Nachtelijke Spiegeling
De wind strekt koud zijn hand langs stille lanen,
waar lantaarns bleek hun laatste ogen slaan.
Een schim van gisteren komt traag voorbijgedaan,
gevangen in het web van eigen tranen.
Men zoekt tevergeefs naar woorden in het duister,
naar een gebaar dat warmte achterlaat,
terwijl de wereld kil en zwijgend praat
en dooft in ijle schijn en vale luister.
Slechts wie de moed heeft in de nacht te treden,
en oog in oog staat met de diepe grond,
vindt in het zwijgen van de stilste stonde
het anker dat de storm voorgoed kan weren.
18 november 2026
Geplaatst in de categorie: emoties

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!