Alle inzendingen van bart+devoldere

Mei ligt open in het gras, het licht glijdt van blad naar blad. Ik hoor het water zeggen: pas, en dan weer verder, zacht en nat. Jij staat tussen de wilgenrij, je haar een vlaag van zon en wind. De wereld wordt een melodie die nergens begint en nergens eindigt. Een zwaluw snijdt het blauw doormidden. Ik reik. Jij lacht. Het riet buigt mee…

Mijn bloed zingt zacht door 't gouden avondlicht, de zon verdwijnt achter de verre horizon. De wereld wordt een droom, een vergezicht, terwijl de avond langzaam verder komt. De vogels zwijgen boven 't stille land, de rivier weerspiegelt hemel, dorp en licht. De avond raakt de wereld met haar hand en legt haar stilte op mijn gezicht. Is dit…

Een scheuren in 't oude en zware, het schip dat breekt uit het diep. Ik voel het vuren, het klare, dat lang in de diepte sliep. O, de winden die hoog opwaaien, de wegen zo groen en zo vrij! Zie de meeuwen die zwenken en draaien, een nieuwe morgen in mij. Geen stilstaan meer in de schaduw, geen vrees in het zilveren licht. Mijn borst is van…

Een vreemde schaduw valt over de trap. Geen kat die struikelt, geen vader die aardappelen weegt op straat, maar het ruisen van een ver verleden dat in de hoek van de kamer slaapt. Wat raakt mij nog het geruis van een nieuwe lente? Ik heb mijn hoofd op kussens gelegd waar ver vergeten dromen stierven, en voelde hoe oude liefdes als scherpe doornen…

Zij zagen slechts mijn grijze haar, mijn holle wang, mijn moede tred; geen mens vermoedde hoe haar ogen mij stiller dan een cel bezet. Ik jaag door straten, dag na dag, naar goud dat telkens verder wijkt — een vrije man in volle stad, wiens hart aan eigen tredmolen slijt. Misschien is wie zijn keten ziet al minder arm dan wie haar draagt.…

In de slaap van een ander draag ik mijn gezicht als een natte doek. De woorden: duizend kleine dieren tegen mijn gehemelte. Zij weten niet waar de pit zich blindbrandt. Men heeft mij in ramen gezet, mijn mond met goud dichtgelood, mijn naam verdeeld onder de vromen. Onder de vloer woekert het gebeente nog. Een varen opent zich in de ribben…

Heb mij zo lief, mijn zwoele schat, want heel mijn wezen heeft jou gevat. Ik draag jouw naam in elke nacht, als een vlam die brandt en naar jou wacht. Kom dicht bij mij, raak mij weer aan, laat onze harten samenslaan. Jouw warme mond, jouw zachte huid, wist alle eenzaamheid in mij uit. Wanneer jij mij omhelst, zo diep, wordt…

Woorden, woorden — te veel gezegd wordt vaak een leugen. Ik zwijg liever, en laat de stilte spreken tussen ons, op deze zachte middag. Geen belofte weegt zo zwaar als een blik, geen zin zo waar als wat ongezegd blijft. Rachel — ik noem je naam, niet om te vullen, maar om te dragen. En als de avond valt, hou ik ruimte open…

De rijst ligt koud op de kerkvloer, verlaten en miskend, ze raapt het op in eenzaamheid, aan niemand hier bekend. Zij leeft in een gister toen de liefde nog bleef, voordat de donkere schaduw over haar dromen heen zweefde. De wereld draait door, maar zij staat stil in de tijd, gevangen in herinneringen en een diepe eenzaamheid. Maar kijk omhoog…

​De koude schacht, het marmer blank en koel, Zij droegen lang het moegemarteld lijf. Een rijk van tranen en een stug gevoel Hield de bezieling in een kille schrijf. Ik haatte plots de stilte en de nacht, Die alle schoonheid traag had omgebracht. ​Toen brak het zwerk. De bliksem sloeg misnoegd De harde korst van angst en ijs aaneen. Niet langer…

Geef mij een mes voor deze blinde nacht. Ik wil de laffe, zwarte plek van het verdriet uit mijn pulserend weefsel wegsnijden, tot er niets dan pure, rauwe wilskracht overblijft. Allen die kwijnen, smeken om genade, maar de wet van de barbaren duldt dat niet. Ik heb mij langzaam recht overeind gezet tegen een rottend-paarse hemel van verlangen…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

In lichte rumoer rondom, een stad vermomd in schijn, Wortegem in winterglans, onder luchten bleek en fijn. Een vonkje bleef nog zweven, toen al het lichten zweeg, zo zuiver en zo stil aanwezig, als dauw die over velden streek. Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid. Maar de…

Het brommen vult de kamer, dom en hardnekkig, ik sla met de waaier links, rechts, vergeefs – het zoemen ontwijkt. Levenslust is geen lieflijk goed, maar dit hinderlijk gonzen dat geen rust duldt. Ik wijk uit naar de schuilhoek, ontsnap de soldaten van de Keizer die mijn hekeldichten vreest, toch schrijf ik door.…

Oneindig zijn de vloeren van de nacht, zeggen ze. Ik noem het gewoon een harde stoep waar je op landt als de barman je buiten flikkert. Marsman droomt van bruine vrede. en warme schoten, terwijl de aarde onder mijn nagels kruipt en de bomen staan te trillen in de wind als oude mannen met een delirium. De avond plooit zich om je schouders, maar…

In een goedkope kamer waar de zon door kapotte lamellen naar binnen zeikt, zit ik te kijken naar iets in mij dat tegen de tralies slaat, alsof het denkt dat dat helpt. Dromen liggen te rotten in de koelkast, niemand die ze nog wil aanraken, ik ook niet, maar ik doe de deur toch af en toe open, uit gewoonte. Ik zit aan de toog, natuurlijk…

Dromend van zulk blauw blijf ik staan tot de trein allang verdwenen is. Geen nood, er komt er wel weer één. Treinen zijn als zondagen: altijd een volgende. Maar dit blauw, dit verdomd unieke blauw, dat brandt zich nu al uit mijn netvlies en laat een grauwe vlek achter die morgen op het perron nog bleker zal zijn. Kind voor…

Ik schrijf u thans, waar de schemer nog blijft hangen als een zachte, gouden draad, en ver de torenklok haar lied laat dalen over wei en pad waar koeien schuifelen, traag en laat. Ster na ster ontwaakt in stilte, als ogen die elkander zoeken door afstand en door duisternis heen. Gij heft het hoofd, ik voel het hier, op…

De zee trekt zich niet terug uit schaamte. Ze neemt gewoon mee wat ze kan dragen — schelpen, schoenen, namen van verdrinkenden — en legt het elders neer als een keurige misdaad. Zo doe ik het ook. Ik noem het vergeten. Zij noemt het getij.…

Er slaapt een man in mij. Soms noem ik hem zacht de mijne. Hij vult mijn ribbenkast met rust, neemt mijn adem even mee en geeft haar later terug, warmer. Ik loop de kamer uit, niet boos, alleen even alleen, terwijl zijn geur nog om me heen hangt als een jas die ik zelf heb aangetrokken. Mijn heupen werden ronder door de jaren, een kind dat…

De aarde herinnert zich wat ze was voor wij namen wat we nodig hadden. Een worm draait zich om in het donker. Niemand ziet het. Het telt toch. De kers bloeit drie dagen. Daarna fruit of niets — ook dat is een antwoord. Ik sta in de tuin zonder conclusie. De grond is zacht. Dat is genoeg.…

Geef mij de brede, trage rivieren, waar wilgen drinken in stille geuren, de dijken zinloos, de stad doodstil, winterlandschap met krakende heide, kil. Ik kwam thuis, het was zacht voor de tijd, tuinbank klaar onder de appelboom, buurman spitte, nacht kroop uit de aarde, blauw licht hing in takken, zoet en waard. Dingen van de dag verdwenen traag…

Mijn ex blokkeerde me op Spotify niet eens op Insta wat een halfslachtig gedoe ik luister nu alleen nog naar nummers zonder tekst zoals zij…

De ochtend bijt naar natte klei en scherpe diesel, een tractor brult zich wakker, bandensporen slurpen regenwater op dat de grijze hemel kapot weerspiegelt in zwarte plassen. Daarboven scheert een kraai, zwart als verse teer die druipt uit een lekke motor, zijn vleugels knarsen als roestige scharnieren in stormwind, terwijl hij…

Het schip van aarde slingert door het ruim, een splinter hout op kolkend zwart water, waar de maan met wit en ijskoud schuim de wonden slaat van nu en van het later. Wij liggen in de buik van dit gevaar, als tweelingen die op de afgrond wachten, terwijl de seinen gillen, onverstoorbaar, door de kieren van de lange nachten. Zij slaapt. Haar adem…

Het wordt stil. De stad ademt uit in steen en blad, zuilen staan nog recht, maar luisteren al naar iets wat onder hen begint. Een man keert huiswaarts door wat hij bouwde, de dag nog zwaar in zijn handen, straten dragen zijn stappen niet meer, ze herinneren zich wortels. Navond, navond, breekbare avond, de vormen lossen langzaam op.…

** Je voelde het zweet. Je voelde de aarde terugkijken. Je voelde hoe stenen en bladeren wenkten en weken. Je struikelde. Je bleef. Je gedachten bezonken tegen seringen die roken naar wat je verlangde zonder het te weten. Komt er een dag waarop vroeger. niet meer pijn doet. Komt er een dag waarop we lachen om wat voor ons ligt.…

de kooi is roest en goedkope jenever, tralie snijdt in mijn tong, de vrije vogel doopt zijn vleugel in oranje zon en pist op wormen. maar in deze kapotte borst kolkt een oceaan — zwart water, soms moorddadig, mirakelvis die wild flitst in donker zout, mijn bloedwater laat hem dansen als gods vieze grap. toch rijs ik op, klootzakken, stof en…

de gin gaat open zoals altijd te vroeg oranje licht op de vloer alsof dat helpt ik kruip nog eens door haar hoofd knieën kapot maar goed we kennen dit stukje al je maakte er een mooi verhaal van over mij klopt niet maar het leest vlot mijn hart lag ergens in een motel ik denk dat ze het gewoon hebben laten liggen bij het vuilnis…

​Je polijst je profiel tot je verblindt, een product in een etalage van glas. Maar wie koopt de schaduw die je achterlaat, als de lichten uitgaan op TikZin en je ontdekt dat je enkel een advertentie was? ​— TikZin…