Van stormen en blauw

Een scheuren in 't oude en zware,
het schip dat breekt uit het diep.
Ik voel het vuren, het klare,
dat lang in de diepte sliep.
O, de winden die hoog opwaaien,
de wegen zo groen en zo vrij!
Zie de meeuwen die zwenken en draaien,
een nieuwe morgen in mij.
Geen stilstaan meer in de schaduw,
geen vrees in het zilveren licht.
Mijn borst is van stormen en blauw,
mijn ogen naar voren gericht.
Wat was is ontwaakt en vervlogen,
een jubel die zingt in het bloed —
met een open, een heldere ogen
tegemoet wat de dag mij doet.

... Na de scheiding.. ...

liefdevol liefdesrelatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16