Netgedichten

netgedicht (nr. 88.972):

ravijnpijn

rode mieren marcheren
ongecoördineerd door
de zenuwbanen

onderhuids kietelen
duizend-en-één
atoomfantoompjes

het vel versteend

spieren en verwante
aanhechtingen trekken
pijnigen en treiteren
gewrichten weigeren
het licht nog te dragen

botten worden uitgehold
en razend volgeblazen
met helse heksenketelstoom

zonder schroom
is de medicijnman
opgetrommeld

sla dit zo lam
als maar kan
vóórdat het hyperventileren
een loopje
met de longen neemt

vóórdat het limbisch systeem
wederom breekt
en denkt
dat dit het einde is