biografie: R.E.N.S.
door R. van de Struik, tegendraads verdichter;
voor meer info, zie:
www.propublishing.nl/author/r-e-n-s/
"sektair zal ik steeds blijven
omdat ik een zekere liefde heb
mij als boeman te verkleden
en de mensen
van het zogenaamde objektieve
oordeel te verschrikken"
(Paul van Ostaijen; 1896-1928)
Inzendingen van deze schrijver
247 resultaten.natte sokken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen 
13 heen en weer stuiter ik tussen
de tijden door tot ik niet meer
weet waar ik wat destijds deed
en het is de vraag of ik het nog
voordragen wil op het moment
dat de golven hoger willen dan
de opgestapelde basaltblokken
die ik ruggelings meegesjouwd
heb over die verdomde bergen
waar elk nie...
havezate
netgedicht
4.3 met 19 stemmen 140 Hij kan mij best vertellen
waar hij de grootste hekel aan heeft,
en dat nog ongelogen ook;
hij zou eventueel kunnen zeggen
welke games hij graag speelt,
hoeveel tijd hij daaraan besteedt;
de kleur van zijn ogen,
zijn huid en haar die veranderen
onder invloed van de zon.
Ik wil al z...
Alleen de stenen herinneren ons
netgedicht
4.0 met 3 stemmen 138 Alleen de stenen herinneren ons
aan de geluiden die zij weerkaatsten;
zinnen als golven bedolven in tijd,
of het geheugen dat het verbruide.
Zeker de vensters ontgrendelen niets
van dat verleden, wat zich afspeelde
achter de deuren; afkeuring uit angst
en om waarheden die zich verkleedden.
...
appeltaartgeur
netgedicht
4.7 met 9 stemmen 182 dat trucje met de stroop
rond de monding steken
appeltaartgeur schrijven
en iets werelds verkopen
alsof alles met zoet begint
alle schijnbewegingen om
die gevoelens te verrijken
die al na-ijlend nijd delen
doordat zij nou eenmaal
graag op-tijd-zijn mijden
als poortwachters slapen
op...
Zij ziet mij zitten
netgedicht
2.7 met 3 stemmen 133 Zij ziet mij zitten, starend door het raam,
Tot mijzelf komend voor stromende taal;
Hij, met de zachtste ogen, noemt de naam
Van kromme wegen en verzonnen praal.
Ik laat mijn leven bloeien op de site,
Aan alle lezers met blijvende dorst;
Daar, voor de hoogste harten, waar het draait
Om kloe...
echo van een woord
netgedicht
2.1 met 7 stemmen 79 een gedichtje over liefde dan maar
of over de schittering van bloemen
om de veranderingen te ontkennen
een paar woorden gewijd aan lucht
in vele spiegels met blinde vlekken
waaraan het ego zich volvreten kan
het verraad aan de eigen fundering
ondergraaft de zin om te handelen
en laat de ...
één knippering
netgedicht
2.3 met 11 stemmen 150 dit gaat verder dan de bodem
van die cellen waarom het draait
daalt dieper af in de dalen
dan elke beek waardoor het stroomt
vraagt om meer aandacht
op ieder waarneembaar niveau
één knippering
en de schitterende schoonheid kan gevlogen zijn
van die sublieme ervaring
als de u...
O, hogere macht
netgedicht
3.1 met 14 stemmen 133 O, hogere macht
aan de Groningse burelen
- of zitten jullie je
gewoon thuis te vervelen?
Zijn jullie in staat
aan te geven
why oh why, ofwel waarom
sommige van onze netgedichtenleden
zo daar zijn
Joseline en Maxim
niet langer dezelfde vrijheden
toegekend hebben gekregen
als ik
en...
jouw hand
netgedicht
1.8 met 6 stemmen 132 als bij het afdalen
van een kiezelpad langs een kust
een zelfgekerfde wandelstok
in jouw hand
de klok van een kapel
klinkt op jouw bevel
of bij het opstijgen
van dat maakbaar land aan die zee
het aangepaste vleugelplan
van jouw hand
de zon aan de hemel
zakt in haar zetel
en bij het ...
compositie I
netgedicht
1.5 met 4 stemmen 133 In dit theater der
onverwachte verbeelding
zien we de sirenen dansen
in klassieke kostuums
liederen prevelen
in de oude talen.
Even zagen we Cupido
op de hoge heuvels
een mollige jongen
door felle bijensteken
van het besef van de pijn
door zijn
afgeschoten pijlen
doordrongen
...
De zwerftocht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen 144 Terug naar mijn grond van bestaan
de beken en het bos, de heuvels
van dat aardse rijk; dat paleis heb ik
heroverd, de muren en de poort
de ware sleutel tot mijn eigenheid
dit landschap waar ik graag verdwaal
de struiken en het wild, de bloemen
in de uiterwaard; mijn leven dat was
verge...
de avondwandeling zonder idee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 134 Dat was de avondwandeling zonder idee
zonder die pot met goud aan dat einde
niks vloog vervangbaar uit zijn hand
De hedonistische nachtgenieter
die vertrok als de buitenissige
naast de lelijke maatvoering
-met eeltplekken-
fors ingekort door de smalle
scherpe scheuren
lag in naakte ...
het getergde lot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 94 Als speler die
van het spel houdt,
die zich pas afvraagt
waar hij beginnen moet,
nadat de dobbelstenen al,
als een verloren hoofd,
vele verspeelde rondes
over de tafel zijn gerold.
Toen die seizoenen
jarenlang en verbreed
vergleden waren,
omdat de vrijgevochten
handen zelfs di...
met een speelse eenvoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen 124 deze benen
hebben de Helikon
én de Olympus bedwongen
deze handen
bomen verzaagd tot molens
die ijdele winden opjoegen
deze schouders
konden al die verschillende wereldbeelden
nog verdragen of af laten glijden
met het grootste gemak bleven zij overeind staan
met de vloeiendste ...
als je alle ogen verzamelen zou
netgedicht
3.2 met 5 stemmen 110 wat als je alle ogen verzamelen zou
die jou ooit smekend hebben aangekeken
of jij hen asjeblieft helpen wou
als je elke hand vastpakken mocht
welke jij jouw hulp geboden hebt
je huid spotgoedkoop aan verkocht
als je iedere maaltijd die je weggaf
aan allen die het konden gebruiken
zonodig...
De gekooide zong
netgedicht
3.2 met 5 stemmen 118 De gekooide zong, als het nodig was,
Lange nachten door het koude verdriet,
Dat fijnzinnig dicht om oud lood en glas;
Wrange krachten die hij verlaat verliet,
Het gevlogen jong met zijn noorderzon.
Korte nachten en gedeeld genieten,
De bloedmooie maan waar hij naartoe klom.
Kortweg wachtten...
uit de struiken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen 149 Hij liet de landschappen
aan zich voorbijtrekken
terwijl meereizende seizoenen
-op vleugels zonder einde-
wiegden in uiterste regionen
van zijn zichtlijnen
Hij zag er geen heil meer in
om zijn benen verder te strekken
ondanks waarschuwingen dat de boom
-waaronder hij verbleef- wegkwi...
de muren
netgedicht
2.4 met 5 stemmen 135 vaak zijn het de muren
die mij binnen
danwel buiten houden
zij blijken dan invoelbaar
of een gevisualiseerde opstandigheid
een onbetrouwbaar bouwwerkje meestal
maar soms
overleven ze de eeuwen
die wij goden moeten doorstaan
dan kunnen wij nog duizend keer proberen
te vliegen
o...
‘met de wolven’
netgedicht
2.8 met 6 stemmen 330 Met zijn rug tegen de boomstam
op het kruispunt neergestreken
kijkt hij naar zijn lege handen
die zijn leven lang gedragen hebben
in elk duister blindelings betastten
wat hij niet uit het oog verliezen kon
Wegen liggen immers aan zijn voeten
hij hoeft slechts de route te gaan
waaraan zijn...
De vergeten rat
netgedicht
3.1 met 7 stemmen 187 Het verhaal kan beginnen
met de brief op de deurmat
die een vloedgolf teweegbracht
aan herinneringen en woede
wat maar langzaam wegebt
Onthullender zou zijn
om geheel terug te keren
naar de duistere kern
waar de schaduw kleur bekende
in een tijd hier heel ver vandaan
waar lente a...
mythische maakbaarheid
netgedicht
3.3 met 7 stemmen 167 Alle verwachtingen
die hij de berg opduwt
en donkere dalen
die hij verder uitdiept
een lucht die zwaarder wordt
door de lasten die hij zichzelf oplegt
- het verzwijgen van dat wat leeft
waaronder ook de stilte zelf -
In dat vacuüm van zijn
probeert hij toch door te leven
zijn op...
Achtpoot
netgedicht
2.5 met 4 stemmen 172 Mijn hoop en fantasieën
strekken zich
als eindeloze tentakels uit
over de bodems der oceanen
waarvan ik alle restjes
en overblijfselen
van levens en verworpen
ideeën schraap
ook tegendraads
gedraaide schelpen
restanten
van gênante eenvoud
waarvan iedereen walgt
evenals ...
dramaval; zonder reclame
netgedicht
2.0 met 4 stemmen 127 Ik kan die drie vogels niet meer zien
tijdens de hydratatie onderbreking
of de nieuwe aankoop
van links naar rechts
tikkie terug
naar de man onder de lat
van een zekere leeftijd
gelukkig
kunnen sommigen
er nog iets van
Ik wil zeker geen tukkie doen
geen honderd procent
bagageru...
pijnboomschrammen
netgedicht
3.1 met 8 stemmen 214 Eeuwig ploetert hij door
dit verschraalde woud van
terging en pijnboomschrammen
het zweet gutst hem van het hoofd want
hij zal zich dit godenleven lang niet
zomaar laten kennen
soms probeert hij zelfs te vliegen
tegen zijn eigen wijzere weten in
En de wind die
dreigt of zwijgt ...
‘Ik heb het te druk om dichter te zijn’
netgedicht
2.3 met 10 stemmen 280 Ik heb het te druk om dichter te zijn
Want dat vraagt tijd om goed na te denken,
Dus niet drinken, maar te staren naar wijn,
Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken:
Droesem uit de strot van leven schrapen;
Troebele gevoelens slikkend herzien;
Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen...
Zij, de machines
netgedicht
3.8 met 4 stemmen 109 Hij zag het water, rook de aarde,
voelde de koelte van de wind
die vanuit het woud der sparren
naar hem toe kwam als een kind.
Met zulke eenvoudige woorden
zette hij zijn eerste schreden
op de groene-zeep-baan der poëzie,
vijf Venuscycli geleden.
In die vergane tijd vocht hij het uit
m...
‘Mijn dagen, met haar op grote afstand’
netgedicht
3.3 met 3 stemmen 88 Mijn dagen, met haar op grote afstand,
Verlopen vlotter dan verwacht, lichter,
Te rap om uit te voeren wat de stand
Rechtvaardigen zou van de verdichter,
Die eeuwig twijfel najaagt en verjaagt,
Die ik meen te zijn; op haar achtergrond,
Waar de zon vrijer, door de tijd vertraagd,
Spel heeft...
'Ondanks de afstand voel ik toch haar hart'
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 93 Ondanks de afstand voel ik toch haar hart;
Haar een week niet zien, hulde mij in smart,
Nu kijkt zij door spiegelend brillenglas
In haar camera, staand op een bergpas.
Zij schrijft over huidhonger en seks, er
Volgt dan een filmpje van een scholekster;
Eclecticisme is wat wij delen,
Dat kan...
poëtisch drijfzand
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 152 Juist op zo’n moment
wanneer die simpele penseelstreek
een verbijsterend schilderij wordt
de rauwe klei zich vormen laat
in hypersensitieve handen
tot een dieper verlangen
als klanken het oerritme overstijgen
het gezang de lentezon omlijst
een o zo fijne verschijning verdwijnt
en h...
het vaste patroon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 191 ..en daar gaan we weer
volgens het vaste patroon
met dezelfde handelingen
die tot vervormingen leiden
van het binnenvallende licht
de geluiden die een buiten verraden
en het ondoorgrondelijke gevoel
om spoedig doorkropen te worden
dat zenuwslopende leger is gereed
hun nagels geslepen
d...
Meer van deze schrijver...
