, kijken…

ELCKIE, zeg eens, wanneer kom je nou eens uit je ijscocon? Je fladdert en je fluttert met je stamper en je stijl in blauwe bloemen ben je niet meer dan een vleugelspeler De maan schijnt echt veel feller weet je, in de metaverse het is er veel gezelliger wanneer je eens gaat kijken HOE DE ANDEREN HET DOEN wat zij jou te vertellen…

martelzintuigen verraden schrijnende nachten met afgrijselijk kwaad- makende gedachten elke speling van licht als contrast met verhardende duisternis schreeuwt over regels en afstand heen waarvan elke betekenis ontbreekt wat steekt zijn niet de pijnigende vlagen maar venijnig opkomende vragen geluidsgolven snijden treiterende…

je mag honderden keren vragen of een veelvoud daarvan klagen je mag verwachten tot je zweeft door lichtheid niets herinneren je mag vergeten waarvan je wist dat de vergissing niet gelogen is je mag blij kijken op feestdagen tussen kaarsen en gesprekslagen je mag vrij schrijven dat je leeft langs diepere kloverij bezinnen je mag onthouden…

hoe ze me noemen kan me gestolen worden het gaat om de akkoorden de melodische lijnen de bekoring van het oor niet om die lamme duinmannen noch om blij wuivende wijven doch voor zuinige bierzuipers gebruikte servettenschrijvers benarde-situatie-verblijvers bezorg ik mijn liederen bekorend in diepere lagen van overspoelende klanken als…

ik graaf ik graaf met overtuiging ik graaf om iets te vinden van die twee kinderen misschien wel gravend ergens in Europa twee blonde koppies een meisje een jochie tot ik beland in een schemerige caravan staand neem ik aan aan het hoofd van de uitklaptafel een radio klinkt door wat gelige contouren mensen praten tegen mij aan…

onbewust van klassiekers met blijde voeten stappen op koud zeil uit het nest weg van de verenlastsmet ongevraagde mest in dons uit angst opgedroogd krijt na dolschoppen doorlopen op naar ontregelend keren de eigen schulden bezuren opveren van gouden oudjes letteren uit een kwetterend overdreven breed verleden langzaamaan achter…

de vele verbroken beloften ver voorbij de zeven sloten doorgestoken en achteloos verstrooid als bedoelingen als maaiende bewegingen boven gladgestreken gras als het weggeblazen blad in de hoop aan de randen belandt door omwenteling na de wisseling van tijden geleidelijk aan als compost glorieus en verlost vergaan onder anderen en de…

tussen het dichten door het zoeken en snuffelen in stapels vergeten stof langs denkbeeldige kabels fysieke hersenspinsels onder druk van het hart smartelijke verleden taal rond de gordels des hemels in namen van alle nimfen beschimpte goden en doden geradbraakte muzenheuvels die verdomde Helikon weer het verbranden mijner vleugels of laat…

het is nooit mijn bedoeling geweest noch zal zijn de lezer te behagen een klein plezier te doen een verstilling in de verdrukking der dagen door een vertraging in de tijd aan te leggen tussen zinnen laag voor laag de werkelijkheid indringend een ademzachte fluistering lang stil te laten staan om exact dat op die fractie van die ene…

mijn poëzie verdraagt de werkelijkheid niet meer zinnen breken onder druk van echt leven alleen woorden kunnen de scheuren nog schragen zo beklagenswaardig grauw als alles is was het maar de herfst die de wereld verkleurde maar het is een lentezon die alle hoop verbrandt lang voordat de winter überhaupt keurig een beurt krijgt…

de opgezette boom van verlicht denken over breuken en barsten of afgezaagde wortels bloedt inzichtelijk tussen licht flakkerende kaarsen dansen geen poëtische klanken woorddronken van taalliefde en volgeschonken glazige ogen met op rijm gemaakte maaltijden slechts gangen uit het éénkeuzemenu der intergenerationele keuken geserveerd als…

zie mij als die ene tandeloze tijdmachine vertragend in de zon staren naar ‘n bij knagen op ’n kiertje in de werkelijkheid om te schrijven met ’n levensbrede hand zie mij als ‘n kraker van besloten loze verzen om ze bewoonbaar te maken voor derden zonder ayatollige bouwvoorschriften, door ze over de kaders van voorvaders te liften zie mij…

Als een Atlas die de wereld niet meer torsen kan, als een onkusbare prinses in deze modderpoel, als een vergaloppeerde pony in de onbestaanbare stad, als een inhoudsloze boodschapper van alle goden los, als een To-To in het bos van boos geworden dromen, als een uitgefaseerde donder- & bliksem-winterstorm, als een vorm verzand in onwelluidend leiderschap…

och, man zet een pannetje stoofpotvis of welk glibberige grut uit de zee dan ook voor mijn haaienbek neer en, ik zweer ik zuig elke ruggengraat stuk slobber de slijmerigste prut hups-a-flut in die donkere kelder van mij ik vreet en slik alles zeker als het een kwal is zo eentje waar je dood aan gaat als ‘ie niet eerst een maand in boterzweet…

misschien kan dit ‘n kerk zijn in ‘t midden van de gemeende woorden die ‘t vereeuwigen zal of ‘n vestingwal tegen de tanks van de tijd die te vroeg of later de rust doorzeven met hun vooruitgesnelde nijd dit durft ook voor de troepen uit (‘t zijn de eerste klappen niet) de waarheid te verbeelden want ‘t tegendeel verspeelt de stem van de…

kon ik alleen bestaan in jouw gedachten moest ik ooit ergens onderdak vinden omdat ik geen plek vond bij hen die mij nooit echt beminden of ‘t nest waar om mij slechts werd gelachen kon ik alleen bestaan in jouw gedachten als vooral mijn woorden de eenzaamheid de leegte, angst en pijn deden verzachten van binnen, zo leven werd bewaarheid…

met ruim sop ‘t heelal bedruipen op snoeiharde golven van Sagan de mega-asteroïde 1997 XF-11 en vastgekitte vulkanische as delven in de stad van de hoge priestersklasse de schaduwomtrek ‘n woestijnbriesje ‘t paradijs verrast de hallo-Hawaï-tolk met tieners vóór negen-negen-negen ’n gloedvolle sleur dóór ‘n stofwolk van niks kwam 2002 brommend…

Hij neemt de tocht terug, door de kieren waarlangs hij naar binnen gekomen is; de rusteloze wateren waaruit de woorden klateren kwamen; over de verzakte ijzeren lijnen waar loco-motieven op griezel rijden. Zonder meer zonder weer het Gelres blazoen schoon te vegen, het spinnend web mag die vliegen zelf wegen in de tijd die daarvoor gegeven…