Netgedichten

netgedicht (nr. 88.067):

verademing

onderwijl
krijgt ijsberen vorm
op normloze klanken
(van de blaasbrouwerij)

zij
als meervoud van jij
baant de weg vrij
voor een nabije
verbintenis
binnen de kaders
van onvermijdelijkheid
van veranderende aanpassingen
zonder verrassingen
uit een hoed
met een willekeurige maat
op losse eindjes geschroefd

ik hoef niks van haar
vandaar de lemniscaat
vrijwel ingesleten
in de visgraatvloer

ik ouwehoer
ik leef
ik draai wel door
steeds weer
voor verbetering vatbaar
lerend in deze
zelfreflecterende ruimte
van al mijn onstuimigheid
zonder één duimbreedte
voor haar pantoffelvoetjes
te treden

als de betreffende diertjes
tevreden
met een sporadische uitwisseling
van DNA-sliertjes
eindigend in deze organische
verademing