Stilte lag als glas
Stilte lag als glas
in verslagen handen,
geprezen om de schittering,
de diepere betekenis.
Krachteloos verdronken
in de leegte van verwoesting,
afgronden van verlangens,
waar het licht ook komen mag;
schemering betekent slechts
dat de duisternis indaalt.
Geworstel met schaduwen,
dankzij die overdaad,
de bekende achtergrond;
ook deze nacht gaat.
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: individu
glas 2.0 met 1 stemmen 
143
143
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Ik kan dit zéér waarderen,
je hebt er een mooi eigen werk van gemaakt.
Vol gevoel.
Puik werkje!
Van mij mag je het plaatsen onder eigen naam hoor...
heeft mij geïnspireerd om dit te schrijven
Hopelijk kun je het waarderen.
Groetjes Judith
Stilte lag als glas
Stilte lag als glas
dun en koud
nu jij er niet meer bent
en herinneringen vervagen
verloren in mist van vervlogen dagen
Ik loop door nevel vol echo’s van jou
de bomen fluisteren wat ik zag
seconden zijn klein
alsof tijd zich schaamt
voor alle uren, ons samenzijn
Stilte lag als glas, op deze plek
waar jouw gelach klonk
je vertrouwde ogen in de mijne
kwam leven tot einde
nu is het stil, alsof kilte kan snijden
Vervlogen dagen
als gestorven ouderen in hun graf
dansend tot hun spoor verdwenen is
ik raap ze op, één voor één, met zorg, heel stil
omdat ik nooit vergeten wil
Want door de stilte, nu het ijs gebroken is
verschijnt een stem die langzaam spreekt
‘Hij is niet weg, alleen op reis gegaan…’
en ik besef dat verdwijnen
niet hetzelfde is, als er niet meer zijn…